Быццё 7 разьдзел

 

 

І сказаў СПАДАР Ною: «Увыйдзі ты і ўвесь дом твой у караб; бо Я цябе бачыў справядлівым перад Сабою ў родзе гэтым.

 

Рече же Господь к Ноеви:a «Внииди ты и весь домъ твой в ковчегъ, понеже видехъ тя справедлива быти пред Собою в роде семъ;

З усёга тога статку чыстага вазьмі сабе сем а сем, мужчынскае й жаноцкае плоці. А із статку, што ня чысты ён, па двое, мужчынскае й жаноцкае плоці.

 

и от зверей земли чистыхъ воведеши с собою седмеро и седмеро, самце и самице, от зверей же нечистыхъ двое и двое, самце и самице;

Таксама з птушкі нябёснае сем а сем, самца й саміцу, каб захаваць плямя на віду ўсяе зямлі;

 

от птиць теже небесных возмеши с собою седмеро и седмеро, да соблюдено будеть племя ихъ на лици всея земли:

Бо ў канцу сямёх дзён Я спушчу дождж на зямлю сорак дзён і сорак ночаў; і выгублю ўсі істы, каторыя ўчыніў, зь віду зямлі.

 

се бо еще по седми днех, и Азъ наведу дождь на землю четырдесятъ дней и четырдесятъ нощей и погублю всяко естество, еже сътворих, от лица земли».

І Ной зрабіў усе подле тога, што СПАДАР казаў яму.

 

И вчинилъ естъ Ное все, еликоже повеле ему Господь.

І Ною было шасьцьсот год, і патопа была вадою па ўсёй зямлі.

 

И былъ естъ тогда Ное во шестистехъ летехъ, егда воды потопныя затопиша землю.

І ўвыйшоў Ной, і сыны ягоныя, і жонка ягоная, і жонкі сыноў ягоных ізь ім у караб ад віду водаў патопы.

 

Внииде же Ное и сынове его, жена его и жены сыновъ его с нимъ в ковчегъ воды для потопныя,

І із статку чыстага, і із статку нячыстага, і з птуства, і з усёга поўзаючага па зямлі.

 

и от зверей, чистыхъ и нечистыхъ, и от птиць небесныхъ и всего, еже движется на земли,

Парамі, парамі прышлі яны да Ноя ў караб, самец і саміца, як казаў Бог Ною.

 

двое и двое увошли суть к Ноеви в ковчегъ, самець и самица, якоже повелелъ был Господь Богъ Ноеви.

І было ў канцу сямёх дзён, і воды патопы былі на зямлі.

 

И егда минуша седмъ дней, воды потопныя розводнилися были на земли.

Шасьцьсотнага году веку Ноевага, другога месяца, сямнанцатага дня таго ж месяца, гэтага дня покнулі ўсі жаролы бяздоньня вялікага, і адтуліны нябёсныя адчыніліся;

 

Лета шестисотого жития Ноева, месеца втораго, седмънадесятого дня того же месеца проторженыb суть вси источници бездны великое и продухиc c небесныя отоврены быша;

І быў дождж на зямлі сорак дзён і сорак ночаў.

 

и бысть дождь на землю четырдесятъ дней и четырдесят нощей.

Гэтага самага дня ўвыйшоў у караб Ной а Сэм, Хам а Яфэт, сыны Ноевы, і жонка Ноева, і тры жонкі сыноў ягоных ізь імі.

 

В начало дня того внииде Ное, и Симъ, и Хамъ, и Яфетъ, сынове его, и жена его, и жены сыновъ его с нимъ в ковчегъ.

Яны, і ўсялякая жывёла подле роду свайго, і ўсялякая статчына подле роду свайго, і ўсялякія паўзуны поўзаючыя па зямлі подле роду іхнага, усе птуства подле роду іхнага, усі крылатыя.

 

И всякъ зверь по роду своему, и весь скотъ по плоду своему, и все движущееся на земли по прирожению своему, и вся летающая по возду се по роду своему, и вси птице свойские и дивокие,

І ўвыйшлі да Ноя ў караб па пары, па пары з усялякага цела, у каторага дух жыцьця.

 

вниидоша к Ноеви в ковчегъ двое и двое от всякое плоти, в нейже бе духъ животен;

І тыя, што ўвыйшлі, самец і саміца з усялякага цела ўвыйшлі, як казаў яму Бог. І зачыніў СПАДАР за ім.

 

и еже увошли суть, от всякое плоти самець и самица вниидоша, якоже повеле ему Господь Богъ. И затвори его Господь изовнутрь.

І была патопа сорак дзён на зямлі, і памнажыліся воды, і паднялі караб, і ён узьняўся над зямлёю.

 

И бысть потопъ четыредесятъ дней на земли, и розмножишеся воды и воздвигоша ковчегъ на высокость от земли,d

І дужэлі воды, і павялічаліся вельмі на зямлі; і караб плаваў па відзе водаў.

 

понеже вельми розводнилися были и вси речи наполнили, еже быша по верху земли; ковчегъ же былъ естъ носящися по верху водъ.

І воды падужэлі вельмі а вельмі на зямлі, і пакрылі ўсі горы высокія, якія пад усімі нябёсамі.

 

И воды розмоглися пресилне надъ землею и прикрыли суть все горы превысокие, еже быша подъ всимъ небомъ:e

На пятнанцаць локцяў дагары падужэлі воды і пакрылі горы.

 

пятьнадесяти локтевъ на вышиню была естъ вода над горами, ихже и прикрила.

І сканала ўсялякае цела, што кратаецца па зямлі, у птустве, і ў статку, і ў зьвярох, у вусіх паўзунох, што поўзаюць па зямлі, і ўсі людзі.

 

И скажена естъ всяка плоть, движущаяся по земли, вси птице небесныи и вси звери и скоти, и вси гади, пресмыкающиеся по земли.

Усе, што мела дыханьне духа жыцьця ў ноздрах сваіх, усе, што на сухаземе, памерла.

 

Вси людие и вся животная, в нихже естъ дыхание живота, на земли померли суть;

І выгубіў Бог усе стварэньне, што на відзе зямлі, ад людзіны аж да статчыны, аж да паўзуна і аж да птушкі нябёснае, усе выгублена ізь зямлі: і застаўся толькі Ной і што было зь ім у караблю.

 

и погубил естъ Господь Богъ всяко естество, иже было на лици всея земли, поченши от человека даже и до скоту и от птиць небесныхъ даже и до всехъ гадовъ, ползающихъ по земли. И потребишеся вси речи, сущии на земли,f и оста толико самъ Ное и тии, еже с нимъ быша въ ковчезе.

І дужэлі воды над зямлёю сто і пяцьдзясят дзён.

 

Стали пакъ суть воды на лици всея земли сто и пятьдесятъ дней.