Быццё 48 разьдзел

 

 

І сталася пасьля падзеяў гэтых, і сказалі Язэпу: «Вось, бацька твой хворы». І ён узяў двух сыноў сваіх з сабою, Манасу і Эфраіма.

 

Было ж пасля словаў гэтых: вешчана было Язэ́пу, што бацька яго занямог. Дык, узяўшы двох сыноў сваіх, Мана́сію і Эфраі́ма, пайшоў да Яку́ба.

І паведамілі Якубу, і сказалі: «Вось, сын твой Язэп прыйшоў да цябе». І сабраў сілы Ізраіль, і сеў на ложку.

 

Паведамілі ж Яку́бу, кажучы: “Вось, сын твой Язэ́п прыйшоў да цябе”. І, намагаючыся, Ізраэ́ль1 сеў на ложак.

І сказаў Якуб Язэпу: «Бог Усемагутны зьявіўся мне ў Люзе, у зямлі Ханаан, і дабраславіў мяне,

 

І сказаў Яку́б Язэ́пу: “Бог мой з’явіўся мне ў Лу́зе, у зямлі Ханаа́н, і дабрасловіў мяне,2

і сказаў мне: “Вось, Я зраблю цябе плодным, і памножу цябе, і дам табе [быць] супольнасьцю народаў, і дам зямлю гэтую насеньню твайму пасьля цябе на ўласнасьць вечную”.

 

і сказаў мне: вось, Я ўзвялічу цябе, і памножу цябе, і зраблю цябе зборам народаў, і дам зямлю гэтую табе і нашчадкам тваім пасля цябе на спадчыну вечную.

І цяпер два сыны твае, што нарадзіліся табе ў зямлі Эгіпецкай, да прыходу майго да цябе ў Эгіпет, яны — мае; Эфраім і Манаса, як Рубэн і Сымон, будуць мае.

 

Таму цяпер абодва сыны твае, якія нарадзіліся ў цябе ў Егі́пце перад маім прыходам да цябе ў Егі́пет, будуць маімі, Эфраі́м і Мана́сія як Рубэ́н і Сямён будуць маімі.3

А нашчадкі твае, якіх ты нарадзіў пасьля іх, будуць твае. Паводле імёнаў братоў сваіх будуць яны называцца ў спадчыне сваёй.

 

Дзеці ж, якія народзяцца пасля гэтых, будуць тваімі.4 Побач з імёнамі братоў тваіх назавуцца дзеля іх чаргі.

А ў мяне, калі я прыйшоў з Падану, памерла ў мяне Рахель у зямлі Ханаан, у дарозе, калі яшчэ заставаўся кавалак зямлі, каб дайсьці да Эфраты, і я пахаваў яе там, пры дарозе ў Эфрату, гэта значыць у Бэтлеем».

 

Калі я ішоў у Месапата́мію сіры́йскую, памерла Рахэ́ль, маці твая, у зямлі Ханаа́н, калі рушыў я да Іпадрома5 ў зямлі Хабра́та, набліжаючыся да Эфра́ты,6 і пахаваў яе пры дарозе Іпадрома, што ёсць Бэтле́ем”.

І ўбачыў Ізраіль сыноў Язэпа, і сказаў: «Хто яны?»

 

Убачыў жа Ізраэ́ль сыноў Язэ́па і спытаўся: “Хто яны табе ?”

І сказаў Язэп бацьку свайму: «Яны — сыны мае, якіх Бог даў мне тут». І сказаў [Якуб]: «Вазьмі, прашу, іх да мяне, і я дабраслаўлю іх».

 

Адказаў жа Язэ́п бацьку свайму: “Сыны мае, якіх даў мне тут Бог”. І сказаў Яку́б: “Наблізь іх да мяне, каб дабрасловіў я іх”.

А вочы Ізраіля сталі цяжкія ад старасьці, ня мог ён бачыць. І наблізіў іх да яго, і ён пацалаваў іх, і абняў іх.

 

Вочы ж Ізраэ́ля кепска бачылі праз старасць, дык не мог разгледзець. І наблізіліся яны да яго, і пацалаваў іх, і абняў іх.

І сказаў Ізраіль Язэпу: «Я не спадзяваўся ўбачыць аблічча тваё, і вось, Бог даў мне ўбачыць насеньне тваё».

 

І сказаў Ізраэ́ль Язэ́пу: “Вось, аблічча твайго не пазбаўлены, і вось, паказаў мне Бог нашчадкаў тваіх”.

І адвёў іх Язэп ад каленяў ягоных, і пакланіўся яму абліччам сваім да зямлі.

