Яна 8 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Ісус жа пайшоў на гару Аліўную.
Ісус жа пайшоў на Алейную гару.
А рана нараніцы прышоў ізноў да сьвятыні, і ўвесь люд прыходзіў да Яго, і Ён сеў і навучаў іх.
А раніцаю зноў прыйшоў у святыню, і ўвесь народ сходзіўся да Яго, і Ён, сеўшы, навучаў іх.
І прыводзяць кніжнікі а фарысэі жонку, застрэтую ў чужалостве, і, пастанавіўшы яе пасярэдзіне,
І прыводзяць кніжнікі і фарысеі жанчыну, заспетую ў пералюбе, і, паставіўшы яе пасярэдзіне,
Кажуць Яму: «Вучыцелю, гэтая жонка застрэта на ўчынку чужалоства;
Кажуць Яму: «Настаўніку, гэтую жанчыну заспелі на месцы пералюбу;
А ў Праве Масей казаў нам укаменаваць такую. Дык што скажаш Ты?»
А ў Законе Майсей загадаў нам такіх забіваць каменнем. Дык што Ты скажаш?»
Яны ж казалі гэта, спакушаючы Яго, каб магчы жалаваць на Яго. Але Ісус, нахінуўшыся далоў, пісаў палцам Сваім на зямлі.
Гэта ж яны казалі, спакушаючы Яго, каб мець абвінавачванне супроць Яго. Ісус жа, нізка нахіліўшыся, пісаў пальцам на зямлі.
Як жа ўсе пыталіся ў Яго, Ён выпрастаўся й сказаў ім: «Хто з вас бяз грэху, няхай першы кіне камень у яе».
Капі ж яны ўсё пыталіся ў Яго, Ён выпрастаўся і сказаў ім: «Хто з вас без граху, няхай першы кіне ў яе каменем».
І ўзноў, нахінуўшыся далоў, пісаў на зямлі.
І, зноў нахіліўшыся, пісаў на зямлі.
Яны ж, пачуўшы, вышлі адзін за адным, пачынаючы із старшых аж да апошняга, і застаўся адзін Ісус і жонка, стоячы пасярэдзіне.
Яны ж, пачуўшы, сталі выходзіць адзін за адным, пачынаючы са старэйшын, і астаўся адзін Ісус і жанчына, што стаяла пасярэдзіне.
І Ісус, выпрастаўшыся і нікога не абачыўшы, апрача жонкі, сказаў ёй: «Жонка, ідзе вінаваньнікі твае? Ніхто не засудзіў цябе?»
І Ісус, выпрастаўшыся, кажа ёй: «Жанчына, дзе яны! Ніхто цябе не асудзіў?»
Яна ж сказала: «Ніхто, Спадару». І Ісус сказаў ёй: «І Я цябе не засуджую. Ідзі і наперад не грашы».
Яна ж сказала: «Ніхто, Госпадзе». І сказаў Ісус: «І Я цябе не асуджаю; ідзі [і] з гэтага часу больш не грашы.»
Тады ізноў казаў ім Ісус: «Я сьвятло сьвету; хто йдзець за Імною, ня будзе хадзіць у цямноце, але будзе мець сьвятло жыцьця».
І зноў Ісус прамаўляў да іх, кажучы: «Я — Святло свету. Той, хто ідзе ўслед за Мною, не будзе хадзіць у цемры, але будзе мець святло жыцця».
Тады сказалі Яму фарысэі: «Ты Сам празь Сябе сьветчыш; сьветчаньне Твае непраўдзівае».
Тады сказалі Яму фарысеі: «Ты сведчыш Сам пра Сябе; Тваё сведчанне не праўдзівае».
Ісус адказаў і сказаў ім: «Нават калі Я Сам празь Сябе сьветчу, сьветчаньне Мае праўдзівае, бо Я ведаю, скуль Я прышоў і куды йду; а вы ня ведаеце, скуль Я прышоў і куды йду.
Адказаў Ісус і сказаў ім: «Хоць Я і сведчу пра Самога Сябе, праўдзівае Маё сведчанне, бо Я ведаю, адкуль Я прыйшоў і куды іду; вы ж не ведаеце, адкуль Я прыходжу ці куды Я іду.
Вы судзіце подле цела; Я ня суджу нікога.
