Быццё 45 разьдзел

 

 

І ня мог Язэп болей вытрываць пры ўсіх, што стаялі каля яго, і закрычэў: «Вывядзіце кажнага чалавека ад мяне!» І не стаяў ніхто пры ім, як вызнаўся Язэп братом сваім.

 

Не можаше же далей воздержатися Іосифъ предъ многими стоящими ту, того для выслал всехъ вонъ, да бы никто чуждий при том не был, егда познавашеся з братиею своею.

І голасна заплакаў, і пачулі Ягіпцяне, і пачуў дом Фараонаў.

 

И воздвиже гласъ свой с плачем, еже слышали Египтяне и весь дворъ фараоновъ.

І сказаў Язэп братом сваім: «Я Язэп, ці жыў яшчэ ацец мой?» І не маглі браты ягоныя адказаваць яму, бо зьлякаліся віду ягонага.

 

И рече братии своей: «Азъ есмъ Іосиф. Еще ли отець мой жив?» И не могоша отповедети ему братия его ни единого слова страху деля великого.

І сказаў Язэп братом сваім: «Дабліжчася, калі ласка, да мяне». Яны дабліжыліся. Ён сказаў: «Я Язэп, брат ваш, што вы прадалі мяне да Ягіпту.

 

Тогда ласкавыми словы рече к ним: «Приступите ко мне». И внегда сут ближей приступили, глагола имъ: «Азъ есмъ Іосифъ, братъ вашъ, егоже продасте до Египта.

Але цяпер ня немарасьціцеся, і хай гэта ня будзе заслугуючым гневу ў вачох вашых, што вы прадалі мяне сюды, бо дзеля захаваньня жыцьця вашага паслаў мяне Бог перад вамі;

 

Не лекайтеся и ни обтяжуйте собе того, яко продали есте мене во страны сие, для соблюдения убо животовъ ваших послалъ мя естъ Богъ пред вами до Египта.

Во цяпер два гады галадові на зямлі; і яшчэ пяць год, у каторых нельга будзе араць ані жаць.

 

Се две лете суть, яко почалъ гладъ быти, и еще пять лет стояти имать, в нихже не будеть оратвы ани жатвы.

І паслаў мяне Бог перад вамі, каб пакінуць вам астачу на зямлі і захаваць жыцьцё вашае дзеля ўцекаў вялікіх.

 

Протожъ пустил мя Богъ семо, да живи можете быти на земли и пищу имети.

І цяпер ня вы паслалі мяне сюды, але Бог, і пастанавіў мяне за айца Фараону і за гаспадара ў вусёй зямлі Ягіпецкай.

 

Не с вашего совета, но з Божией воли до Египту посланъ есмъ, и Той учинил мя во отца место фараонови и властелина всего двора его, и княземъ по всей земли Египетской.

Барзьдзіце, і ўзыйдзіце да айца майго, і скажыце яму: "Гэтак кажа сын твой Язэп: ’Бог ўчыніў мяне панам усяго Ягіпту; зыйдзі да мяне, не адвалакай.

 

Сего ради поспешите и идите ко отцу моему и речете ему: “Тако усказал к тобе сынъ твой Іосифъ: Господь Богъ вчинил мя властелиномъ надо всею землею Египетскою; приедь ко мне не медлечи

І будзеш жыці ў зямлі Ґошэн; і будзеш блізка да мяне, ты, і сынове твае, і сынове сыноў тваіх, і драбны й буйны статак твой, і ўсе твае.

 

и будешъ жити в земли Гесемли близко мене ты, и сынове твои, и сынове сыновъ твоих, и овце твое, и говяда твоя, и все, еже имаши;

І пражыўлю цябе там, бо яшчэ пяць год галадові, каб не згалеў ты, і дамова твая, і ўсе твае’".

 

и прекормлю тя ту, еще убо пять летъ гладу будеть, да не погибнешъ ты и весь дом твой, и все имение твое”.

І вось, вочы вашыя бачаць, і вочы брата майго Веняміна, што гэта мае вусны, што гукаюць да вас.

 

Се очи ваше и очи брата моего Вениамина видять, яко уста моя глаголють к вамъ.

І скажыце айцу майму праз усю славу маю ў Ягіпце і праз усе, што вы бачылі; і пабарзьдзіце, і зьвядзіце айца майго сюды».

 

Скажите жъ отцу моему всю славу мою и все, еже видели есте во Египте. Поспешите жъ и привезите его семо».

І паў ён на шыю Веняміну, брату свайму, і плакаў; і Венямін плакаў на шыі ягонай.