 

І адвёў іх [Язэ́п] ад каленяў яго, і пакланіўся яму тварам да зямлі.

І ўзяў Язэп іх абодвух, Эфраіма правіцай сваёю, леваруч Ізраіля, а Манасу — лявіцай сваёю, праваруч Ізраіля, і наблізіўся да яго.

 

Узяў жа Язэ́п абодвух сыноў сваіх, як Эфраі́ма праваруч, леваруч ад Ізраэ́ля, так і Мана́сію леваруч, праваруч ад Ізраэ́ля, падвёў іх да яго.

І выцягнуў Ізраіль правіцу сваю, і палажыў на галаву Эфраіма, а ён быў малодшы, а лявіцу сваю — на галаву Манасы, і скрыжаваў рукі свае, бо Манаса быў першародны.

 

Прасцяў жа Ізраэ́ль правую руку, усклаў на галаву Эфраі́ма, а ён быў малодшы, і левую на галаву Мана́сіі, скрыжоўваючы рукі.

І дабраславіў Язэпа, і сказаў: «Бог, перад абліччам Якога хадзілі бацькі мае, Абрагам і Ісаак, Бог, Які пасьвіў мяне ад [моманту], як я існую, аж да гэтага дня,

 

І дабрасловіў іх, і сказаў: “Бог, якому дагаджалі айцы мае, Абрага́м і Ісаа́к, Бог, які ўзгадаваў мяне ад маладосці ажно да гэтага дня,

анёл, што выбаўляе мяне ад усякага ліха, няхай дабраславіць юнакоў гэтых; і няхай яны будуць названыя імем маім і імем бацькоў маіх, Абрагама і Ісаака, і няхай разрастуцца яны ў мноства сярод зямлі».

 

анёл,7 які ратуе мяне ад усялякага зла, няхай дабрасловіць дзяцей гэтых, і няхай прагучыць імя маё і імя айцоў маіх Абрага́ма і Ісаа́ка, і няхай памножацца мноствам вялікім па ўсёй зямлі”.

І ўбачыў Язэп, што бацька ягоны палажыў правую руку сваю на галаву Эфраіма, і было гэта ліхім у вачах ягоных. І падхапіў ён руку бацькі свайго, каб пералажыць яе з галавы Эфраіма на галаву Манасы.

 

Убачыў жа Язэ́п, што прасцяў бацька правіцу сваю на галаву Эфраі́ма, падалося яму няслушным, і ўзяў Язэ́п руку бацькі свайго, каб перасунуць яе з галавы Эфраі́ма на галаву Мана́сіі.

І сказаў Язэп бацьку свайму: «Ня гэтак, ойча мой, бо гэта першародны. Палажы правіцу тваю на галаву ягоную».

 

Сказаў жа Язэ́п бацьку свайму: “Не, ойча, бо той першародны, ускладзі правіцу тваю на галаву таго”.

І запярэчыў бацька ягоны, і сказаў: «Ведаю, сыне мой, ведаю, таксама ён будзе народам, і таксама ён будзе вялікі, але брат ягоны малодшы будзе большы за яго, і насеньне ягонае будзе поўняю народаў».

 

І не схацеў, але сказаў: “Ведаю, дзіця, ведаю. І гэты стане народам, і той узвялічаны будзе, але брат яго малодшы будзе большым за яго, і нашчадкі яго будуць у мностве народаў”.

І дабраславіў іх у той дзень, кажучы: «Табою будзе дабраслаўляць Ізраіль, кажучы: “Няхай зробіць табе Бог, як Эфраіму і Манасе”». І паставіў Эфраіма перад Манасам.

 

І дабрасловіў іх у той дзень, кажучы: “Праз вас дабрасловіць будуць Ізраэ́ль, кажучы — няхай зробіць табе Бог як Эфраі́му і як Мана́сію”. І паставіў Эфраі́ма перад Мана́сіяй.

І сказаў Ізраіль Язэпу: «Вось, я паміраю. І Бог будзе з вамі, і верне вас у зямлю бацькоў вашых.

 

Сказаў жа Ізраэ́ль Язэ́пу: “Вось, я паміраю, і будзе Бог з вамі, і паверне вас у зямлю айцоў вашых.

І я даў табе на адну частку больш за братоў тваіх, тую, якую я ўзяў з рукі Амарэя мячом маім і лукам маім».

 

Я ж аддаю табе Сікі́мы, найлепшыя па-над братоў тваіх, што здабыў я з рук амарэ́яў мечам маім і лукам”.