Марка 8 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Васіля Цяпінскага
У тыя дні, калі сабра́лася многа народу і не ме́лі чаго есці, Іісус, паклíкаўшы вучняў Сваіх, кажа ім:
В тые дни вельмі многой тижбе будучі, и не маючімъ чого есьти, призвавши Исусъ ученики Свои, мовилъ имъ • [1]
шкада Мне людзей, што ўжо тры дні застаюцца са Мною, і не ма́юць чаго есці.
Умилосерживаюсе о тижбе, ижъ ужо три дни при Мне тривають, и не мають чого есьти •
І калі адпушчу іх дадому галоднымі, аслабеюць у дарозе, бо некаторыя з іх прыйшлі здалёку.
И есьли отпущу ихъ не едшихъ до домовъ своихъ, ослабеють на дорозе многие бо з нихъ з далека пришъли суть •
І адказалі Яму вучні Яго: адкуль можа хто накарміць іх хле́бам тут, у пусты́ні?
И отповедили Ему ученики Его: откуль с ихъ может хто сезьде насытіті хлебомъ в пустыни?
І спытаў у іх: колькі ў вас хлябо́ў? Яны адказалі: сем.
И спыталъ ихъ: колько маете хлебовъ, а они рекли: семъ •
Тады загадаў лю́дзям узле́гчы на зямлі; і, ўзяўшы сем хлябо́ў, узнёсшы падзяку, пераламíў, і даў вучням Сваім, каб раздавалі; і яны раздалí лю́дзям.
И велелъ тижъбе сесьти на земли, и взявши семъ хлебовъ, хъвалу въздавъши, поламалъ, и давалъ ученикомъ Своимъ, бы покъладали, и положили перед тижбою •
І ме́лі некалькі ры́бінак: і благаславіўшы, Ён загадаў і іх раздаць.
И мели рибокъ мало, и тые блогословивъши, рекъ: положити и тые •
І елі, і насы́ціліся; і назбіралі рэ́шты кавалкаў сем кашоў.
И ели и насытилисе, и взяли збыткі крох семъ кошніцъ •
А было́ тых, што елі, каля чатырох тысяч. І адпусцíў іх.
А было едшихъ, около чотырехъ тисечей, и отпустилъ ихъ •
І адразу ўвайшоў у лодку і прыбы́ў з вучнямі Сваімі ў ме́жы Далману́фскія.
И на тых местъ вшодши в лодью зъ учениками Своими, пришолъ въ стороны Далмануфанские • [2]
І выйшлі фарысеі і пачалí спрачацца з Ім, дамага́ючыся ад Яго знаме́ння з неба, спакуша́ючы Яго.
И вышли фарисеи, и почали розмавлятьсе с Нимъ, ищучи от Него знамени з неба, кусечи Его • [3]
І Ён, уздыхну́ўшы духам Сваім, кажа: нашто род гэты знаме́ння патрабу́е? Праўду кажу вам: не будзе да́дзена роду гэтаму знаме́нне.
И вздыхнувши духомъ Своимъ, мовилъ, што родъ тотъ знамени ищеть, правдіве мовлю вам (увидите) есьли дасе роду тому знаме • [4]
І, пакíнуўшы іх, зноў увайшоў у лодку і адправіўся на той бок.
И оставивши ихъ, вшодши засе в лодью, шолъ на оный берегъ •
І забы́ліся вучні Яго ўзяць хлябо́ў, і акрамя аднаго хлеба не ме́лі з сабой у лодцы.
И забыли ученикі Его взяті хлебовъ, и окроме одноо хлеба, не мели (большъ) з собою в лодьи • [5]
І Ён наказаў ім, гаворачы: глядзíце, сцеражы́цеся заква́скі фарысейскай і заква́скі Ірадавай.
И заказывалъ имъ, мовечі: гледите (и) стережитесе от квасу фарисейского, и от квасу иродового • [6]
І разважа́лі між сабой, ка́жучы: гэта значыць, што хлябоў у нас няма.
И помышляли другъ к другу мовечи: ижъ хлебовъ не маемъ • [7]
І, ве́даючы, Іісус кажа ім: чаму разважа́еце, што хлябоў няма ў вас? Няўжо яшчэ не адчуваеце і не разумееце? Няўжо дагэ́туль скамяне́лае сэ́рца ваша?
И зрозумевши Исусъ, мовилъ имъ: шъто помышляете, ижъ хлебовъ не маете, еще ль не бачіте, ани розумеете, ещо ль закамененое серцо вашо маете?
Вочы ма́ючы, не бачыце? ву́шы ма́ючы, не чуеце? і не па́мятаеце?
Очи маючи, не видите, и уши маючи, не слышите, и не помните ль,[8]
Калі пяць хлябоў пераламíў Я на пяць тысяч, колькі поўных кашоў кавалкаў назбіра́лі вы? Кажуць Яму: дванаццаць.
Гъды пять хлебовъ ламаломъ на пять тисечей, колько кощовъ полныхъ крохъ взялисьте? мовили Ему: дванадцать • [9]
А калі сем хлябоў на чатыры тысячы, колькі поўных кашоў кавалкаў вы набра́лі? Яны ж адказалі: сем.
А гды семъ на чотыри тисечи, колько кошніцъ наполненыхъ крохамі взялисьте? а они рекли: семъ • [10]
І сказаў ім: як жа не разумееце?
