Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Узгадай, ГОСПАДЗЕ, што сталася з намі; гледзячы, узглянь і пабач ганьбу нашую.
«Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.
Спадчына нашая перададзеная чужым, дамы нашыя — чужынцам.
Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.
Мы сталіся сіротамі; няма бацькі, маці нашыя — як удовы.
Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.
Ваду сваю мы п’ем за срэбра, дровы нашыя прадаюць нам на грошы.
Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.
Перасьледвальнікі на шыі нашай, мы цяжка працуем, ня маем супачынку.
Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.
Мы выцягнулі руку сваю да Эгіпту і да Асірыі, каб насыціцца хлебам.
Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.
Бацькі нашыя грашылі; і іх няма, і беззаконьні іхнія мы носім.
Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.
Слугі пануюць над намі, і няма [нікога], хто вызваліць нас з рукі іхняй.
Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.
Прыносім хлеб свой, наражаючы душу сваю на меч у пустыні.
З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.
Скура нашая распаленая, як печ, ад палючага голаду.
Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.
Жанчын гвалцілі на Сыёне, дзяўчат — у гарадах Юды.
На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.
Князі павешаныя рукамі іхнімі, абліччы старых ня маюць пашаны.
Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,
Юнакі носяць камяні млыновыя, хлопцы спатыкаюцца, [носячы] дровы.
юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.
Старыя больш не сядзяць у брамах, юнакі не сьпяваюць.
Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.
Спынілася вясёласьць сэрца нашага, перамяніліся ў жалобу карагоды нашыя.
Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.
Звалілася карона з галавы нашай; гора нам, бо мы саграшылі.
З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!
Дзеля гэтага млявае сэрца нашае, дзеля гэтага зацемраныя вочы нашыя,
Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,
бо спустошаная гара Сыён, лісы ходзяць па ёй.
дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.
Ты, ГОСПАДЗЕ, трываеш на вякі, пасад Твой — з пакаленьня ў пакаленьне.
Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.
Чаму Ты забыўся на нас назаўсёды, пакінуў нас на доўгія дні?
Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?
Навярні нас да Сябе, ГОСПАДЗЕ, і мы навернемся; аднаві дні нашыя, як даўней [было].
Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.
Няўжо Ты, адкідаючы, адкінуў нас? Няўжо Ты загневаўся на нас аж так моцна?
Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»
