Быццё 45 разьдзел

 

 

Язэп ня мог болей стрымлівацца пры ўсіх, што стаялі каля яго, і закрычаў: выведзіце ад мяне ўсіх. І не заставалася каля Язэпа нікога, калі ён адкрыўся братам сваім.

 

Не можаше же далей воздержатися Іосифъ предъ многими стоящими ту, того для выслал всехъ вонъ, да бы никто чуждий при том не был, егда познавашеся з братиею своею.

І моцна загаласіў ён, і пачулі Егіпцяне, і пачуў дом фараонаў.

 

И воздвиже гласъ свой с плачем, еже слышали Египтяне и весь дворъ фараоновъ.

І сказаў Язэп братам сваім: я — Язэп, ці жывы яшчэ бацька мой? Але браты ягоныя не маглі адказваць яму, бо яны сумеліся перад ім.

 

И рече братии своей: «Азъ есмъ Іосиф. Еще ли отець мой жив?» И не могоша отповедети ему братия его ни единого слова страху деля великого.

І сказаў Язэп братам сваім: падыдзеце да мяне. Яны падышлі. Ён сказаў: я — Язэп, брат ваш, якога вы прадалі ў Егіпет;

 

Тогда ласкавыми словы рече к ним: «Приступите ко мне». И внегда сут ближей приступили, глагола имъ: «Азъ есмъ Іосифъ, братъ вашъ, егоже продасте до Египта.

але цяпер не маркоцьцеся і не шкадуйце пра тое, што вы прадалі мяне сюды, бо паслаў мяне Бог перад вамі, каб захаваць вам жыцьцё;

 

Не лекайтеся и ни обтяжуйте собе того, яко продали есте мене во страны сие, для соблюдения убо животовъ ваших послалъ мя естъ Богъ пред вами до Египта.

бо цяпер два гады голаду на зямлі: яшчэ пяць гадоў, калі ні араць, ні жаць ня будуць;

 

Се две лете суть, яко почалъ гладъ быти, и еще пять лет стояти имать, в нихже не будеть оратвы ани жатвы.

Бог паслаў мяне перад вамі, каб пакінуць вас на зямлі і захаваць ваша жыцьцё вялікім збавеньнем.

 

Протожъ пустил мя Богъ семо, да живи можете быти на земли и пищу имети.

Дык вось, ня вы паслалі мяне сюды, а Бог, Які і паставіў мяне бацькам фараону і гаспадаром ва ўсім доме ягоным і валадаром ва ўсёй зямлі Егіпецкай.

 

Не с вашего совета, но з Божией воли до Египту посланъ есмъ, и Той учинил мя во отца место фараонови и властелина всего двора его, и княземъ по всей земли Египетской.

Ідзеце хутчэй да бацькі майго і скажэце яму: так кажа сын твой Язэп: Бог паставіў мяне гаспадаром над усім Егіптам: прыйдзі да мяне, не марудзь;

 

Сего ради поспешите и идите ко отцу моему и речете ему: “Тако усказал к тобе сынъ твой Іосифъ: Господь Богъ вчинил мя властелиномъ надо всею землею Египетскою; приедь ко мне не медлечи

ты будзеш жыць у зямлі Гесэм і будзеш блізка ад мяне, ты і сыны твае, і сыны сыноў тваіх, і дробнае і буйное быдла тваё, і ўсё тваё;

 

и будешъ жити в земли Гесемли близко мене ты, и сынове твои, и сынове сыновъ твоих, и овце твое, и говяда твоя, и все, еже имаши;

і пракармлю цябе там, бо голад будзе яшчэ пяць гадоў, каб не згалеў ты і дом твой і ўсё тваё.

 

и прекормлю тя ту, еще убо пять летъ гладу будеть, да не погибнешъ ты и весь дом твой, и все имение твое”.

І вось вочы вашыя і вочы брата майго Веньяміна бачаць, што гэта мае вусны гавораць з вамі:

 

Се очи ваше и очи брата моего Вениамина видять, яко уста моя глаголють к вамъ.

скажэце ж бацьку майму пра ўсю славу маю ў Егіпце і пра ўсё, што вы бачылі, і прывядзеце хутчэй бацьку майго сюды.

 

Скажите жъ отцу моему всю славу мою и все, еже видели есте во Египте. Поспешите жъ и привезите его семо».

І ўпаў ён на шыю Веньяміну, брату свайму, і плакаў, і Веньямін плакаў на шыі ў яго.

