Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Рeraklad V. Hadleuski
Ды зноў пачаў навучаць ля мора. І сабралася да яго вялікая грамада, так што ўвайшоўшы ў лодку, сядзеў на моры, а ўся грамада была на сухазем’і краймора.
Iznoŭ pačaŭ nawučać kala mora. I sabrałasia da jaho wialikaja hramada, tak što ŭwajšoŭšy ŭ łodku, siadzieŭ na mory, a ŭsia hramada była na ziamli kala mora.
І шмат навучаў іх у прыповесьцях і гаварыў ім у сваёй навуцы:
I nawučaŭ ich mnoha ŭ prypowieściach i kazaŭ im u swajej nawucy:
Слухайце: вось выйшаў сяйбіт сеець.
Słuchajcie! Woś wyjšaŭ siajbit siejać.
І калі ён сееў, адно ўпала пры дарозе і наляцелі птушкі нябесныя ды здзяўблі яго.
I kali jon siejaŭ, adno ŭpała kala darohi i prylacieli ptuški niabiesnyja i źjeli jaho.
А другое ўпала на скалісты грунт, дзе ня мела даволі зямлі й хутка ўзыйшло, зямля бо была няглыбокая;
A druhoje ŭpała na miesca kamianistaje, dzie nia mieła mnoha ziamli, i zaraz uzyjšło, bo ziamla była niahłybokaja;
і як паднялося сонца, завяла, й, ня маючы кораня, ссохла.
i kali ŭzyjšło sonca, zawiała, i dziela taho što nia mieła korania, zsochła.
А іншае ўпала ў церні, і ўзбуялі церні ды заглушылі яго й не дало плоду.
A inšaje ŭpała ŭ cierni, i ŭzyjšli cierni i zahłušyli jaho i nie dało płodu.
Іншае-ж упала на добрую землю й дало плод, што ўзыйшоў і вырас — і ўрадзіла адно ўтрыццацера, другое ўсоцера.
A inšaje ŭpała na dobruju ziamlu i dało płod, katory ŭzyjšoŭ i ros — i adno pryniasło tryccać, druhoje šeśćdziesiat, a inšaje sto
І напамінаў: Хто мае вушы слухаць, хай слухае.
I kazaŭ: Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.
І калі быў сам адзін, спыталіся ў яго тыя дванаццацёх, што з ім былі, аб прыповесці.
I kali byŭ adzin, spytalisia ŭ jaho tyja dwanaccacioch, ŭto z im byli, ab prypowieści.
І казаў ім: Вам дадзена пазнаць тайніцу валадарства Божага, а для тых, якія ўвонках, усё адбываецца ў прыповесцях,
I kazaŭ im: Wam dadziena paznać tajnicu karaleŭstwa Božaha, a dla tych, katoryja ŭwonkach, usio adbywajecca ŭ prypowieściach,
каб «гледзячы глядзелі й ня бачылі, слухаючы чулі й ня цямілі; каб часом не навярнуліся й ня былі ім грахі адпушчаны» (Із. 6:9−10).
kab "hledziačy hladzieli i nia bačyli, słuchajučy słuchali i nie razumieli; kab časam nie nawiarnulisia i nia byli im adpuščany hrachi" (Iz. 6, 9-10).
І кажа ім: Не разумееце гэтай прыповесьці? А якжа вам зразумець усе іншыя?
I skazaŭ im: Nie razumiejecie hetaj prypowieści? A jakža-ž wy zrazumiejecie ŭsie prypowieści?
Той, хто сее, слова сее.
Toj, chto sieje, słowa sieje.
А што пры дарозе, дзе сеецца слова, гэта тыя, да каторых, як пачуюць, зараз прыйходзіць шатан і забірае слова, пасеенае ў сэрцах іхніх.
A tyja, što kala darohi, dzie siejecca słowa, heta tyja, da katorych, jak pračujuć, zaraz prychodzić djabał i zabiraje słowa, jakoje było pasiejena ŭ sercach ich.
Гэтаксама й тыя з грунтам скалістым, яны як пачуюць слова, зараз-жа з радасцю прыймаюць яго,
I taksama i tyja, katoryja na miescy kamianistym, jany jak pačujuć słowa, zaraz-ža z radaściaj pryjmajuć jaho,
але, ня маючы ў сабе карэння трываюць дачасу, потым, як настане прыгнобленне й прасьлед дзеля слова, хутка горшацца.
ale, nia majučy korania ŭ sabie, jany jość časowyja, potym, jak padymiecca ŭciśnieńnie i praśled dziela słowa, zaraz horšacca.
Й іншыя, дзе сеецца ў цернях, гэта тыя, што слухаюць слова,
I inšyja jość, katoryja siejucca ŭ cierniach, heta tyja, katoryja słuchajuć słowa,
але жыцьцявыя турботы й мана багацьця ды іншыя пажаданні, ўвайшоўшы, глушаць слова й стаецца бясплодным.
ale turboty świetu i mana bahaćcia i inšyja pažadańni, uwajšoŭšy, hłušać słowa i stajecca biaz płodu.
А што на добрай зямлі пасеена, гэта тыя, якія слухаюць слова і прыймаюць ды даюць плод адно ўтрыццацера, другое ўшэсьцьдзесяцера, а іншае ўсоцера.
A katoryja na dobraj ziamli pasiejany, heta tyja, katoryja słuchajuć słowa, i pryjmajuć, i prynosiać płod, adno tryccać, druhoje šeśćdziesiat, a inšaje sto.
