Быццё 48 разьдзел

 

 

І сталася пасьля падзеяў гэтых, і сказалі Язэпу: «Вось, бацька твой хворы». І ён узяў двух сыноў сваіх з сабою, Манасу і Эфраіма.

 

Бысть же по семъ поведено естъ Іосифови, яко рознеможеся отець его. Он же, вземъ оба сыны своя, Манасию и Ефраима, идяше с ними.

І паведамілі Якубу, і сказалі: «Вось, сын твой Язэп прыйшоў да цябе». І сабраў сілы Ізраіль, і сеў на ложку.

 

И поведено естъ Якову, глаголуще: «Ото сынъ твой Іосифъ идеть к тобе». Он же, укрепився, сяде на ложи своемъ,

І сказаў Якуб Язэпу: «Бог Усемагутны зьявіўся мне ў Люзе, у зямлі Ханаан, і дабраславіў мяне,

 

и егда внииде к нему Іосифъ, рече: «Богъ Вседержитель явися мне в Люзе, иже естъ в земли Ханаани, и благослави мя,

і сказаў мне: “Вось, Я зраблю цябе плодным, і памножу цябе, і дам табе [быць] супольнасьцю народаў, і дам зямлю гэтую насеньню твайму пасьля цябе на ўласнасьць вечную”.

 

глаголя: “Се Азъ возращу тя и розмножу, и сотворю тя в соборы людемъ, и дамъ тобе землю сию и семени твоему по тобе во одержание вечное”.

І цяпер два сыны твае, што нарадзіліся табе ў зямлі Эгіпецкай, да прыходу майго да цябе ў Эгіпет, яны — мае; Эфраім і Манаса, як Рубэн і Сымон, будуць мае.

 

Сего для два сына твои, еже родишеся тобе в земли Египетской прежде, нежели семо к тобе приидох, мои будуть, Ефраимъ и Манасей, яко Рувимъ и Семионъ.

А нашчадкі твае, якіх ты нарадзіў пасьля іх, будуць твае. Паводле імёнаў братоў сваіх будуць яны называцца ў спадчыне сваёй.

 

Инии пакъ, ихже сплодиши по сих, твои да будуть а именемъ братии прозовутся в достоаниих своихъ.

А ў мяне, калі я прыйшоў з Падану, памерла ў мяне Рахель у зямлі Ханаан, у дарозе, калі яшчэ заставаўся кавалак зямлі, каб дайсьці да Эфраты, і я пахаваў яе там, пры дарозе ў Эфрату, гэта значыць у Бэтлеем».

 

Мне убо, егда исхожахъ от Межиречия, умерла естъ Рахиль, мати твоя, в земли Ханаани на пути. И было естъ часу весны, и вхожахъ тогда до Ефраты; и погребох ю подле путя Ефраты, еже инымъ именемъ зовется Вефиль».

І ўбачыў Ізраіль сыноў Язэпа, і сказаў: «Хто яны?»

 

Узревъ же сыны Іосифовы, рече к нему: «Кто суть сие?»

І сказаў Язэп бацьку свайму: «Яны — сыны мае, якіх Бог даў мне тут». І сказаў [Якуб]: «Вазьмі, прашу, іх да мяне, і я дабраслаўлю іх».

 

Отвеща ему Іосифъ: «Сынове мои, ихже ми далъ Богъ на месте семъ». И рече Яковъ: «Приведи жъ их ко мне, да благославлю е».

А вочы Ізраіля сталі цяжкія ад старасьці, ня мог ён бачыць. І наблізіў іх да яго, і ён пацалаваў іх, і абняў іх.

 

Очи же Ізраилевы затмилися были старости деля великое и ясне гледети не могъ. И внегда к нему приведены быша, целова их, и обнявъ е,

І сказаў Ізраіль Язэпу: «Я не спадзяваўся ўбачыць аблічча тваё, і вось, Бог даў мне ўбачыць насеньне тваё».

 

рече ко сыну своему: «Се, несмъ прельщенъ, лице бо твое видехъ, к тому показа ми Богъ и семя твое».

І адвёў іх Язэп ад каленяў ягоных, і пакланіўся яму абліччам сваім да зямлі.