Вы паводле цела судзіце, Я не суджу нікога.
Калі ж і Я суджу, суд Мой праўдзівы, бо Я не адзін, але й Айцец, што паслаў Мяне.
Калі ж і Я суджу, то Мой суд праўдзівы, бо Я не адзін, але Я і Бацька, што паслаў Мяне.
І ў Праве вашым напісана, што сьветчаньне двух чалавекаў праўдзівае.
А ў вашым жа Законе запісана, што сведчанне двух чаравек праўдзівае.
Я Сам сьветчу празь Сябе, і Айцец, што паслаў Мяне, еьветча празь Мяне».
Я сведчу пра Самога Сябе, і сведчыць пра Мяне Бацька, што паслаў Мяне».
Дык яны сказалі Яму: «Ідзе Айцец Твой?» Ісус адказаў: «Вы ня знаеце Мяне ані Айца Майго; калі б вы зналі Мяне, зналі б і Айца Майго».
Тады казалі яны Яму: «Дзе Твой Бацька?» Адказаў Ісус: «Ні Мяне вы не ведаеце, ні Майго Бацькі. Калі б вы Мяне ведалі, то і Майго Бацьку ведалі б».
Гэтыя словы казаў Ён ля скарбонкі, навучаючы ў сьвятыні; і ніхто ня няў Яго, бо яшчэ ня была прышоўшы гадзіна Ягоная.
Гэтыя словы казаў Ён пры скарбніцы, навучаючы ў святыні; і ніхто не схапіў Яго, бо яшчэ не надышла Яго гадзіна.
І ўзноў сказаў Ён ім: «Я йду, і будзеце шукаць Мяне, і ў грэху сваім памрыце. Куды Я йду, вы ня можаце прыйсьці».
І зноў сказаў Ён ім: «Я іду, і вы будзеце шукаць Мяне і ў сваім граху памраце; куды Я іду, вы не можаце пайсці».
І гукалі Юдэі: «Ці Ён заб’ець Сябе Самога, што кажа: "Куды Я йду, вы ня можаце прыйсьці"?»
Казалі тады іудзеі: «Ці не заб’е Ён Сам Сябе, калі кажа: Куды Я іду, вы не можаце пайсці?»
І сказаў Ён ім: «Вы з далоўя, Я з гары; вы з гэтага сьвету, Я ня ізь сьвету гэтага.
І казаў Ён ім: «Вы ад ніжэйшых. Я ад вышэйшых; вы з гэтага свету, Я не з гэтага свету.
Затым Я сказаў вам, што вы памрыце ў грахох сваіх; бо калі ня ўверыце, што Я ё, памрыце ў грахох сваіх».
Таму сказаў Я вам, што памраце ў сваіх грахах; бо калі вы не ўверуеце, што гэта Я, то памраце ў сваіх грахах».
Тады яны сказалі Яму: «Ты хто?» Ісус сказаў ім: «Супоўна тое, што Я кажу вам.
Тады яны казалі Яму: «Хто ты?» Сказаў ім Ісус: «Той, Хто ад пачатку, пра што і кажу вам.
Шмат маю казаць і судзіць праз вас, але Тый, што паслаў Мяне, ё праўдзівы, і Я, што чуў ад Яго, тое кажу сьвету».
Шмат Мне трэба казаць пра вас і судзіць, але Той, Хто паслаў Мяне, праўдзівы, і што Я чую ад Яго, гэта і кажу свету».
Яньг не разумелі, што Ён казаў ім праз Айца.
Не зразумелі яны, што Ён казаў ім пра Бацьку.
Дык Ісус сказаў ім: «Як уздыймеце Сына Людзкога, тады пазнаеце, што Я ё, і нічога не раблю Сам ад Сябе, але, як Айцец навучыў, тое кажу.
Таму сказаў [ім] Ісус: «Калі вы ўздымеце Чалавечага Сына, тады зразумееце, што гэта Я, і што Сам ад Сябе Я нічога не раблю, але як навучыў Мяне Бацька, тое кажу.
І Тый, што паслаў Мяне, ё з Імною; бо Ён не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды чыню, што Ён падабае».
І Той, Хто паслаў Мяне, са Мною: Ён не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды раблю тое, што Яму даспадобы».
