Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Васіля Цяпінскага
І прыбылі на другі бераг мора ў край геразенаў.
І пришъли на оный берегъ моря въ сторону Гадариньскую • [1]
А калі Езус выйшаў з чоўна, Яму адразу насустрач выйшаў чалавек з магільных пячор, апанаваны нячыстым духам,
И вышодъши Ему зъ лодъи, на тыхъ местъ сустрекъ Его зъ гробовъ, чоловекъ в духу нечістомъ •
які жыў у магільных пячорах. Ніхто не мог звязаць яго нават ланцугом,
Которий мешканье мелъ въ гробохъ, и ни ланцугамі нихто не могъ его свезать •
бо часта яго звязвалі кайданамі і ланцугамі, але ён разрываў ланцугі і разбіваў кайданы, і ніхто не мог яго ўтаймаваць.
Же онъ часто путы и ланцугами железными связанъ бывалъ, и розърывалися от него ланцуги железныя, и пута зъкрушалися, и нихто не могъ его окротити •
Увесь дзень і ўсю ноч, будучы ў магільных пячорах і ў гарах, ён крычаў і біў самога сябе камянямі.
А въсегды ночь и день въ гробохъ и в горахъ былъ, кричати и толкучисе каменьемъ •
Калі ён здалёк убачыў Езуса, падбег, пакланіўся Яму
И узревши Исуса з далека, бегъ и поклонілсе Ему •
і закрычаў моцным голасам, кажучы: «Што Табе да мяне, Езусе, Сыне Бога Найвышэйшага? Богам заклінаю Цябе, не муч мяне».
И закъричавъши голосомъ великімъ, рекъ: што мне и Тобе Исусе Сыне Бога Вышнего, запрісегаю Те Богомъ, не мучъ мене •
Бо Езус сказаў яму: «Выйдзі, нячысты дух, з гэтага чалавека».
Мовилъ бо ему: выйди духу нечистый от чоловека •
Тады Езус спытаўся ў яго: «Як тваё імя?» Той адказаў: «Маё імя легіён, бо нас шмат».
И спыталъ его, што тобе ест имя? и отповедилъ мовечи: уфъ имя мне, ижъ многие естось мы •
І ён моцна прасіў Яго не выганяць іх з гэтай краіны.
И просили Его много, бы не слалъ их в посторонъние краины •
Пасвіўся там каля гары вялікі статак свіней.
А было тутъ прі горе стадо свинное великое пасучое • [2]
І прасілі Яго нячыстыя духі, кажучы: «Пашлі нас у свіней, каб мы ўвайшлі ў іх».
И просіли Его вси беси мовечи: пошли насъ въ свіньи, бы в нихъ въвошлисмо •
І Ён дазволіў ім. Выйшаўшы, увайшлі гэтыя нячыстыя духі ў свіней, і кінуўся статак каля дзвюх тысяч з кручы ў мора, і патанулі яны ў моры.
И велелъ имъ на тых местъ Исусъ, и вышодші духи нечистые, ввошли в свиньи, и усунулосе стадо по берегу в море, а было (ихъ) около двух тисечей, и тонули в мори •
А свінапасы паўцякалі і расказалі ў горадзе і ў вёсках, і людзі выйшлі паглядзець, што сталася.
А пасучие свиньи поутекали, и възвестили в городе и на рольяхъ, и вышли видети што ест бывшое •
Прыйшоўшы да Езуса, яны ўбачылі, што той апанаваны злым духам, у якім быў легіён, сядзіць апрануты і пры здаровым розуме, і спалохаліся.
И пришли къ Исусу, и увидели бесившогосе седячого, и оболочоного и смыслечого, мевъшого уфъ, и узъбоялисе •
А тыя, хто бачыў, расказалі ім, што сталася з апанаваным злым духам, і пра свіней.
Поведалі теж имъ відевшіе, яко было бешоному, и о свіньях •
Тады пачалі прасіць Езуса, каб адышоў з іхніх межаў.
И почали просити Его о отыйтье з границь ихъ •
Калі Ён сядаў у човен, апанаваны злым духам прасіўся ў Яго застацца з Ім.
И вшодші Ему в лодью, просилъ Его бесивъшийсе, абы былъ с Нимъ • [3]
Але Ён не дазволіў яму і сказаў: «Вярніся да свайго дому і да сваіх і раскажы ім усё, што Пан учыніў табе і як змілаваўся над табою».
Лечъ Исусъ не далъ ему, але рекъ ему: иди в домъ твой къ твоимъ, и взвести имъ што тобе Панъ учинілъ, и (якъ) уміловалъ тебе •
Той адышоў і пачаў абвяшчаць у Дэкаполісе ўсё, што ўчыніў яму Езус, і ўсе здзіўляліся.
И шолъ, и почалъ проповедати в Десетиграде, што учинилъ ему Исусъ, и вси дивилисе •
Калі Езус ізноў пераправіўся ў чоўне на другі бераг, сабралася да Яго мноства народу. А быў Ён каля мора.
И перешодші Исусу в лодьи засе на оный берегъ, собъралася тижба многая около Него, и былъ при мори •
Прыйшоў таксама адзін з кіраўнікоў сінагогі па імені Яір і, убачыўшы Езуса, упаў да Ягоных ног і моцна прасіў, кажучы:
А ото пришолъ одинъ з переднейших зъ громаженья, именемъ Иаиръ, и увидевши Его, палъ прі нагах Его • [4]
«Дачушка мая памірае, прыйдзі, ускладзі на яе рукі, каб яна ўратавалася і жыла».
