Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Васіля Цяпінскага
Езус зноў пачаў навучаць каля мора. І сабралася каля Яго мноства народу, так што Ён увайшоў у човен і сеў у ім на моры, а ўвесь народ быў на беразе каля мора.
И засе почалъ учити пъри мори и собраласе к Нему тижбы многия, ижъ теж Самъ влезші в лодью, седелъ на мори, а вся тижба при мори на земли была • [1]
Ён шмат чаму навучаў іх у прыпавесцях і ў сваім павучанні казаў ім:
И училъ ихъ подобенъстъвами много, и мовилъ имъ в ученью Своемъ •
«Слухайце. Вось выйшаў сейбіт сеяць.
Слухайте ото вышолъ сеючи и сеяти •
І калі сеяў, сталася так, што адно зерне ўпала пры дарозе. Прыляцелі птушкі і падзяўблі яго.
И было гды сеелъ, иншое пало на дорозе, и пъришъли птахи, и позобалі ихъ •
Іншае ўпала на камяністае месца, дзе было мала зямлі, і адразу прарасло, бо зямля была неглыбокая.
А другое пало на камени, где не маючи земли мъного ест, и на тых месътъ выникъло, ижъ не мело глубокосьти земленое •
А калі ўзышло сонца, яно завяла, бо не мела карэння, і засохла.
И солънцу взшедъши, загорело, и ижъ не мело кореня, усохъло •
Іншае ўпала ў церні, і выраслі церні, і заглушылі яго так, што яно не прынесла плёну.
А другое пало в тернье, и възышъло тернье, и подавило его, и овощу не дало •
Іншае ўпала на добрую глебу і прынесла плён, які ўзышоў і вырас. І адно ўрадзіла ў трыццаць, другое ў шэсцьдзясят, а іншае ў сто разоў».
А другое пало на земли доброй, и дало овощь всходечий и ростучий, и пріплоділо, одно тридцать, а одъно шестьдесять, а одно сто •
І сказаў: «Хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае».
И мовилъ, маючий уши слухати, нехай слышить •
А калі застаўся адзін, тыя, хто быў вакол Яго разам з Дванаццаццю, пыталіся ў Яго аб прыпавесці.
Гды пакъ былъ одинъ, спытали Его которие были с Нимъ з дванадцатьмя о подобенъстъве •
І Ён сказаў ім: «Вам дадзена таямніца Божага Валадарства, а для тых, хто звонку, усё адбываецца ў прыпавесцях,
И мовилъ имъ: вамъ ест дано ведаті таемницы Королевъства Божъего • А онымъ постороннимъ, в подобенъствахъ въсе бываеть •
каб яны глядзелі і не бачылі,слухалі і не разумелі,каб не навярнулісяі каб не было адпушчана ім».
Бы видечі видели, и не узрели, и слышачі слышалі, и не зрозумелі, бы коли не навернуліся, и отпустилився имъ грехи • [2]
І сказаў ім: «Не разумееце гэтай прыпавесці? А як жа зразумееце ўсе іншыя прыпавесці?
И мовилъ имъ не ведаете ль подобенъства того, якже вси подобенъства зрозумеете?
Сейбіт сее слова.
Сеючий, слово сееть •
Пасеянае пры дарозе — гэта тыя, у якіх сеецца слова, але як толькі пачуюць яго, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае ў іх.
Тые тежъ суть которие на дорозе, где сееть се слово, и гъды услышать, на тыхъ местъ прийдеть сатана, и отыйметь слово сеяное в серцах их • [3]
Пасеянае на камяністых месцах — гэта тыя, хто, як толькі пачуе слова, адразу з радасцю прымае яго,
И тые суть (ровне) также которие на каменьяхъ сеяные, которые гды услышать слово, на тых местъ з радостью приймают его •
але не мае ў сабе кораня і нясталы. Потым, калі за слова настане ўціск ці пераслед, адразу спакушаюцца.
И не мают коренья в собе, але дочасные суть, за тымъ бываючі фрасуйку, або преследованью слова деле, на тых местъ згоршаються •
Іншае, пасеянае ў цернях, — гэта тыя, хто чуе слова,
А тые суть которие в терньи сеяные, слухаючие слова •
але турботы свету, зман багацця ды іншыя жаданні ўваходзяць у іх і заглушаюць слова, і яно становіцца бясплодным.
И печалованья века сего, и зведенье богатства, и ионых (речах) хтивости входечи, подавляють слово, и безъ овощу бываеть • [4]
А пасеянае на добрай глебе — гэта тыя, хто слухае слова, прымае яго і прыносіць плён: адзін у трыццаць, другі ў шэсцьдзясят, а іншы ў сто разоў».
А тые суть которие на земли доброй сеяные, которие слухають слова и приймають, и припложають, одно тридцать, а одно шестьдесять, а одно сто •
І казаў ім: «Ці для таго прыносяць светач, каб паставіць яго пад пасудзіну або пад ложак? Ці ўсё ж для таго, каб паставіць яго на свечніку?