 

И внегда отведе их Іосифъ от колену отцеву, поклонися пред нимъ до земли

І ўзяў Язэп іх абодвух, Эфраіма правіцай сваёю, леваруч Ізраіля, а Манасу — лявіцай сваёю, праваруч Ізраіля, і наблізіўся да яго.

 

и поставилъ Ефраима на правую руку собе, а на левую Ізраилю, Манасию пакъ на левой стране своей и на правой отцеве, и припоилъ обудву к нему.

І выцягнуў Ізраіль правіцу сваю, і палажыў на галаву Эфраіма, а ён быў малодшы, а лявіцу сваю — на галаву Манасы, і скрыжаваў рукі свае, бо Манаса быў першародны.

 

Яков же, протягнувъ руку свою десную, положи на главу Ефраима, младшего брата; левую пакъ на главу Манасии, онже старъший леты былъ естъ, преложивъ руце.

І дабраславіў Язэпа, і сказаў: «Бог, перад абліччам Якога хадзілі бацькі мае, Абрагам і Ісаак, Бог, Які пасьвіў мяне ад [моманту], як я існую, аж да гэтага дня,

 

И благославилъ Яковъ сыны Іосифовы, глаголя: «Богъ, Емуже угодиша отцеве мои, Авраамъ а Ісаакъ, Бог, Онже мя кормилъ от младости моея даже и до днешнего дня,

анёл, што выбаўляе мяне ад усякага ліха, няхай дабраславіць юнакоў гэтых; і няхай яны будуць названыя імем маім і імем бацькоў маіх, Абрагама і Ісаака, і няхай разрастуцца яны ў мноства сярод зямлі».

 

а ангелъ, иже хранил мя ото всякого зла, да благославить дети сия, и да прозовется над ними имя мое и имена отцевъ моихъ, Авраама а Ісаака, и да ся розмножать во множество великое на земли».

І ўбачыў Язэп, што бацька ягоны палажыў правую руку сваю на галаву Эфраіма, і было гэта ліхім у вачах ягоных. І падхапіў ён руку бацькі свайго, каб пералажыць яе з галавы Эфраіма на галаву Манасы.

 

Видев пак Іосифъ, иже отець его возложи руку свою десную на главу Ефраимову, и тяжко ему бысть тое, и хопивъ за руку отцеву, воздвигнути ю хотелъ з главы Ефраимовы и перенести на главу Манасиину.

І сказаў Язэп бацьку свайму: «Ня гэтак, ойча мой, бо гэта першародны. Палажы правіцу тваю на галаву ягоную».

 

И рече ко отцу: «Не тако подобаеть, отче мой, сей убо ест первороженный; возложи десную руку свою на главу его».

І запярэчыў бацька ягоны, і сказаў: «Ведаю, сыне мой, ведаю, таксама ён будзе народам, і таксама ён будзе вялікі, але брат ягоны малодшы будзе большы за яго, і насеньне ягонае будзе поўняю народаў».

 

Он же не хотяй вчинити того и рече: «Ведаю, чадо, ведаю, и той будеть в люди велии и розмножится на земли; братъ же его младший более его будеть, и племя его умножится в народы».

І дабраславіў іх у той дзень, кажучы: «Табою будзе дабраслаўляць Ізраіль, кажучы: “Няхай зробіць табе Бог, як Эфраіму і Манасе”». І паставіў Эфраіма перад Манасам.

 

И благослави их в той часъ, глаголя: «Во ваю благославится Ізраиль, рекуть убо: да сотворить тобе Богъ, яко Ефраимови и Манасиеви». И поставилъ естъ Ефраима предъ Манасиемъ.

І сказаў Ізраіль Язэпу: «Вось, я паміраю. І Бог будзе з вамі, і верне вас у зямлю бацькоў вашых.

 

И рече ко Іосифу, сыну своему: «Се, азъ умру. Да будеть Богъ с вами и приведеть вас до земли отцевъ вашихъ.

І я даў табе на адну частку больш за братоў тваіх, тую, якую я ўзяў з рукі Амарэя мячом маім і лукам маім».

 

Даю тобе часть едину надъ братию твою, юже взяхъ от руку Аморейских мечемъ и лукомъ своимъ».