Быццё 48 разьдзел

 

 

Пасьля таго Язэпу сказалі: вось, бацька твой хворы. І ён узяў з сабою двух сыноў сваіх, Манасію і Яфрэма.

 

Бысть же по семъ поведено естъ Іосифови, яко рознеможеся отець его. Он же, вземъ оба сыны своя, Манасию и Ефраима, идяше с ними.

Якаву паведамілі і сказалі: вось, сын твой Язэп ідзе да цябе. Ізраіль сабраў сілу сваю і сеў на пасьцелі.

 

И поведено естъ Якову, глаголуще: «Ото сынъ твой Іосифъ идеть к тобе». Он же, укрепився, сяде на ложи своемъ,

І сказаў Якаў Язэпу: Бог Усемагутны явіўся мне ў Лузе, у зямлі Ханаанскай, і дабраславіў мяне,

 

и егда внииде к нему Іосифъ, рече: «Богъ Вседержитель явися мне в Люзе, иже естъ в земли Ханаани, и благослави мя,

і сказаў мне: вось, Я распладжу цябе і памножу цябе, і выведу зь цябе мноства народаў, і дам зямлю гэтую нашчадкам тваім пасьля цябе, у вечнае валоданьне.

 

глаголя: “Се Азъ возращу тя и розмножу, и сотворю тя в соборы людемъ, и дамъ тобе землю сию и семени твоему по тобе во одержание вечное”.

І сёньня два сыны твае, што радзіліся ў зямлі Егіпецкай, да майго прыбыцьця да цябе ў Егіпет, мае яны; Яфрэм і Манасія, як Рувім і Сымон, будуць мае;

 

Сего для два сына твои, еже родишеся тобе в земли Египетской прежде, нежели семо к тобе приидох, мои будуть, Ефраимъ и Манасей, яко Рувимъ и Семионъ.

а твае дзеці, якія народзяцца ад цябе пасьля іх, будуць твае; яны пад імем братоў сваіх будуць называцца ў спадках іхніх.

 

Инии пакъ, ихже сплодиши по сих, твои да будуть а именемъ братии прозовутся в достоаниих своихъ.

Калі я ішоў зь Месапатаміі, памерла ў мяне Рахіль у зямлі Ханаанскай, на дарозе, не даходзячы крыху да Эфраты, і я пахаваў яе там на дарозе да Эфраты, што сёньня Віфляем.

 

Мне убо, егда исхожахъ от Межиречия, умерла естъ Рахиль, мати твоя, в земли Ханаани на пути. И было естъ часу весны, и вхожахъ тогда до Ефраты; и погребох ю подле путя Ефраты, еже инымъ именемъ зовется Вефиль».

І ўбачыў Ізраіль сыноў Язэпавых і сказаў: хто гэта?

 

Узревъ же сыны Іосифовы, рече к нему: «Кто суть сие?»

І сказаў Язэп бацьку свайму: гэта сыны мае, якіх Бог даў мне тут. Якаў сказаў: падвядзі іх да мяне, і я дабраслаўлю іх.

 

Отвеща ему Іосифъ: «Сынове мои, ихже ми далъ Богъ на месте семъ». И рече Яковъ: «Приведи жъ их ко мне, да благославлю е».

А вочы Ізраілевыя прытупіліся ад старасьці, ня мог ён бачыць ясна. Язэп падвёў іх да яго, і ён пацалаваў іх і абняў іх.

 

Очи же Ізраилевы затмилися были старости деля великое и ясне гледети не могъ. И внегда к нему приведены быша, целова их, и обнявъ е,

І сказаў Ізраіль Язэпу: не спадзяваўся я ўбачыць твой твар: але вось, Бог паказаў мне і дзяцей тваіх.

 

рече ко сыну своему: «Се, несмъ прельщенъ, лице бо твое видехъ, к тому показа ми Богъ и семя твое».

І адвёў іх Язэп ад каленяў ягоных і пакланіўся яму тварам да самай зямлі.

