Быццё 17 разьдзел

 

 

І было Абраму дзевяцьдзясят год, і зьявіўся СПАДАР Абраму і сказаў яму: «Я Эль-Шадай (БОГ Усемагучы); хадзі перад відам Маім і будзь беззаганны;

 

Потом же, егда в деветидесят и в девети летех быти почалъ Аврамъ, явися ему Богъ и рече: «Азъ есмъ Богъ Всемогий, ходи жъ предо Мною и буди совершен,

І дам змову Сваю меж Сабою й табою, і размножу цябе вельмі а вельмі».

 

и положу завет Мой межи Мною и тобою, и розмножу тя превельми».

І паў Абрам ніцма на від свой, і гутарыў Бог ізь ім, кажучы:

 

Паде же Аврамъ ниць на лице свое. И рече к нему Бог:

«Я — во змова Мая з табою: і ты будзеш айцом множасьці народаў.

 

«Азъ есмъ, и положу смолву Свою с тобою, и будеши отець многихъ народовъ.

І наперад ня будзе звацца імя твае Абрам; але будзе табе імя: Абрагам; бо айцом шмат народаў учыню цябе;

 

И ниже более будеть слыти имя твое Аврамъ, но наречешися Авраамъ, понеже отцемъ многихъ народовъ поставих тя.

І распладжу ж цябе вельмі, вельмі, і пашыру цябе ў народы, і каралі зь цябе выйдуць;

 

И возращу тя вельми, и поставлю тя въ языцехъ, и цари с тебе изыйдуть.a

І ўстанаўлю змову Сваю меж Імною й табою і меж насеньням тваім просьле цябе ў родах ягоных, на змову вечную, каб быць табе Богам і насеньню твайму просьле цябе;

 

И положу заветъ Мой межи Мною и тобою и межи се ме немъ твоимъ по тобе в родехъ ихъ смолвою вечною, и буду Богъ твой и семени твоего по тобе.

І дам табе і насеньню твайму просьле цябе зямлю падарожжаваньня твайго, усю зямлю Канаанскую, у дзяржаньне вечнае; і буду ім Богам».

 

И дам тобе и семени твоему по тобе землю пришествия твоего и всю землю Ханааню владети ею вовеки, и буду Богомъ ихъ».

І сказаў Бог Абрагаму: «І ты змову маю дзяржы, ты й насеньне твае просьле цябе ў родах сваіх.

 

И пече паки Богъ ко Аврааму: «Сего для и ты соблюди завет Мой и семя твое по тобе в родехъ своихъ.

Гэта ёсьць змова Мая, каторую вы будзеце дзяржаць памеж Імною і памеж вамі і памеж насеньням тваім просьле цябе: няхай будзе абрэзаны ў вас кажны мужчына.

 

Сей естъ заветъ, еже соблюдете межи Мною и собою и семенемъ твоимъ по тобе: обрезан будеть з васъ вес мужескъ пол,

І абрэжча канцавую скурку плоці вашае, і будзе знакам змовы памеж Імною й вамі.

 

и обрезовати будете плоть конечную вашу, да будеть на знамя завета межи Мною и вами.

І асьмёх дзён няхай будзе абрэзаны кажны мужчына ў родах вашых, народжаны ў дамове і куплены за срэбра ў вусякага чужаземца, каторы не з насеньня твайго.

 

Отроча осмого дня обрезано да будеть межи вами, весь мужескъ полъ в народех вашихъ: тако домочадець, яко и купленый, да обрезан будеть, бы пакъ и не было с роду вашего;

Канечне няхай будзе абрэзаны народжаны ў дамове тваёй і куплены за срэбра твае, і будзе змова Мая на целе вашым на змову вечную.

 

и будеть заветъ Мой на теле вашемъ во смолву вечную.

А неабрэзаны мужчына, каторы не абрэжа канцавое скуркі плоці свае, і будзе выгублена душа тая з народу свайго; бо ён змову Маю ўзрушыў».

