Быццё 25 разьдзел
Быццё
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І ўзноў узяў Абрагам жонку, а імя яе Кетура.
aАвраамъ пакъ понялъ естъ иную жену, именемъ Хетуру,b
І нарадзіла яна яму Зымрана а Ёкшана а Мудана а Мідзяна а Ішбака а Шуага.
онаже породила ему Замрама и Ексана, и Мадана, и Мадиана, и Есвоха, и Суа.
А Ёкшан нарадзіў Шэву а Дэдана. Сыны Дэдановы былі: Ашурым а Летушым а Леюмін.
Ексан же сплодилъ Савуя и Дадана. Сынове Даданови быша: Асурим и Лафусимъ, и Лаомимъ.
І сынове Мідзяновы: Ефа а Ефер а Ганох а Авіда а Елдаа. Усі гэтыя сынове Кетурыны.
От Мадиана же пошелъ ест Ефая, и Ефера, и Енохъ, и Авидъ, и Ельдай — вси сии были суть сынове Хетурины.
І аддаў Абрагам усе, што было ў яго, Ісаку.
И далъ естъ Авраамъ все имение свое Ісааку;
А сыном мамошак, што былі ўв Абрагама, даў Абрагам падаркі, і адаслаў іх ад Ісака, сына свайго, яшчэ за жыцьця свайго, на ўсход, да зямлі ўсходняе.
сыномъ пакъ иныхъ женъ далъ естъ дары и отделилъ от Ісаака, сына своего, еще живъ сый, во стране земли восточное.
І во, дні год жыцьця Абрагамавага, каторыя ён пражыў, сто семдзясят пяць год.
Были же суть дневе жития Авраамова летъ сто седмъдесятъ и пять;
І сканаў і памер Абрагам у старасьці добрай, стары а насычаны, і быў прылучаны да люду свайго.
и онеможе, и умре во старости добре, полонъ дней, и приложися к людемъ своимъ.c
І пахавалі яго Ісак а Ізмайла, сыны ягоныя, у пячоры Махпеле, на полю Ефронавым, сына Цогаровага, Гэціча, каторае перад Мамрэ.
И погребоша и Ісаакъ а Ізмаиль, сынове его, в пещере сугубе, еже бе на поли Ефронове, сына Сеорова Хетейскаго, противу Ма[м]врия,
На полю, каторае купіў Абрагам у сыноў Гэтавых. Там пахаваны Абрагам а Сорра, жонка ягоная.
юже былъ купил от сынов Хетеовыхъ.
І было, па сьмерці Абрагама, і дабраславіў Бог Ісака, сына ягонага. Ісак жыў ля Бэер-Лахай-Роі.
По смерти же Авраамове благославил естъ Богъ Ісаака, сына его, онже живяше у кладезя, именемъ Живаго и Видящего.
Во роды Ізмайлы, сына Абрагамавага, каторага нарадзіла Абрагаму Гаґар Ягіпцянка, нявольніца Соррына;
Сии суть родове Ізмаиловы, сына Авраамова, егоже породила ему Агаръ, Египтенка, раба Саррина.
І во ймёны сыноў Ізмайлавых, подле ймёнаў іхных, згодна з родамі іхнымі: пяршак Ізмайлаў Наваёф а Кедар а Адбел а Міўсам
И сие суть имена сыновъ его, имиже быша именованы в родинах своихъ: первороженный сынъ Ізмаиловъ Наваот, потом Цедаръ и Авдиилъ, и Мавсанъ,
А Мішма а Дума а Маеса
и Масма, и Адума, и Массахъ,
А Хадад а Фема, Етур Навіш а Кедма.
и Ададъ, и Фемай, и Яхуръ, и Нафисъ, и Цедмай —
Гэта яны сынове Ізмайлавы, і гэта ймёны іхныя ў сёлах іхных, у буданох іхных, двананцацёх князёў подле плямёнаў іхных.
сии суть сынове Ізмаиловы и сия имена ихъ по градехъ и по местехъ своихъ, дванадесятеро князей поколения их.
А гэта гады жыцьця Ізмайлавага — сто трыццаць сем год; і сканаў ён, і памер, і быў прылучаны да люду свайго.
Быша же лета живота Ізмаилова сто тридесеть и седм; и состаревся, умре и приложися к людемъ своимъ.
Яны жылі ад Гавілы да Сура, што перад відам Ягіпту, як прыходзіць да Асыры. Перад відам усіх братоў ягоных выпала дзель ягоная.