І просілъ Его много, мовечі: иж дочка моя на сконченью ест, бы пришодші възложілъ на нее руки, иж бы захована и жива была •
І Ён пайшоў з ім. А вялікі натоўп ішоў за Езусам і ціснуўся да Яго.
И шолъ с нимъ, а за Нимъ шли тижбы многие, и угнетали Его •
Таксама жанчына, якая хварэла на крывацёк дванаццаць гадоў і шмат выцерпела ад многіх лекараў,
А жона некоторая будучи в плыненью крови летъ дванадъцать •
патраціла на іх усю маёмасць сваю, аднак нішто не дапамагло, і ёй станавілася нават горш,
И много утерпевши от многихъ лекаровъ, и роздавъши свое все, и ниодное польги (не) нашодши, але больші в горшое прішодші[5] •
пачуўшы пра Езуса, падышла ў натоўпе ззаду і дакранулася да Ягонага плашча.
Услышавші о Исусе, пришодши межі тижбою сзаду доткнулася одежи Его •
Бо казала сама сабе: «Калі дакрануся хаця б да плашча Ягонага, выздаравею».
Мовила бо, ижъ если дотнуся одежъ Его, здорова буду •
І ў тую ж хвіліну спыніўся ў яе крывацёк, і яна адчула ў целе, што вызвалілася ад хваробы.
И на тых местъ осякъло жерело крови ее, и зрозумела на теле ижъ уздоровела от разу •
Езус, адразу адчуўшы, што моц выйшла з Яго, звярнуўся да народу і сказаў: «Хто дакрануўся да Майго плашча?»
А на тыхъ местъ Исусъ зрозумелъ в Собе моць вышедъшую з Него, и обернувшісе межи тижбою мовилъ: хто доткнулъсе одежъ Моихъ?
А вучні Ягоныя сказалі Яму: «Ты бачыш, што народ ціснецца да Цябе, і пытаешся “хто дакрануўся да Мяне?”»
И мовили Ему ученики Его: видишь тижбу угнетаючую Тебе, а мовишъ, хтосе доткнулъ Мене •
Але Ён аглядаўся, каб убачыць тую, якая гэта зрабіла.
И огледалъсе відети учинівшую то •
А жанчына спалохалася і задрыжэла, бо ведала, што з ёй сталася. Яна падышла, упала перад Ім і сказала Яму ўсю праўду.
Жона пакъ узбоявшисе, и дрижачи, ведаючі што сталосе ей, прішла і упала перед Німъ, и споведала Ему всю правду •
Ён жа сказаў ёй: «Дачка, вера твая ўратавала цябе. Ідзі ў спакоі і будзь вольная ад сваёй хваробы».
А Онъ рекъ ей: дочко, вера твоя уздоровіла тебе, иди в покою, и будь здорова от разу твоего •
Калі Ён яшчэ гаварыў, прыйшлі ад кіраўніка сінагогі і сказалі: «Дачка твая памерла, навошта ты яшчэ турбуеш Настаўніка?»
Еще Ему мовечи, и пришли от переднейшого в зъгромаженью, мовечи: иж дочка твоя умерла, што еще рушаешь Учителя • [6]
Але Езус, пачуўшы гэтыя словы, сказаў кіраўніку сінагогі: «Не бойся, толькі вер!»
Лечъ Исусъ на тых местъ услышавши слово мовеное, мовилъ переднейшому згромаженья: не бойся, толко веръ •
І не дазволіў нікому ісці за сабою, акрамя Пятра, Якуба і Яна, брата Якуба.
И не допусьтилъ за Собою ни одному иті, только Петру, а Якову, а Иоану брату Яковову •
Калі прыйшоў у дом кіраўніка сінагогі, убачыў мітусню і тых, хто плакаў і моцна галасіў.
И прішолъ в домъ переднйшого в зъгромаженьи, и віделъ голкъ, плачучихсе и крічачі много • [7]
Увайшоўшы, Ён сказаў ім: «Чаго мітусіцеся і плачаце? Дзіця не памерла, а спіць».
І вшодші мовилъ имъ: што голчите и плачетесе, девка не есьть умерлою, але спить •
І насміхаліся з Яго. Але Ён, выгнаўшы ўсіх, узяў з сабою бацьку і маці дзіцяці і тых, хто быў з Ім, і ўвайшоў туды, дзе было дзіця.
И ругалисе Ему, а Онъ выгнавші всих, взявъ отца девчіна и матку, и (тых) которіе былі с німъ вшолъ где была девка лежачі •
Узяўшы дзяўчынку за руку, сказаў ёй: «Таліта, кум!», што значыць: «Дзяўчынка, табе кажу, устань!»
И инявші за руку девку, мовілъ ей: таліфакум, што ест выкладаючі, девко, тобе мовлю, въстань •
Дзяўчынка адразу ўстала і пачала хадзіць. А было ёй дванаццаць гадоў. І замерлі яны ў вялікім здзіўленні.
И на тыхъ местъ встала девка, и ходила, была бо летъ дванадцати, и злекълисе злекненьемъ велікімъ •
А Ён строга загадаў ім, каб ніхто пра гэта не ведаў, і сказаў даць ёй есці.
И заказывалъ имъ много, бы нихто не ведалъ того, и рекъ: дайте ей есьті •
