Быццё 32 разьдзел

 

 

А Якаў пайшоў дарогаю сваёй. І стрэлі яго ангілы Божыя.

 

Яковъ же, идяше путемъ своимъ, имже началъ былъ ити, и стретоша его ангели Божии,

І сказаў Якаў, абачыўшы іх: «Табар Божы гэта». І назваў імя месца таго: Маханаім (Табары).

 

ихже внегда узрелъ ест, и рече: «Полки Божии суть сие». И прозвал имя места того — Манаимъ, то естъ «полки».

І паслаў Якаў пасланцоў перад сабою да Ісава, брата свайго, да зямлі Сэір, да поля Едомскага;

 

В той часъ послал теже Яковъ послы предъ собою ко брату своему Ісаву до земли Сеиръ, во страну Едомлю,

І расказаў ім, сказаўшы: «Гэтак скажыце спадару майму Ісаву: "Так сказаў слуга твой Якаў: у Лавана я жыў, і забавіўся дагэтуль;

 

и заповедал имъ, глаголя: «Тако рцете господину моему Ісаву: “Сице глаголет братъ твой Яковъ: В Лавана пребывах и жихъ в него даже до сего дня;

І былі ў мяне вол а асёл і драбны статак, і слуга а нявольніца; і я паслаў сказаць спадару свайму, каб знайсьці ласку ў ваччу тваім"».

 

и маю волы и ослы, и овце, рабы и рабыне; и се посылаю посолство к господину моему, да быхъ знашол ласку предъ очима твоима”».

І зьвярнуліся пасланцы да Якава, кажучы: «Мы прышлі да брата твайго, да Ісава; і таксама ён ідзець наўпярэймы табе, і чатырыста чалавекаў ізь ім».

 

И возвратишеся послы къ Якову, глаголюще: «Ходи хомъ ко брату твоему Ісаву. И се едеть во стретение тобе и четыриста мужевъ с ним».

І зьлякаўся Якаў вельмі, і быў у трывозе; і падзяліў людзёў, што былі зь ім, і статак драбны й буйны й вярблюды на два табары,

 

И влекнулся естъ Яковъ велми, и боязнию пораженъ сый, розделилъ челядь свою, стада теже, овцы и волы, и велъбуды на два полка,

І сказаў: «Калі Ісаў прыйдзе на табар тый адзін і паб’ець яго, то ўзумее табар засталы ўцячы».

 

глаголя: «Приидет ли Ісавъ ко единому полку и побиеть ли ихъ, тогда иный полкъ, иже остатний естъ, соблюденъ будеть».

І сказаў Якаў: «Божа айца майго Абрагама і Божа айца майго Ісака, СПАДАР, Каторы сказаў імне: "Зьвярніся да зямлі свае, да радні свае, і Я добра ўчыню з табою!"

 

И рече паки Яковъ: «Боже деда моего Авраама и Боже отца моего Ісаака! Господи, глаголавый ко мне: “Навратися до земли своея и на место рожения своего, и добро вчиню тобе”!

Я лішне малы супроці ўсіх міласэрдзяў і супроці ўсяе праўды, каторую Ты ўчыніў слузе Свайму, бо я зь кіям сваім перайшоў Ёрдан гэты, а цяпер у мяне сталіся два табары.

 

Менший есмъ всехъ милосердией твоихъ и правды твоея, юже наполнил еси рабу своему; съ жезломъ убо симъ прейдохъ прежде Іоръданъ сей, ныне ж со двема полки навращаюся.

Выбаў жа мяне ад рукі брата майго, ад рукі Ісава, бо я баюся яго, каб ён, прышоўшы, ня зразіў маці зь дзецьмі.

 

Избави мя, молю Ти ся, из руку брата моего Ісава, яко велми боюся его: еда пришедъ, побиеть матери ис чады?

Ты сказаў: "Учыню добрасьць табе, і пастанаўлю насеньне твае, як пясок таго мора, каторага нельга зьлічыць з прычыны множасьці"».

 

Ты убо глаголалъ ко мне, иже добре вчиниши мне и розмножиши племя мое, яко песокъ морский, онже для множества не можеть сочтенъ быти».

І начаваў там тае ночы, і ўзяў з тога, што прышло ў рукі яму, гасьцінца Ісаву, брату свайму:

 

И внегда спалъ на месте том нощъ тую, назавтрей отдели дары от всего имения своего, иже имеаше Ісаву, брату своему:

Козаў дзьвесьце, казлоў дваццаць, авечак дзьвесьце, бараноў дваццаць,

 

козъ двесте, козловъ двадцетъ, овець двесте, барановъ двадцет,

Вярблюдзіцаў соючых ізь вярблюдзянятамі іхнымі трыццаць, кароў сорак, валоў дзесяць, асьліцаў дваццаць, асьлянят дзесяць.

 

велбудиць дойныхъ с теляты их тридцеть, кравъ четырдесятъ, быковъ двадцеть, ослиць двадцет, а ослятъ десеть.

І даў у рукі слугам сваім кажную чараду асобна, і сказаў слугам сваім: «Перайдзіце перад імною, і прасьцяг зрабіце памеж чарады й чарады».