 

Мужчина, егоже конечная плоть не будеть обрезана, да загинет человекъ той от людей своихъ, понеже разрушил ест заветъ Мой».

І сказаў Бог Абрагаму: «Сорай, жонку сваю, не заві імя яе Сорай; але Сорра імя ейнае.

 

И рече опять Богъ ко Аврааму: «Сарай, жену свою, не будеши называти Сарай, но Сарра.

Я дабраслаўлю яе і таксама дам ад яе табе сына; і дабраслаўлю яе, і будзе ў народы, і каралёве людаў зь яе будуць".

 

И благославлю ю, и от нея дамъ тобе сына и благославлю его, и будеть в народъ великий, и цари людемъ с него изыйдуть».

І паў Абрагам на від свой, і сьміяўся, і сказаў у сэрцу сваім: «Нягож стагодняму народзіцца, і Сорра дзевяцьдзясятгодняя нягож народзе?»

 

Тогда паде Авраамъ на лице и засмеася в серци своемъ, глаголя: «Еда ли ста летъ мужу родится сынъ и Сарра в деветдесяти летехъ породить?»

І сказаў Абрагам Богу: «О, хоць бы Ізмайла быў жыў перад відам Тваім».

 

И рече к Господу: «О да бы толико живъ былъ Ізмаилъ предъ Тобою!»

І сказаў Бог: «А вось, Сорра, жонка твая, народзе табе сына, і ты назавеш імя яго: Ісак; і ўстанаўлю змову Сваю зь ім на змову вечную, насеньню ягонаму просьле яго.

 

Рече паки Господь Аврааму: «Сарра, жена твоя, породить тобе сына, и назовеши имя его — Ісаакъ. И положу ему заветъ Мой в заветъ веченъ и семени его по немъ.

І праз Ізмайлу Я пачуў цябе, і вось, Я дабраслаўлю яго, і распладжу яго, і размножу вельмі а вельмі; двананцацёх князёў народзе; і Я ўчыню яго народам вялікім.

 

О Ізмаиле же послушахъ тебе и благославихъ его, и возращу и, и умножу и вельми: дванадесятеро князей сплодить, и вчиню его въ язык велий.

Але змову Сваю ўстанаўлю з Ісаком, каторага народзе табе Сорра гэтай самай парою на налецьце».

 

Завет же Мой поставлю ко Ісааку, егоже родить тобе Сарра во время нынешнее, в лето другое».

І скончыў мовіць ізь ім, і ўзьняўся Бог над Абрагамом.

 

И егда сконча, глаголя с нимъ, взыйде Бог от Авраама.

І ўзяў Абрагам Ізмайлу, сына свайго, і ўсіх народжаных у дамове сваёй, і ўсіх купленых за срэбра свае, кажнага мужчыну зь людзёў дамовы Абрагамовае; і абрэзаў цела скуркі іх таго самага дня, як гутарыў зь ім Бог.

 

И поя Авраамъ Ізмаила, сына своего, и вся домочадца своя, и вся купленыя своя, и весь мужеский полъ дому своего и обреза плоть конечную ихъ скоро в той день, якоже повеле ему Господь Богъ.

Абрагаму было дзевяцьдзясят дзевяць год, як была абрэзана скурка плоці ягонае.

 

Въ девятдесяти и в девети летех былъ ест Авраамъ, егда обрезалъ плоть конечную свою.

А Ізмайлу, сыну ягонаму, было трынанцаць год, як была абрэзана канцавая скурка плоці ягонае.

 

Ізмаил же, сынъ его, полнилъ лето тринадесятое часу обрезания своего.

Таго самага дня былі абрэзаны Абрагам а Ізмайла, сын ягоны;

 

В той день обрезан ест Авраам и Ізмаилъ, сын его,

І ўсі людзі дамовы ягонае, народжаныя ў дамове й купленыя за срэбра ў чужаземцаў былі абрэзаны зь ім.

 

и домочадци, и купленыи, и приходы вкупе обрезаны суть.