И мовилъ имъ: чілі свеча (зажигаті) пріходит бы под меру вложілі ее, або под коровать, чили не влихътарь вложона ня будеть • [5]
Бо няма нічога схаванага, што б ні адкрылася, і няма нічога таемнага, што б ні выявілася.
Не ест бо тайно што не объявиться, ни будеть утаено, але (потреба) бы пришло наявно • [6]
Хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае».
Если хто маеть уши слухати, нехай слышит •
І сказаў ім: «Зважайце на тое, што чуеце. Якой мераю мераеце, такой і вам будзе адмерана, і яшчэ дададзена будзе вам.
И мовилъ имъ, стережите шъто слышите, в которую меру мерите, отмеритьсе вамъ, и приложитьсе вамъ слухаючімъ • [7]
Бо хто мае, таму дадзена будзе, а хто не мае, у таго адымецца і тое, што мае».
Которий бо кольвекъ маеть, дастьсе ему, а которий не маеть, и што маеть, отыйметься от него • [8]
І сказаў: «Так і Валадарства Божае нібы чалавек, што кідае зерне ў зямлю.
И мовилъ, такъ ест и Королевъство Божъе, якъ чоловекъ вметываеть семе в землю •
Ён спіць і ўстае ноччу і днём, а як зерне ўзыходзіць і расце, не ведае.
И заснеть и въставаеть в ночі и в день, а семя выникаеть, и ростеть, якъ не ведае онъ •
Бо зямля сама па сабе прыносіць плён: спачатку рунь, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе.
В собе[9] бо земля зпложаеть, первей траву, потомъ колосъ, за тымъ наполняет пшеницу въ колосе •
Калі ж саспее плод, адразу пасылае серп, таму што настала жніво».
А гды созрееть овощь, на тыхъ местъ пошлеть серпъ, ижъ настало жниво •
І сказаў: «З чым параўнаем Валадарства Божае? Ці ў якой прыпавесці выявім яго?
И мовилъ, чому приподовимъ Королевъстъво Божъе, або какому подобенству пріложимъ его •
Яно як гарчычнае зерне: калі яго сеюць у зямлю, яно найменшае з усяго насення на зямлі.
Якъ зерно горчічное, которое гды всеяно будеть в земли, меншое всихъ семень ест земленыхъ[10] •
Калі ж пасеяна, узыходзіць і становіцца большым за ўсялякую зеляніну, пускае вялікае галлё, так што ў ценю ягоным могуць гняздзіцца нябесныя птушкі».
А гды всеяно будеть възростеть, и будеть больші всихъ зелей, и учинить розгі великие, ижъ могуть подъ тенемъ его, птахі небесные гнездитьсе •
У многіх такіх прыпавесцях прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі слухаць.
И таковыми подобенъсътвами многіми, мовилъ имъ слово, якъ могли слухать •
І без прыпавесці не казаў ім, а сваім вучням сам-насам тлумачыў усё.
А бес подобенъства не мовілъ имъ слова, лечъ особно учиникомъ Своимъ выкладалъ все • [11]
У той дзень, калі настаў вечар, Езус сказаў сваім вучням: «Пераправімся на другі бераг».
И мовілъ имъ в тотъ день вечеру будучи, перейдимо на оный берегъ • [12]
І, адпусціўшы людзей, яны забралі Яго з сабою, так як быў, у човен; таксама былі з Ім іншыя чаўны.
И отпусьтівши тижбы, прінялі Его (такъ) як былъ в лодьи, а иные тежъ лодьи были с Нимъ •
І ўзнялася вялікая бура. Хвалі так залівалі човен, што ён ужо напаўняўся вадою.
И была буря ветреная великая, и волны вливалися в лодью, ижъ ужо погружаласе она •
А Езус спаў на карме на ўзгалоўі. Пабудзілі Яго і сказалі Яму: «Настаўнік, не хвалюе Цябе, што мы гінем?»
А был Самъ на корме, на возъголовьи спечи, и възбудили Его, и мовили Ему: Учітелю не дбаешъ лі, ижъ гінемъ •
Устаўшы, Ён загадаў ветру і сказаў мору: «Змоўкні, супакойся!» Тады вецер сціх, і настала вялікая ціша.
И вставши заказалъ ветру, и рекъ морю: молчи, перестань, и улегсе ветръ, и сталасе тішина великая •
А ім сказаў: «Чаго вы такія баязлівыя? Яшчэ не маеце веры?»
И рекъ имъ: што такъ страшливы есте, яко не маете веры?
Яны напоўніліся вялікім страхам і гаварылі паміж сабой: «Хто ж Ён такі, што і вецер, і мора слухаюцца Яго?»
И узбоялися страхомъ великимъ, и мовили дъругъ къ другу, Хто въжды Тотъ ест, ижъ и ветръ и море слухають Его?[13]