 

И внегда обнимаше Вениамина, брата своего, припаде ко шии его и плакася над нимъ, Вениаминъ теже плакалъ, обнимая и.

І цалаваў усіх братоў сваіх і плакаў, абдымаючы іх. Потым гутарылі зь ім браты ягоныя.

 

И целовал естъ Іосифъ всю братию свою, и плакал надъ каждым с них; они же потом смелость взяху глаголати к нему.

Прайшла ў доме фараонавым чутка, што прыйшлі браты Язэпавы; і прыемна было фараону і рабам ягоным.

 

И слышано естъ и славне поведено на дворе цареви, глаголюще: «Пришли братия Іосифова». И возрадовася фараонъ и вси мужи его,

І сказаў фараон Язэпу: скажы братам тваім: вось, што зрабеце: наўючце быдла ваша і ступайце ў зямлю Ханаанскую;

 

и рече ко Іосифу: «Повели братии своей, глаголя: Накладите на говяда пище а идите до земли Ханаони,

і вазьмеце бацьку вашага і прыйдзеце да мяне; я дам вам дабро ў зямлі Егіпецкай, і вы будзеце есьці тлушч зямлі.

 

и поимите оттоле отца своего и всю родину, и приедьте ко мне, и азъ дамъ вамъ от всего добра Египетъскаго, и будете ести тукъ земли».

Табе ж загадваю сказаць ім: зрабеце гэта; вазьмеце сабе зь зямлі Егіпецкай калясьніц дзецям вашым і жонкам вашым, і прывязеце бацьку вашага і прыйдзеце;

 

Повелелъ теже, абы взяли возы от земли Египетския, везти на них жены и дети их. «И рекни имъ, да возмуть отца своего и поспешать, тымъ борздей идуще.

і не шкадуйце рэчаў вашых, бо дабро з усёй зямлі Егіпецкай дам вам.

 

И не оставляйте ничегоже от имения вашего, понеже все добро Египетъское ваше будеть».

Так і зрабілі сыны Ізраілевыя. І даў ім Язэп калясьніцы, загадам фараона, і даў ім запас на дарогу;

 

И вчинили суть сынове Ізраилевы по всему, якоже повеле имъ. И далъ естъ имъ Іосифъ возы по повелению фараонову и брашно на путь.

кожнаму зь іх ён даў зьмену вопраткі, а Веньяміну даў трыста срэбранікаў і пяць зьмен вопраткі;

 

Каждому теже от нихъ даровалъ по двоих ризах, Вениаминови же далъ триста сребреник и пятеры ризы избранны;

і бацьку свайму таксама паслаў дзесяць аслоў, наўючаных дабром Егіпецкім, і дзесяць асьліц, наўючаных зернем, хлебам і прыпасамі бацьку свайму на дарогу.

 

толико ж сребра и ризъ послал естъ отцу своему, и придалъ имъ десеть ословъ, да бы несли тое добро, еже дано естъ во Египте, и толико же ослиць нести жито и хлебы на пути.

І адпусьціў братоў сваіх, і яны пайшлі. І сказаў ім: не сварэцеся ў дарозе.

 

И тако вырядилъ естъ братию свою, и вне[г]да отхожаху, рече к нимъ: «Не гневайтеся ж на пути».

І пайшлі яны зь Егіпта, і прыйшлі ў зямлю Ханаанскую да Якава, бацькі свайго,

 

Они же, вышедши изъ Египта, приидоша до земли Ханаани ко Якову, отцу своему,

і паведамілі яму, сказаўшы: Язэп жывы і цяпер валадарыць над усёю зямлёю Егіпецкаю. Але сэрца ягонае сумелася, бо ён ня верыў ім.

 

и поведаша ему, глаголюще: «Іосифъ, сынъ твой, живъ естъ и вла дееть всею землею Египетскою». Сие услышав, Яковъ яко бы от тяжкого сна пробудився, и не вероваше имъ.

А калі яны пераказалі яму словы Язэпа, якія ён казаў ім, і калі ўбачыў калясьніцы, якія прыслаў Язэп, каб везьці яго, тады ажыў дух Якава, бацькі іхняга,

 

Они пакъ поведаху ему по ряду все, еже ся деяло. И внегда узрел возы и вся, еже былъ прислалъ, откреалъ духъ его,

і сказаў Ізраіль: досыць, яшчэ жывы сын мой Язэп; пайду і ўбачу яго, пакуль не памру.

 

и рече: «Досыть имамъ. Понеже еще Іосифъ, сынъ мой, живъ ест, пойду и поглежу на него первей, нежели умру».