Имеаше же Ізъмаилъ житие свое, поченъши от Евила, даже до Сура, иже зрить ко Египту, идущи ко Асиряномъ. А предо всею братиею своею умеръ естъ.
Во роды Ісаковы, сына Абрагамавага. Абрагам нарадзіў Ісака.
Сии пакъ суть родове Ісааковы, сына Авраамова, Авраам убо сплодилъ естъ Ісаака.d
І было Ісаку сорак год, як ён узяў Рэвеку, дачку Вафуеля Арамяніна з Падан-Араму, сястру Лавана Арамяніна, сабе за жонку.
Тому же егда было четырдесятъ летъ, понялъ собе жену Ревеку, дщеру Вафуилеву, от Межиречия Сирскаго, сестру Лаванову.
І маліў Ісак СПАДАРА праз жонку сваю, бо яна была бясплодная; і даўся ўмаліць СПАДАР, і зачала Рэвека, жонка ягоная.
И молился естъ Ісаакъ Господу Богу о Ревеце, жене своей, понеже неплодна бяше; и послуша его Господь Богъ, и далъ плодъ Ревеце.
І штырхаліся сыны ў нутру ейным, і яна сказала: «Калі так, дык чаму я такая?» І пайшла папытацца ў СПАДАРА.
И внегда же зачала, згнеталися вкупе в животе ея детища, и рече Ревека: “Имело ли мне сице деатися? Який же ест пожиток початиа сего?” И иде вопрошати Господа.
І сказаў СПАДАР ёй: «Два народы ў жываце тваім, і два люды з нутра твайго разлучацца; і адзін люд стане дужшым за другі, і старшы будзе служыць малодшаму».
Отвеща же ей Господь: “Два народа суть во втробе твоей, и двои людие из живота твоего розделятся; и люди премогуть людей, и болший поработаеть меншему”.e
І споўніліся дні ейныя радзіць: і вось, блізьняты ў жываце ейным.
И вже часъ рожению был пришолъ, и се близнята во втробе ея знайдены суть.
І вышаў першы, чырвоны, увесь, як адзежа, касматы; і назвалі імя ягонае: Ісаў.
Онже первый вышелъ, былъ черменъ и весь, яко кожа, косматъ, и названое естъ имя его — Ісавъ.
Потым вышаў брат ягоны, і рука ягоная дзяржала пяту Ісававу; і назвалі імя ягонае: Якаў. А Ісаку было шасьцьдзясят год, як яна нарадзіла іх.
И скоро вторый исходяше, держа рукою за пяту брата своего, а для того прозвала его: Яковъ. В шестидесяти летехъ былъ естъ Ісаакъ, егда родишеся ему детища.f
І вырасьлі хлопчыкі, і быў Ісаў умелы паляўнічы, чалавек поля; а Якаў чалавек рахманы, жывучы ў буданох.
Сии же егда возростоша, бысть Ісавъ муж умелый к ловитве и человекъ рольи пилный; Яков же мужъ простый, живяй во станехъ.
І любіў Ісак Ісава, бо дзічына ягоная ў вуснах ягоных; а Рэвека любіла Якава.
Ісаакъ любяше Ісава, понеже от лову его брашна поживаше; Ревека же миловала естъ Якова.
І зварыў Якаў страву; і Ісаў прышоў з поля, і ён замлелы.
И свари Яковъ варение; к нему же егда пришол Ісавъ с поля, утрудився,
І сказаў Ісаў Якаву: «Дай, калі ласка, імне паесьці з чырвонага, чырвонага гэтага, бо замлеў я». Затым далі яму мянушку Едом.
и рече: «Дай ми от варения сего чермнаго, яко утомихся вельми». И для сее речи прозвано естъ имя его — Едомъ.
І сказаў Якаў: «Прадай ад сядні свае першародзтва імне».
К нему же рече Яковъ: «Продай мне перворожение свое».
І сказаў Ісаў: «Вось, я на сьмяротнай дарозе, і на што гэта імне першародзтва?»
Отвещалъ Ісавъ: «Се умру, и что ми поможеть перворожение мое?»
І сказаў Якаў: «Прысягні імне цяпер». Ён прысягнуў яму і прадаў першародзтва свае Якаву.
Рече Яков: «Кленися ми днесь». Клялся же пред нимъ Ісавъ и продалъ ему перворожение свое.g
І Якаў даў Ісаву хлеба а стравы із сачыўкі; і ён еў, і піў, і ўстаў, і пайшоў; і пагрэбаваў Ісаў першародзтвам.
И тако, взявъ хлеб и варение сочевици, елъ и пилъ, и отшолъ, не дбая, иже продалъ перворожение свое.