И мовилъ имъ: якже не розумеете?
І прыхо́дзіць у Віфсаíду. І прыводзяць да Яго сляпога і просяць, каб да яго дакрануўся.
И пъпришолъ в Вифсаиду, и привели к Нему сьлепого, и просили Его бы его ткнулсе •
І, узяўшы за руку́ сляпога, вы́веў яго за пасе́лішча і, плюнуўшы на вочы яму, усклаўшы ру́кі на яго, пытаўся ў яго, ці бачыць што.
И инявши за руку сьлепого, вывелъ его вонъ з веси, и плюнувши на очи его, взложивши руки на его, спыталъ его: если што видить?
Той, агле́дзеўшыся, сказаў: бачу людзей, нíбы дрэвы, што ходзяць.
И возревши мовилъ: вижу люди якъ деревье ходечи •
Потым зноў усклаў ру́кі на вочы яго і зрабіў яго віду́шчым. І ацалíўся той, і стаў бачыць усё выра́зна.
А потомъ засе взложилъ руки на очи его, и учинилъ его (же могъ) прозреть, и направілсе и узрелъ ясьне все •
І адаслаў яго ў дом, ка́жучы: у пасе́лішча не заходзь і не расказвай нікому ў пасе́лішчы.
И послалъ его в домъ его, мовечи: ни в весь входи, ни поведай кому в веси •
І пайшоў Іісус з вучнямі Сваімі ў пасе́лішчы Кесары́і Філіпавай. І дарогаю пытаўся ў вучняў Сваіх, ка́жучы ім: за каго Мяне прыма́юць людзі?
И вышолъ Исусъ, и ученики Его, в веси Цесарии Филиповы, и на дорозе спыталъ учениковъ мовечи имъ: кимъ Ме мовять люди быти?
А яны адказалі: за Іаана Хрысцíцеля, іншыя — за Ілію́, а іншыя — за аднаго з прарокаў.
А они отповедили, Иоаномъ Кресьтителемъ, а иные Ильею, другие пакъ однымъ з пророковъ • [11]
Ён сказаў ім: а вы за каго прыма́еце Мяне? І ў адказ Пётр сказаў Яму: Ты — Хрыстос.
А Онъ мовилъ имъ: а вы кимъ Ме мовите быти? и отповедаючи Петръ, мовилъ Ему: Ты еси Христосъ • [12]
І загадаў ім, каб нікому не гаварылі пра Яго.
И заказылъ имъ бы (того) никому не мовили о Немъ •
І пачаў вучы́ць іх, што Сыну Чалавечаму нале́жыць многа адпаку́таваць, быць адры́нутым старэйшынамі, і першасвятара́мі, і кніжнікамі, і забітым быць, і на трэці дзень уваскрэ́снуць.
И почалъ учити ихъ, ижъ потреба Сыну Чоловечъему, много утерпеті, и досьветчоному быти от старшихъ и переднейшіхъ оферниковъ и учоных, и забитому быти, и третьтего дня вскъреснути • [13]
І казаў пра гэта адкрыта. І Пётр, адвёўшы Яго, пачаў адгаво́рваць Яго.
А не обавляючисе слово мовилъ: и взявши Его Петръ, почалъ заказывать Ему • [14]
А Ён, абярну́ўшыся і паглядзе́ўшы на вучняў Сваіх, забараніў Пятру, ка́жучы: адыдзí ад Мяне, сатана, бо думаеш не пра тое, што Божае, а пра тое, што чалавечае.
Онъ пакъ обернувшісе и возревши на ученики Свои, заказалъ Петру, мовечи: иди назадъ Мене сатана, ижъ не смыслишь што есьть Божъего, але што люцъкое •
І, паклíкаўшы людзей з вучнямі Сваімі, сказаў ім: хто хоча ісці за Мною, няхай адрачэ́цца ад сябе і во́зьме крыж свой, і ўслед за Мной ідзе.
И прізвавші тіжбы, з учениками Своими, рекъ имъ: которий хочеть за Мною ити, нехай запритьсе себе, и возьметь крестъ свой, и за Мною идеть • [15]
Бо хто хоча душу́ сваю ўратава́ць, той загу́біць яе; а хто загу́біць душу́ сваю дзе́ля Мяне і Ева́нгелля, той урату́е яе.
Которий бо колъвекъ хочеть душу свою захавати, потеряеть ее, а которій потеряеть душу свою Мене деле и Еванъгелия, тотъ заховаеть ее • [16]
Бо якую кары́сць будзе мець чалавек, калі ён здабу́дзе ўвесь свет, а пашко́дзіць душы́ сваёй?
Какая бо польга чоловеку если зыще съветъ весь, а ушкодить душу свою •
Альбо які вы́куп дасць чалавек за душу́ сваю?
Або што дасьть чоловекъ отмену на души своей •
Бо хто пасаро́меецца Мяне і слоў Маіх перад родам гэтым пралюбадзе́йным і грэшным, таго і Сын Чалавечы пасаро́меецца, калі пры́йдзе ў славе Айца Свайго з Ангеламі святымі.
Которий бо кольвекъ постыдитьсе Мене, и Моих Словъ, в роде томъ чужоложномъ и грешномъ, и Сынъ Чоловечий постыдитьсе его гды прийдетъ в славе Отца Своего зъ Аньгелы сьветыми • [17]