 

И внегда отведе их Іосифъ от колену отцеву, поклонися пред нимъ до земли

І ўзяў Язэп абодвух, Яфрэма ў правую сваю руку насупраць левай Ізраіля, а Манасію ў левую насупраць правай Ізраіля, і падвёў да яго.

 

и поставилъ Ефраима на правую руку собе, а на левую Ізраилю, Манасию пакъ на левой стране своей и на правой отцеве, и припоилъ обудву к нему.

Але Ізраіль працягнуў правую руку сваю і паклаў на галаву Яфрэму, хоць гэты быў меншы, а левую на галаву Манасіі. З намерам паклаў ён так рукі свае, хоць Манасія быў першынец.

 

Яков же, протягнувъ руку свою десную, положи на главу Ефраима, младшего брата; левую пакъ на главу Манасии, онже старъший леты былъ естъ, преложивъ руце.

І дабраславіў Язэпа і сказаў: Бог, прад Якім хадзілі бацькі мае, Абрагам і Ісаак, Бог, Які пасе мяне з таго часу, як я існую, да сёньня,

 

И благославилъ Яковъ сыны Іосифовы, глаголя: «Богъ, Емуже угодиша отцеве мои, Авраамъ а Ісаакъ, Бог, Онже мя кормилъ от младости моея даже и до днешнего дня,

анёл, які ратуе мяне ад усякага ліха, каб дабраславіць хлопчыкаў гэтых; хай будзе на іх названа імя маё і імя бацькоў маіх, Абрагама і Ісаака, і хай паўстануць яны ў мностве пасярод зямлі.

 

а ангелъ, иже хранил мя ото всякого зла, да благославить дети сия, и да прозовется над ними имя мое и имена отцевъ моихъ, Авраама а Ісаака, и да ся розмножать во множество великое на земли».

І ўбачыў Язэп, што бацька ягоны паклаў правую руку сваю на галаву Яфрэму; і скрушліва было яму ад гэтага. І ўзяў ён руку бацькі свайго, каб перакласьці яе з галавы Яфрэма на галаву Манасіі,

 

Видев пак Іосифъ, иже отець его возложи руку свою десную на главу Ефраимову, и тяжко ему бысть тое, и хопивъ за руку отцеву, воздвигнути ю хотелъ з главы Ефраимовы и перенести на главу Манасиину.

і сказаў Язэп бацьку свайму: ня так, бацька мой, бо гэта — першынец; пакладзі на яго правую руку тваю.

 

И рече ко отцу: «Не тако подобаеть, отче мой, сей убо ест первороженный; возложи десную руку свою на главу его».

Але бацька яго не згадзіўся і сказаў: ведаю, сыне мой, ведаю; і ад яго пойдзе народ, і ён будзе вялікі; але меншы яго брат будзе большы за яго, і ад семені яго пойдзе шматлікі народ.

 

Он же не хотяй вчинити того и рече: «Ведаю, чадо, ведаю, и той будеть в люди велии и розмножится на земли; братъ же его младший более его будеть, и племя его умножится в народы».

І дабраславіў іх у той дзень, кажучы: табою будзе дабраслаўляць Ізраіль, кажучы: Бог няхай створыць табе, як Яфрэму і Манасіі. І паставіў Яфрэма вышэй за Манасію.

 

И благослави их в той часъ, глаголя: «Во ваю благославится Ізраиль, рекуть убо: да сотворить тобе Богъ, яко Ефраимови и Манасиеви». И поставилъ естъ Ефраима предъ Манасиемъ.

І сказаў Ізраіль Язэпу: вось, я паміраю; і Бог будзе з вамі і верне вас у зямлю бацькоў вашых;

 

И рече ко Іосифу, сыну своему: «Се, азъ умру. Да будеть Богъ с вами и приведеть вас до земли отцевъ вашихъ.

я даю табе, звыш братоў тваіх, адну дзялянку, якую я ўзяў з рук Амарэяў мечам сваім і лукам сваім.

 

Даю тобе часть едину надъ братию твою, юже взяхъ от руку Аморейских мечемъ и лукомъ своимъ».