І гаварыў ім: Ці-ж прыносяць сьвечку, каб паставіць яе пад пасудзіну, ці пад ложак? А не натое, каб паставіць яе на ліхтары?
I kazaŭ im: Ci-ž prynosiać świečku, kab pastawić jaje pad pasudzinu abo pad łožak? Ci-ž nie na toje, kab pastawić jaje na lichtar?
Няма бо нічога таёмнага, што-б ня выявілася, і нічога ня дзеецца сукрыта, але каб адкрылася.
Bo niama ničoha skrytaha, što-b nia wyjawiłasia, i ničoha nia dziejecca tajnaha, ale kab wyjšła nawierch.
Калі хто мае вушы слухаць, хай слухае.
Kali chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.
І казаў ім: Зважайце, чаго слухаеце. Якою меркаю вы адмераеце, такою і вам будзе адмерана й дададзена.
I kazaŭ im: Hladziecie, čaho słuchajecie! Jakoju mierkaju wy admierycie, takoju i wam budzie admierana i budzie wam dadziena.
Бо хто мае, таму будзе дададзена, а хто ня мае, ў таго будзе аднята й тое, што мае.
Bo chto maje, tamu budzie dadziena, a chto nia maje, u taho budzie adniata i toje, što jon maje.
І казаў: Гэтак ёсьць з гаспадарствам Божым, як калі-б чалавек укінуў засевак у землю,
I kazaŭ: Hetak jość z karaleŭstwam Božym, jak kali-b čaławiek ukinuŭ nasieńnie ŭ ziamlu,
і спаў-бы ды ўставаў-бы ноччу й днём, а насенне ўсходзіла-б і расло-б, як ён ня ведае.
jon i śpić i ŭstaje, unačy i ŭdzień, a nasieńnie ŭschodzić i raście, kali jon nia wiedaje.
Зямля бо сама з сябе родзіць: спачатку рунь, потым колас, пасьля поўнае зерне ў коласе.
Bo ziamla sama z siabie prynosić płod: spačatku ruń, potym kołas, potym poŭnaje ziernie ŭ kołasie.
А калі збожжа дасьпее, зараз пускае серп, прыйшло бо жніва.
A kali daśpieje płod, zaraz puščaje sierp, bo pryjšło žniwo.
І гаварыў: Да чаго ўпадобнім валадарства Божае, ці якою прыповесьцю выкажам яго?
I kazaŭ: Da čaho ŭpadobnim karaleŭstwa Božaje, abo da jakoje prypowieści pryraŭnajem jaho?
Яно, бы зерне гарчычнае, што як сеецца ў землю, дык ёсьць драбнейшае за ўсякае насенне зямное;
Jak harčyčnaje ziernie, katoraje, kali siejecca ŭ ziamlu, jość mienšaje za ŭsiakaje nasieńnie, jakoje jość na ziamli.
а калі пасеецца, ўзрастае й робіцца большым за ўсе гародніны й пускае вялікае гальлё, так што ў цяні яго могуць хавацца птушкі нябесныя.
A kali pasiejecca, uzrastaje i robicca bolšym za ŭsie harodniny i puskaje wialikija haliny, tak što pad cieniem jaho mohuć žyć ptuški niabiesnyja.
І многімі такімі прыповесцямі гаварыў да іх слова, наколькі яны маглі слухаць,
I mnohimi takimi prypowieściami hawaryŭ da ich słowa, nakolki jany mahli słuchać,
бяз прыповесьцяў жа не гаварыў да іх; а вучням сваім раз’ясьняў усё асобна.
a biaz prypowieści nie hawaryŭ da ich. Asobna-ž wučniam swaim wyjaśniaŭ usio.
Таго-ж дня, як павячарэла, сказаў ім: Пераплывём на той бок.
I ŭ toj dzień, kali zrabiłasia pozna, skazaŭ im: Pierapływiem na toj bok.
І, адправіўшы народ, яны ўзялі яго так як быў, у лодцы; й былі з ім другія лодкі.
I jany, adprwiŭšy narod uziali jaho, tak jak byŭ, u łodcy; i byli z im druhija łodki.
І ўзнялася лютая бура ветру ды гнала хвалі на лодку, так што яна напаўнялася.
I ŭźniałasia wialikaja bura wietru i hnała chwali na łodku, tak što napaŭniałasia łodka.
А ён быў ля карна лодкі, сплючы на ўзгалоў’і. І разбудзілі яго дый кажуць: Вучыцель, няўжэ ня рупіць табе, што мы гінем?
A jon byŭ na zadzie łodki splučy na padušcy. I zbudzili jaho i kažuć jamu: Wučyciel, ci-ž tabie nia rupić, što my hiniem?
І ўстаўшы, прыгразіў ветру й сказаў мору: Заціхні, пакінь! І заціх вецер ды настала вялікая цішыня.
I ŭstaŭšy, pryhraziŭ wietru i skazaŭ moru: Maŭčy, ścichni! I pierastaŭ wiecier i zrabiłasia wialikaja cišynia.
І кажа ім: Чаму вы гэткія палахлівыя? Яшчэ ня маеце веры? І ўзяў іх вялікі страх і гаварылі адзін да другога: Хто гэта, што й вецер і мора яму паслушны.
I skazaŭ im: Čamu wy bajaźliwyja? I jašče nia majecie wiery? I źniaŭ ich wialiki strach i hawaryli adzin da druhoha: Chto-ž heta taki, što wiecier i mora słuchajuć jaho?