Як Ён гукаў гэта, шмат хто ўверыў у Яго.
Калі Ён гэта казаў, шмат хто ўвераваў у Яго.
Тады Ісус сказаў Юдэям, каторыя ўверылі ў Яго: «Калі застаніцеся ў слове Маім, вы запраўды вучанікі Мае;
Тады казаў Ісус іудзеям, што ўверавалі ў Яго: «Калі застанецеся ў Маім слове, вы сапраўды Мае вучні.
І пазнаеце праўду, і праўда вывальне вас».
І пазнаеце праўду, і праўда вызваліць вас».
Яны адказалі Яму: «Мы насеньне Абрагамова і нічыімі нявольнікамі ня былі ніколі; як жа Ты кажаш: "Вы станеце вольныя"?»
Адказалі яны Яму: «Мы Аўраамава патомства і нікому ніколі не былі рабамі. Як Ты кажаш: «Вы зробіцеся вольнымі?»
Ісус адказаў ім: «Запраўды, запраўды кажу вам: кажны, хто грэша, ё нявольнік грэху.
Адказаў ім Ісус: «Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: кожны, хто чыніць грэх, той раб граху.
Але нявольнік не застаецца ў доме на векі; Сын застаецца на векі.
Ды раб не застаецца ў доме навекі, Сын застаецца навекі.
Дык, калі Сын вывальне вас, будзеце запраўды вольныя.
Калі ж Сын вызваліць вас, вы сапраўды будзеце вольныя.
Ведаю, што вы насеньне Абрагамова; шукаеце, адылі, забіць Мяне, бо слова Мае не зьмяшчаецца ў вас.
Ведаю, што вы Аўраамава патомства; аднак вы шукаеце Мяне забіць, бо Маё слова не змяшчаецца ў вас.
Я кажу, што бачыў у Вайца Свайго; а вы робіце, што чулі ад айца свайго».
Што бачыў Я ў Свайго Бацькі, тое кажу; і вы ж, што чулі ў вашага бацькі, тое робіце».
Адказалі яны й сказалі Яму: «Айцец наш Абрагам». Кажа ім Ісус: «Калі б вы былі дзеці Абрагамовы, чынілі б учынкі Абрагамовы.
Адказалі яны і сказалі Яму: «Бацька наш Аўраам». Кажа ім Ісус: «Калі б вы былі Аўраамавы дзеці, то рабілі б Аўраамавы ўчынкі.
А цяпер шукаеце забіць Мяне, Чалавека, што сказаў вам праўду, каторую Я пачуў ад Бога. Гэтага Абрагам не рабіў.
Цяпер жа вы шукаеце Мяне забіць: Чалавека, Які казаў вам праўду, якую пачуў Я ад Бога. Гэтага Аўраам не рабіў.
Вы чыніце ўчынкі айца свайго». Сказалі Яму: «Мы не народжаныя ў бязулстве; аднаго Айца маем, Бога».
Вы робіце ўчынкі вашага бацькі». Яны [ж] адказалі Яму: «Не нарадзіліся мы ў блудзе, адзін у нас Бацька: Бог».
Ісус сказаў ім: «Калі б Бог быў Айцец вашы, вы мілавалі б Мяне, бо Я ад Бога вышаў і прышоў; бо Я ня Сам ад Сябе прышоў, але ён Мяне паслаў.
Сказаў ім Ісус: «Калі б Бог быў ваш Бацька, вы любілі б Мяне, бо Я ад Бога выйшаў і прыйшоў, не ад Самога Сябе Я прыйшоў, але Ён Мяне паслаў.
Чаму вы ня цяміце мовы мае? Бо ня можаце чуць слова Майго.
Чаму вы Маёй мовы не разумееце! Бо вы не можаце чуць Майго слова.
Вы — ад айца дзявала і хочаце чыніць жады айца свайго. Ён быў убіўца з пачатку і ня вытрываў у праўдзе, бо нямаш праўды ў ім. Як ён гукае ману, гукае із свайго собскага, бо ён манюка і айцец маны.
Вы — ад вашага бацькі д’ябла і хочаце рабіць пажадлівасці свайго бацькі. Ён чалавеказабойца быў спаконвеку і ў праўдзе не стаяў, бо праўды няма ў ім. Калі ён кажа хлусню, то кажа са свайго, бо ён хлус і бацька хлусні.
