Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Цяпінскага
І зноў пачаў навучаць каля мора. І, вось, сабраўся вакол Яго велізарны натоўп, так што Ён, увайшоўшы ў лодку, сядзеў на моры, а ўвесь натоўп стаяў на беразе каля мора.
И засе почалъ учити пъри мори и собраласе к Нему тижбы многия, ижъ теж Самъ влезші в лодью, седелъ на мори, а вся тижба при мори на земли была • [1]
І навучаў іх многаму ў прыпавесцях, і казаў ім у Сваёй навуцы:
И училъ ихъ подобенъстъвами много, и мовилъ имъ в ученью Своемъ •
«Слухайце. Вось, выйшаў сейбіт на сяўбу.
Слухайте ото вышолъ сеючи и сеяти •
І сталася, калі сеяў, адно ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі, і падзяўблі яго.
И было гды сеелъ, иншое пало на дорозе, и пъришъли птахи, и позобалі ихъ •
Другое ўпала на камяністае месца, дзе не было шмат зямлі, і хутка ўзышло, бо глеба была неглыбокая;
А другое пало на камени, где не маючи земли мъного ест, и на тых месътъ выникъло, ижъ не мело глубокосьти земленое •
і, калі паднялося сонца, звяла, бо не мела карэнняў, і высахла.
И солънцу взшедъши, загорело, и ижъ не мело кореня, усохъло •
А іншае ўпала ў церні, і выраслі церні ды заглушылі яго, і не дало яно плода.
А другое пало в тернье, и възышъло тернье, и подавило его, и овощу не дало •
Яшчэ іншае ўпала на добрую зямлю і дало плод: узышло, і вырасла, і ўрадзіла: адно трыццаць, другое шэсцьдзясят, трэцяе сто».
А другое пало на земли доброй, и дало овощь всходечий и ростучий, и пріплоділо, одно тридцать, а одъно шестьдесять, а одно сто •
І казаў ім: «Хто мае вушы, каб слухаць, хай слухае».
И мовилъ, маючий уши слухати, нехай слышить •
І, калі Ён застаўся адзін, тыя, што разам з дванаццаццю з Ім былі, пыталіся ў Яго адносна прыпавесцей.
Гды пакъ былъ одинъ, спытали Его которие были с Нимъ з дванадцатьмя о подобенъстъве •
І казаў Ён ім: «Вам дадзена ведаць таямніцу Валадарства Божага; а тым, якія звонку, усё стаецца ў прыпавесцях,
И мовилъ имъ: вамъ ест дано ведаті таемницы Королевъства Божъего • А онымъ постороннимъ, в подобенъствахъ въсе бываеть •
хаця тыя, што глядзяць, глядзяць і не бачаць, і тыя, што слухаюць, слухаюць і не разумеюць, і не навяртаюцца, і не атрымліваюць выбачэнне грахоў».
Бы видечі видели, и не узрели, и слышачі слышалі, и не зрозумелі, бы коли не навернуліся, и отпустилився имъ грехи • [2]
І гаворыць ім: «Не разумееце гэтай прыпавесці? А як жа ўсе прыпавесці зразумееце?
И мовилъ имъ не ведаете ль подобенъства того, якже вси подобенъства зрозумеете?
Сейбіт — хто слова сее.
Сеючий, слово сееть •
А тыя, што пры дарозе, дзе сеецца слова, калі пачуюць, зараз прыходзіць шатан і вырывае пасеянае ў сэрцах іх слова.
Тые тежъ суть которие на дорозе, где сееть се слово, и гъды услышать, на тыхъ местъ прийдеть сатана, и отыйметь слово сеяное в серцах их • [3]
А тыя, што на камяністым месцы пасеяны, калі пачуюць слова, прымаюць яго адразу з радасцю,
И тые суть (ровне) также которие на каменьяхъ сеяные, которые гды услышать слово, на тых местъ з радостью приймают его •
але не маюць у сабе кораня, таму нетрывалыя; калі надыдзе прыгнёт або пераслед дзеля слова, зараз жа горшацца.
И не мают коренья в собе, але дочасные суть, за тымъ бываючі фрасуйку, або преследованью слова деле, на тых местъ згоршаються •
А тыя, што ў цернях пасеяны, слухаюць слова,
А тые суть которие в терньи сеяные, слухаючие слова •
але клопаты веку гэтага і чары багацця ды прагавітасць да ўсяго іншага навокал, пранікаючы ў іх, заглушаюць слова, і яно не прыносіць плода.
И печалованья века сего, и зведенье богатства, и ионых (речах) хтивости входечи, подавляють слово, и безъ овощу бываеть • [4]
А што на добрай зямлі пасеяны, гэта тыя, што слухаюць слова і прымаюць ды прыносяць плод: адзін — трыццаць, другі — шэсцьдзясят, а трэці — сто».
А тые суть которие на земли доброй сеяные, которие слухають слова и приймають, и припложають, одно тридцать, а одно шестьдесять, а одно сто •
І казаў ім: «Ці на тое прыносіцца свечка, каб паставіць яе пад пасудзіну або пад ложак? Няўжо не на тое, каб была пастаўлена на падсвечніку?
