Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Цяпінскага
І перайшлі на другі бок мора, у краіну гадарынаў.
І пришъли на оный берегъ моря въ сторону Гадариньскую • [1]
І калі выходзіў Ён з лодкі, адразу ж з магіл да Яго выбег чалавек, апанаваны нячыстым духам,
И вышодъши Ему зъ лодъи, на тыхъ местъ сустрекъ Его зъ гробовъ, чоловекъ в духу нечістомъ •
які меў жыллё ў магілах, і ніхто не мог яго звязаць нават ланцугамі.
Которий мешканье мелъ въ гробохъ, и ни ланцугамі нихто не могъ его свезать •
Бо яго шмат разоў скоўвалі і кайданамі, і ланцугамі, але рваў ланцугі і разбіваў кайданы, ды ніхто не мог яго ўтаймаваць.
Же онъ часто путы и ланцугами железными связанъ бывалъ, и розърывалися от него ланцуги железныя, и пута зъкрушалися, и нихто не могъ его окротити •
І ён заўсёды ўночы і днём у магілах і гарах крычаў ды біў сябе камянямі.
А въсегды ночь и день въ гробохъ и в горахъ былъ, кричати и толкучисе каменьемъ •
І, здалёк бачачы Ісуса, прыбег і пакланіўся Яму,
И узревши Исуса з далека, бегъ и поклонілсе Ему •
і, крычучы моцным голасам, кажа: «Што Табе да мяне, Ісус, Сын Бога Узвышняга? Заклінаю цябе Богам, каб мяне не мучыў».
И закъричавъши голосомъ великімъ, рекъ: што мне и Тобе Исусе Сыне Бога Вышнего, запрісегаю Те Богомъ, не мучъ мене •
Бо Ён казаў яму: «Выйдзі, дух нячысты, з гэтага чалавека».
Мовилъ бо ему: выйди духу нечистый от чоловека •
І пытаўся ў яго: «Якое тваё імя?» І кажа Яму: «Маё імя — легіён, бо нас многа».
И спыталъ его, што тобе ест имя? и отповедилъ мовечи: уфъ имя мне, ижъ многие естось мы •
Ды прасіў Яго вельмі, каб не выганяў іх прэч з краіны.
И просили Его много, бы не слалъ их в посторонъние краины •
А там на гарах пасвіўся вельмі вялікі статак свінняў.
А было тутъ прі горе стадо свинное великое пасучое • [2]
І ўсе дэманы прасілі Яго, кажучы: «Пусці нас у свінняў, каб маглі мы ў іх увайсці».
И просіли Его вси беси мовечи: пошли насъ въ свіньи, бы в нихъ въвошлисмо •
Ісус адразу дазволіў ім. І, выйшаўшы, духі нячыстыя ўвайшлі ў свінняў. І амаль двухтысячны статак з вялікім імпэтам з адхону кінуўся ў мора і патануў.
И велелъ имъ на тых местъ Исусъ, и вышодші духи нечистые, ввошли в свиньи, и усунулосе стадо по берегу в море, а было (ихъ) около двух тисечей, и тонули в мори •
Тыя ж, што пасвілі яго, паўцякалі і абвясцілі гэта па горадзе і вёсках. Дык прыйшлі паглядзець, што здарылася.
А пасучие свиньи поутекали, и възвестили в городе и на рольяхъ, и вышли видети што ест бывшое •
І прыйшлі да Ісуса, і бачаць таго, што быў апанаваны дэманам, як ён сядзеў адзеты, пры здаровым розуме; таго, у якім быў легіён, — і спалохаліся.
И пришли къ Исусу, и увидели бесившогосе седячого, и оболочоного и смыслечого, мевъшого уфъ, и узъбоялисе •
І тыя, што бачылі, расказалі ім, што сталася з тым, які меў дэмана, і пра свінняў.
Поведалі теж имъ відевшіе, яко было бешоному, и о свіньях •
І пачалі яны прасіць Яго, каб адышоў ад іх межаў.
И почали просити Его о отыйтье з границь ихъ •
І, калі Ён уваходзіў у лодку, пачаў яго прасіць той, што быў апанаваны, каб яму застацца пры Ім.
И вшодші Ему в лодью, просилъ Его бесивъшийсе, абы былъ с Нимъ • [3]
Але Ісус не прыняў яго і гаворыць яму: «Ідзі да твайго дома і да тваіх, і раскажы ім, што ўчыніў Госпад з табою і як злітаваўся над табой».
Лечъ Исусъ не далъ ему, але рекъ ему: иди в домъ твой къ твоимъ, и взвести имъ што тобе Панъ учинілъ, и (якъ) уміловалъ тебе •
І ён пайшоў, і пачаў абвяшчаць у Дэкапалі, што ўчыніў яму Ісус, і ўсе дзівіліся.
И шолъ, и почалъ проповедати в Десетиграде, што учинилъ ему Исусъ, и вси дивилисе •
І, калі пераправіўся Ісус у лодцы праз мора, сышоўся да Яго вялікі натоўп, і Ён быў каля мора.
И перешодші Исусу в лодьи засе на оный берегъ, собъралася тижба многая около Него, и былъ при мори •
І прыйшоў адзін з начальнікаў сінагогі імем Яір, і, убачыўшы Яго, паў да ног Яго,
А ото пришолъ одинъ з переднейших зъ громаженья, именемъ Иаиръ, и увидевши Его, палъ прі нагах Его • [4]
і вельмі прасіў Яго, шмат кажучы: «Дачка мая канае, прыйдзі, ускладзі на яе рукі, каб паздаравела і жыла».