А як Я праўду кажу, ня верыце Імне.
А таму, што Я праўду кажу, вы не верыце.
Хто з вас абвінуе Мяне што да грэху? Калі Я праўду кажу, чаму ня верыце Імне?
Хто з вас выкрые Мяне ў граху? Калі Я кажу праўду, чаму вы не верыце Мне?
Хто ад Бога, чуе словы Божыя. Вы затым ня чуеце, што вы не ад Бога».
Хто ад Бога, той Божыя словы чуе; вы таму не чуеце, што вы не ад Бога».
Юдэі адказалі і сказалі Яму: «Ці ня добра мы сказалі, што ты — Самаранін і маеш нячысьціка?»
Адказалі іудзеі і сказалі Яму: «Ці ж не правільна мы кажам, што Ты самаранін і ў Табе дэман?»
Ісус адказаў: «Я ня маю нячысьціка, але Я тшчу Айца Свайго, а вы зьневажаеце Мяне.
Адказаў Ісус: «Ува Мне няма дэмана, ды Я шаную Свайго Бацьку, а вы ганьбіце Мяне.
Я ж ня шукаю славы Свае, — ё хто шукае й судзе.
Я ж не шукаю Сваёй славы, ёсць Такі, Хто шукае і судзіць.
Запраўды, запраўды кажу вам: калі хто будзе дзяржаць слова Мае, сьмерці аніяк не абача на векі».
Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: калі хто Маё слова будзе выконваць, не ўбачыць смерці вавек».
Сказалі Яму Юдэі: «Цяпер мы даведаліся, што Ты маеш нячысьціка. Абрагам памер а прарокі, а Ты кажаш: "Калі хто дзяржыць слова Мае, аніяк не абача сьмерці на векі".
Сказалі [тады] Яму Іудзеі: «Цяпер мы ведаем, што ў Табе дэман. Аўраам памёр і прарокі, а Ты кажаш: «Калі хто Маё слова выканае, не паспытае смерці вавекі».
Нягож Ты вялікшы за айца нашага Абрагама, каторы памер? і прарокі памерлі. Кім ты Сябе чыніш?»
Няўжо Ты большы за нашага бацьку Аўраама, які памёр? І прарокі памерлі. Кім Ты Сябе робіш?»
Ісус адказаў: «Калі Я слаўлю Сябе, Мая слава нішто. Ё Айцец Мой, што славе Мяне, праз Каторага вы кажаце, што Ён Бог ваш.
Адказаў Ісус: «Калі Я Сам Сябе слаўлю, Мая слава — нішто; ёсць Бацька Мой, які праслаўляе Мяне, пра Яго вы кажаце, што Ён ваш Бог.
І вы ня знаеце Яго, але Я знаю Яго; і калі б Я сказаў, што ня знаю Яго, то быў бы манюка, як вы. Але Я знаю Яго й слова Ягонае дзяржу.
І выне пазналі Яго, Я ж ведаю Яго. І калі скажу, што не ведаю Яго, Я буду падобны на вас хлус. Але Я ведаю Яго і выконваю слова Яго.
Айцец ваш Абрагам цешыўся, што меў бачыць дзень Мой; і бачыў, і весяліўся».
Аўраам, ваш бацька, рад быў убачыць дзень Мой, і ўбачыў і ўсцешыўся».
Юдэі сказалі Яму: «Табе няма яшчэ пяцьдзясят год, і Ты бачыў Абрагама?»
Сказалі тады Яму іудзеі: «Табе і пяцідзесяці гадоў яшчэ няма, і Ты Аўраама бачыў?»
Ісус сказаў ім: «Запраўды, запраўды кажу вам: уперад чымся быў Абрагам, Я ё».
Сказаў ім Ісус: «Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: Перш чым Аўраам быў, Я ёсць».
Тады ўзялі каменьне, каб кінуць у Яго; але Ісус стаіўся і вышаў ізь сьвятыні, прайшоўшы сярод іх; і гэтак адышоў.
Тады яны схапілі каменне, каб кінуць у Яго. Ісус жа схаваўся і выйшаў са святыні, [прайшоўшы між імі, і пайшоў далей].