 

И послалъ их рабы своими, кажъдое стадо особно, и рече имъ: «Идите напредъ, и стадо за стадомъ да идеть поодаль».

І расказаў першаму, сказаўшы: «Як стрэне цябе Ісаў, брат мой, і папытаецца ў цябе, кажучы: "Чый ты? і куды йдзеш? і чые гэтыя перад табою?"

 

И заповеда переднему, глаголя: «Стретит ли тебе братъ мой Ісавъ и воспросит тя, рекий: “Чий еси?” и: “Камо идешъ?” или: “Чия суть сия, еже женешъ?”,

Ты скажы: "Слугі твайго Якава; гасьцінец гэта, пасланы спадару майму Ісаву; і во, таксама ён за намі?"»

 

отвещаеши ему: “Раба твоего Якова есмъ; дары послалъ естъ господину своему Ісаву и се самъ за нами идеть”».

Тое ж расказаў ён і другому, і трэйцяму, таксама ўсім, каторыя йшлі за чародамі, кажучы: «Подле гэтых словаў кажыце Ісаву, як знойдзеце яго;

 

По тому жъ повелелъ молвити другому рабу своему, и третиему, и всемъ инымъ, ониже гнали суть стада, глаголя тыми словы: «Отвещайте Ісаву, естъли же споткаете его,

І скажыце: "Таксама во, й слуга твой Якаў за намі"»; Бо ён сказаў: «Улашчу від ягоны дарам, што йдзець перад імною, і потым абачу від ягоны; можа і падыйме від мой».

 

и приложите к тому, глаголюще: “Самъ теже рабъ твой Яковъ за нами путемъ приближается”, совеща убо в собе: “Укрочю его дарми, ихже предышлю, и потомъ узрю его, еда како слютуется надо мною”».

І перайшоў дар перад ім, а ён начаваў тае ночы ў табару.

 

И предыдяху дары пред нимъ, сам же осталъ естъ тое нощи на месте томъ, еже прозвалъ былъ Полки.

І ўстаў ён тае ночы; і ўзяў дзьве жонкі свае, і дзьве нявольніцы свае, і адзінанцацёра дзяцей сваіх, і перайшоў у брод Явок.

 

И порану тымъ раней воставши, поя обе жене свое и обе меншице, и одиннадесеть сыновъ своихъ и переплавливался чересъ реку Явотъ.

І ўзяў іх, і перавёў пераз раку, і перавёў, што ў яго.

 

Перевезши пакъ все имение свое,

І застаўся Якаў адзінотны, і ходаўся чалавек ізь ім да ўсходу зары;

 

осталъ самъ единъ. И се муж боряшеся с нимъ даже до утра.

І пабачыўшы, што ня сходаў яго, і даткнуўся да суставы сьцягна ягонага, і зьвіхнуў суставу сьцягна ў Якава, як ён ходаўся зь ім.

 

И видя, яко не можаше одолети ему, образилъ жилу въ лядвяхъ его, и скоро увяла.

І сказаў: «Адпусьці мяне, бо ўзышла зара». І сказаў: «Не адпушчу цябе, хіба дабраславіш мяне».

 

И рече к нему: «Пусти Мя, се бо вже усходить зоряница». Отвещалъ ему: «Не пущу Тебе, даже благославиши мене».

І сказаў яму: «Якое імя твае?» І ён сказаў: «Якаў».

 

Сего для рече: «Како тобе имя естъ?» Отповедилъ к нему: «Яковъ».

І сказаў: «Ня Якаў будуць казаць ужо імя твае, але Ізраель, бо ты доляўся з Богам і зь людзьмі, і здолеў».

 

Тогда Он рече: «Николи жъ к тому прозовется имя твое Яковъ, но Ізраиль, понеже аще крепокъ былъ еси з Богомъ, более сего людемъ крепокъ будеши».

І папытаўся Якаў, і сказаў: «Скажы, калі ласка, імя Свае». І Ён сказаў: «Нашто ты пытаешся імені?» І дабраславіў яго там.

 

И спыталъ его Яковъ, глаголя: «Поведь мне, яко естъ имя Твое?» Той же отвещалъ ему: «Почто пытаешися о имени Моемъ, еже дивно естъ?» И благослави его на месте томъ.

І назваў Якаў імя таго месца: Пеніель (Від Божы); «бо я бачыў Бога від у від, і захавана душа мая».

 

Назвал же ест Яковъ имя месту тому Фануиль, глаголя: «Видехъ Господа лицемъ в лице, и спасена будеть душа моя».

І засьвяціла сонца, як ён праходзіў Пеніель; і ён кульгаў на сьцягно свае.

 

И възышло естъ ему скоро солнъце, егъда поминулъ место Фануиль; и охромел ест Яковъ на ногу от того часу.

Затым аж дагэтуль не ядуць сынове Ізраелявы жылы мускула, каторая на суставе сьцягна, бо даткнуўся суставы сьцягна Якававага на жыле мускула.

 

Сего деля не ядуть сынове Ізраилевы жилы, еже усхла естъ на лядвяхъ Якововых, даже и до нинейшего дня, понеже образилъ былъ жилу лядвей его и зъмертвела естъ.