І просілъ Его много, мовечі: иж дочка моя на сконченью ест, бы пришодші възложілъ на нее руки, иж бы захована и жива была •
І Ісус пайшоў за ім, і велізарны натоўп ішоў за Ім, і націскаў на Яго.
И шолъ с нимъ, а за Нимъ шли тижбы многие, и угнетали Его •
І адна жанчына, якая была хворая на крывацечу аж дванаццаць гадоў,
А жона некоторая будучи в плыненью крови летъ дванадъцать •
якая шмат нацярпелася ад усякіх лекараў і ўсю сваю маёмасць патраціла, ды нічога не дабілася, але яшчэ горш чулася,
И много утерпевши от многихъ лекаровъ, и роздавъши свое все, и ниодное польги (не) нашодши, але больші в горшое прішодші[5] •
калі пачула пра Ісуса, падышла ў натоўпе ззаду і дакранулася да Яго адзення,
Услышавші о Исусе, пришодши межі тижбою сзаду доткнулася одежи Его •
бо яна казала: «Калі толькі дакрануся да Яго адзення, паздаравею».
Мовила бо, ижъ если дотнуся одежъ Его, здорова буду •
І зараз жа перасох струмень крыві яе і адчула на целе, што паздаравела ад хворасці.
И на тых местъ осякъло жерело крови ее, и зрозумела на теле ижъ уздоровела от разу •
І Ісус, адразу адчуўшы, што магутнасць, якая ў Ім была, выйшла з Яго, звярнуўшыся да натоўпу, гаварыў: «Хто дакрануўся да адзення Майго?»
А на тыхъ местъ Исусъ зрозумелъ в Собе моць вышедъшую з Него, и обернувшісе межи тижбою мовилъ: хто доткнулъсе одежъ Моихъ?
Вучні Яго казалі Яму: «Бачыш, як натоўп ціснецца да Цябе, і кажаш: “Хто дакрануўся да Мяне?”»
И мовили Ему ученики Его: видишь тижбу угнетаючую Тебе, а мовишъ, хтосе доткнулъ Мене •
Але Ён азіраўся вакол, каб пабачыць тую, якая зрабіла гэта.
И огледалъсе відети учинівшую то •
Жанчына ж, баючыся і дрыжучы, ведаючы, што з ёю сталася, падышла, і пала перад Ім, і сказала Яму ўсю праўду.
Жона пакъ узбоявшисе, и дрижачи, ведаючі што сталосе ей, прішла і упала перед Німъ, и споведала Ему всю правду •
І Ісус сказаў ёй: «Дачка! Вера твая выратавала цябе. Ідзі ў супакоі і будзь аздароўлена ад хваробы тваёй».
А Онъ рекъ ей: дочко, вера твоя уздоровіла тебе, иди в покою, и будь здорова от разу твоего •
Калі яшчэ Ісус гаварыў, прыходзяць ад начальніка сінагогі, кажучы: «Дачка твая памерла, нашто яшчэ турбуеш Настаўніка?»
Еще Ему мовечи, и пришли от переднейшого в зъгромаженью, мовечи: иж дочка твоя умерла, што еще рушаешь Учителя • [6]
Ісус жа, як толькі пачуў сказанае слова, гаворыць начальніку сінагогі: «Не бойся, толькі май веру».
Лечъ Исусъ на тых местъ услышавши слово мовеное, мовилъ переднейшому згромаженья: не бойся, толко веръ •
І не дазволіў нікому ісці за Ім, адно Пётры, Якубу і Яну, брату Якуба.
И не допусьтилъ за Собою ни одному иті, только Петру, а Якову, а Иоану брату Яковову •
І прыходзяць у дом начальніка сінагогі, і бачаць роспач, і плач, і галашэнне вялікае.
И прішолъ в домъ переднйшого в зъгромаженьи, и віделъ голкъ, плачучихсе и крічачі много • [7]
І, увайшоўшы, гаворыць ім: «Чаму сумуеце і плачаце? Дзяўчынка не памерла, але спіць».
І вшодші мовилъ имъ: што голчите и плачетесе, девка не есьть умерлою, але спить •
І смяяліся з Яго. Ісус жа, адправіўшы ўсіх, бярэ з Сабой бацьку і маці дзяўчынкі і тых, што з Ім былі, і ўваходзіць туды, дзе ляжала дзяўчынка.
И ругалисе Ему, а Онъ выгнавші всих, взявъ отца девчіна и матку, и (тых) которіе былі с німъ вшолъ где была девка лежачі •
І, узяўшы за руку дзяўчынку, гаворыць ёй: «Таліта кумі», што значыць: «Дзяўчынка, табе кажу, устань!»
И инявші за руку девку, мовілъ ей: таліфакум, што ест выкладаючі, девко, тобе мовлю, въстань •
І зараз жа ўстала дзяўчынка, і хадзіла, а было ёй дванаццаць гадоў. І ўсе дзівіліся з дзіва вялікага.
И на тыхъ местъ встала девка, и ходила, была бо летъ дванадцати, и злекълисе злекненьемъ велікімъ •
І наказаў ім сурова, каб ніхто аб гэтым не ведаў, ды сказаў, каб далі ёй есці.
И заказывалъ имъ много, бы нихто не ведалъ того, и рекъ: дайте ей есьті •