 

И внегда обнимаше Вениамина, брата своего, припаде ко шии его и плакася над нимъ, Вениаминъ теже плакалъ, обнимая и.

І цалаваў усіх братоў сваіх, і плакаў над імі. І потым гукалі ізь ім браты ягоныя.

 

И целовал естъ Іосифъ всю братию свою, и плакал надъ каждым с них; они же потом смелость взяху глаголати к нему.

І голас чуцён быў у доме Фараонавым, наймя: «Прышлі браты Язэпавы»; і прыемна гэта было ў ваччу Фараона і ў вачох слугаў ягоных.

 

И слышано естъ и славне поведено на дворе цареви, глаголюще: «Пришли братия Іосифова». И возрадовася фараонъ и вси мужи его,

І сказаў Фараон Язэпу: «Скажы братом сваім: "Во што зрабіце: накладзіце на жывёлу сваю, і йдзіце, і прыдзіце да зямлі Канаанскае;

 

и рече ко Іосифу: «Повели братии своей, глаголя: Накладите на говяда пище а идите до земли Ханаони,

і вазьміце айца свайго а радзімы свае, і прыйдзіце да мяне; я дам вам дабро ў зямлі Ягіпецкай, і вы будзеце есьці тук зямлі".

 

и поимите оттоле отца своего и всю родину, и приедьте ко мне, и азъ дамъ вамъ от всего добра Египетъскаго, и будете ести тукъ земли».

Табе ж загадую: зрабіце гэта: вазьміце сабе ізь зямлі Ягіпецкае калёсаў дзецянятам сваім і жонкам сваім, і прынясіце айца свайго, і прыйдзіце;

 

Повелелъ теже, абы взяли возы от земли Египетския, везти на них жены и дети их. «И рекни имъ, да возмуть отца своего и поспешать, тымъ борздей идуще.

І вочы вашы няхай не жалеюць судзьдзя вашага, бо дабро з усяе зямлі — ваша яно».

 

И не оставляйте ничегоже от имения вашего, понеже все добро Египетъское ваше будеть».

І зрабілі так сынове Ізраелявы. І даў ім Язэп калёсы, подле загады Фараонавае, і даў ім еміны на дарогу.

 

И вчинили суть сынове Ізраилевы по всему, якоже повеле имъ. И далъ естъ имъ Іосифъ возы по повелению фараонову и брашно на путь.

Кажнаму зь іх ён даў зьмену адзецьцяў, а Веняміну даў трыста срэбраньнікаў і пяць зьменаў адзецьцяў.

 

Каждому теже от нихъ даровалъ по двоих ризах, Вениаминови же далъ триста сребреник и пятеры ризы избранны;

І айцу паслаў во што: дзесяць аслоў, накладзеных із дабра ягіпецкага, і дзесяць асьліцаў, накладзеных збожжам, хлебам а емінаю айцу свайму на дарогу.

 

толико ж сребра и ризъ послал естъ отцу своему, и придалъ имъ десеть ословъ, да бы несли тое добро, еже дано естъ во Египте, и толико же ослиць нести жито и хлебы на пути.

І адаслаў братоў сваіх, і яны пайшлі. І сказаў ім: «Не сварыцеся ў дарозе».

 

И тако вырядилъ естъ братию свою, и вне[г]да отхожаху, рече к нимъ: «Не гневайтеся ж на пути».

І ўзыходзілі яны зь Ягіпту, і прышлі да зямлі Канаанскае да Якава, айца свайго.

 

Они же, вышедши изъ Египта, приидоша до земли Ханаани ко Якову, отцу своему,

І паведамілі яму, сказаўшы, што яшчэ Язэп жыў, і што ён валадар у вусёй зямлі Ягіпецкай. І замлела сэрца ягонае, бо ён ня верыў ім.

 

и поведаша ему, глаголюще: «Іосифъ, сынъ твой, живъ естъ и вла дееть всею землею Египетскою». Сие услышав, Яковъ яко бы от тяжкого сна пробудився, и не вероваше имъ.

І гукалі яму ўсі словы Язэпавы, каторыя ён казаў ім, і абачыў калёсы, каторыя прыслаў Язэп, каб прынесьці яго: і ажыў дух Якаваў, айца іхнага.

 

Они пакъ поведаху ему по ряду все, еже ся деяло. И внегда узрел возы и вся, еже былъ прислалъ, откреалъ духъ его,

І сказаў Ізраель: «Досыць, яшчэ сын мой жыў; пайду й абачу яго, пакуль не памру».

 

и рече: «Досыть имамъ. Понеже еще Іосифъ, сынъ мой, живъ ест, пойду и поглежу на него первей, нежели умру».