И мовилъ имъ: чілі свеча (зажигаті) пріходит бы под меру вложілі ее, або под коровать, чили не влихътарь вложона ня будеть • [5]
Бо няма нічога таемнага, каб не было аб’яўлена, ды нічога таемнага, каб не стала вядомым.
Не ест бо тайно што не объявиться, ни будеть утаено, але (потреба) бы пришло наявно • [6]
Хто мае вушы, каб слухаць, хай слухае».
Если хто маеть уши слухати, нехай слышит •
Далей казаў ім: «Зважайце на тое, што слухаеце! Якою меркай вы будзеце мераць, такою вам адмераюць ды дададуць вам, якія слухаеце.
И мовилъ имъ, стережите шъто слышите, в которую меру мерите, отмеритьсе вамъ, и приложитьсе вамъ слухаючімъ • [7]
Бо хто мае, таму будзе дададзена, а хто не мае, дык і тое, што мае, адымуць у яго».
Которий бо кольвекъ маеть, дастьсе ему, а которий не маеть, и што маеть, отыйметься от него • [8]
І казаў: «Божае Валадарства такое, як быццам чалавек пасеяў насенне ў зямлю.
И мовилъ, такъ ест и Королевъство Божъе, якъ чоловекъ вметываеть семе в землю •
І ці ён спіць, ці ўстае ўночы і днём, а насенне ўзыходзіць і расце, і ён не ведае, калі.
И заснеть и въставаеть в ночі и в день, а семя выникаеть, и ростеть, якъ не ведае онъ •
Бо зямля сама з сябе родзіць, перш ладыгу, пасля колас, нарэшце поўнае зерне ў коласе.
В собе[9] бо земля зпложаеть, первей траву, потомъ колосъ, за тымъ наполняет пшеницу въ колосе •
І, калі ўжо паспее плод, зараз гаспадар запускае серп, бо надышло жніво».
А гды созрееть овощь, на тыхъ местъ пошлеть серпъ, ижъ настало жниво •
І казаў: «Да чаго падобна Валадарства Божае? Або якою прыпавесцю выявім гэта?
И мовилъ, чому приподовимъ Королевъстъво Божъе, або какому подобенству пріложимъ его •
Як гарчычнае зерне, калі пасеяна ў зямлю, ёсць найменшым з усіх зерняў на зямлі;
Якъ зерно горчічное, которое гды всеяно будеть в земли, меншое всихъ семень ест земленыхъ[10] •
а калі пасеянае ўзыходзіць, становіцца большым ад усіх гароднін і выпускае галіны вялікія, так што нябесныя птушкі могуць хавацца ў яго засені».
А гды всеяно будеть възростеть, и будеть больші всихъ зелей, и учинить розгі великие, ижъ могуть подъ тенемъ его, птахі небесные гнездитьсе •
І ў многіх падобных прыпавесцях Ён прамаўляў ім слова, наколькі маглі яны пачуць,
И таковыми подобенъсътвами многіми, мовилъ имъ слово, якъ могли слухать •
ды без прыпавесцей не прамаўляў ім. А вучням Сваім асобна выясняў усё.
А бес подобенъства не мовілъ имъ слова, лечъ особно учиникомъ Своимъ выкладалъ все • [11]
Таго ж дня, калі настаў вечар, гаворыць ім: «Пераплывём на другі бераг».
И мовілъ имъ в тотъ день вечеру будучи, перейдимо на оный берегъ • [12]
Адправіўшы людзей, як Ён быў у лодцы, так і ўзялі Яго; і іншыя лодкі былі з Ім.
И отпусьтівши тижбы, прінялі Его (такъ) як былъ в лодьи, а иные тежъ лодьи были с Нимъ •
І ўзняўся вялікі вятруга, ды хвалі пачалі біць у лодку, так што лодку залівала.
И была буря ветреная великая, и волны вливалися в лодью, ижъ ужо погружаласе она •
А Ён спаў на карме на падушцы. І будзяць тады Яго, і кажуць Яму: «Настаўнік! Ці ж Цябе не рупіць, што мы гінем?»
А был Самъ на корме, на возъголовьи спечи, и възбудили Его, и мовили Ему: Учітелю не дбаешъ лі, ижъ гінемъ •
І, падняўшыся, прыгразіў ветру ды сказаў мору: «Замоўкні, суцішся!» Дык спыніўся віхор, і стала вялікая ціша.
И вставши заказалъ ветру, и рекъ морю: молчи, перестань, и улегсе ветръ, и сталасе тішина великая •
І адазваўся да іх: «Чаму вы такія палахлівыя, што не маеце яшчэ веры?»
И рекъ имъ: што такъ страшливы есте, яко не маете веры?
А яны састрашыліся вялікім страхам ды казалі адзін аднаму: «Хто ж гэта Такі, што вецер і мора Яго слухаюць?»
И узбоялися страхомъ великимъ, и мовили дъругъ къ другу, Хто въжды Тотъ ест, ижъ и ветръ и море слухають Его?[13]
