Быццё 8 разьдзел

 

 

І ўспомнеў Бог Ноя, і ўсю жывёлу, і ўвесь статак, і што былі зь ім у караблю; і правёў Бог вецер па зямлі, і апалі воды.

 

Воспомянулъ естъ Господь Ноя и всехъ животныхъ, и всехъ зверей, еже быша с нимъ въ ковчезе, и наведе ветръ на землю, и уменшишеся воды.

І заперліся жаролы бяздоньня і адтуліны нябёсныя, і скончыўся дождж ізь нябёсаў.

 

И замъкнушеся источници бездны и продухи небесныя, и преста дождь с небеси.

І зварачаліся воды ізь зямлі спакваля, і пачало менець водаў па сту пяцьдзясят днёх.

 

И возвратишеся воды, от земли плынуще на места своя, и начаша убывати по сту и по пятидесяти днехъ.

І спыніўся караб сёмага месяца, сямнанцатага дня таго ж месяца на горах Арарат.

 

И седе ковчегъ месеца седмаго, четыренадесятого дня того же месеца, на горахъ Арменских.

І водаў менела спакваля да дзясятага месяца; першага дня дзясятага месяца былі відаць вярхі гораў.

 

Воды пакъ плынули и уменшивалися даже до десятого месеца; десятого убо месеца, перваго дня его, указалися сут верси горъ.

І было пры канцу сараку дзён: і адчыніў Ной акно карабля, зробленае ім.

 

И егда поминуша четырдесят дней, отовре Ное окно ковчегу, еже былъ уделалъ,

І паслаў гругана, каторы выляцеў, адлятаў і прылятаў, пакуль ня высахлі воды на зямлі.

 

и выпустил врана, онже, вылетевъ, не навратися, дондеже осхне вода на земли.

І паслаў ад сябе галубу, каб абачыць, ці паменелі воды на відзе зямлі.

 

Потомъ выпустилъ голуба, за нимъ да бы согледал, естъли же осякли воды с лица земли;

І не знайшла галуба месца прыпынку ступе нагі свае, і зьвярнулася да яго да карабля; бо воды былі на відзе ўсяе зямлі; і ён выцягнуў руку сваю, і ўзяў яе, і прыняў да сябе да карабля.

 

тойже внегда не знаиде места ко отпочинению ногамъ своимъ, навратися къ Ноеви, к ковчегу, вода бо еще была по всей земли; Ное же протягнулъ руку свою и досягнулъ его, и всадилъ в ковчегъ.

І паждаў яшчэ сем дзён іншых, і ўзноў паслаў галубу з карабля.

 

Помешкавъ же еще седмъ дней иныхъ, опять выпустилъ голуба с ковчега,

І прыбыла да яго галуба ўвечары; і во, ушчыкнены аліўны ліст у дзёўбе ў яе: і Ной даведаўся, што вада апала ізь зямлі.

 

тойже навратися к нему на вечеръ, несучи ветъку масличную з листомъ зеленымъ во встех своихъ. Тогда поразумелъ Ное, яко осякла вода на земли.

І ён паждаў яшчэ сем дзён іншых, і паслаў галубу, і яна ўжо не зьвярнулася да яго болей.

 

Прото еще ждалъ иныхъ седмъ дней и выпустилъ естъ голуба; той пакъ не навратился к нему въспять.

І было шасьцьсот першага году першага дня першага месяца: высахла вада на зямлі; і адняў Ной пакрыцьце карабля, і глянуў, і во, абсох від зямлі.

 

И сталося ест шестисотого и первого лета жития Ноева, месеца перваго, дня перваго того же месеца, уменшишеся вода на земли;a и открыв Ное покровъ ковчега, погледе и виде, яко иссяче вода от лица земли.

І другога месяца, на дваццаць сёмы дзень месяца высах від зямлі.

 

Месеца же втораго, седмнадесятого дня того ж месеца, высхла ест земля.

І казаў Бог Ною, кажучы:

 

И рече Господь к Ноеви, глаголя:

«Выйдзі з карабля ты, і жонка твая, і сыны твае, і жонкі сыноў тваіх із табою.

 

«Выйди с ковчегу ты и жена твоя, сынове твои и жены сыновъ твоихъ;

Усю жывёлу, што з табою, з усялякага цела, у птустве а ў статку а ў вусіх паўзунох, што поўзаюць па зямлі, вывядзі із сабою: хай рояцца яны па зямлі, і хай плодзяцца а множацца на зямлі».

 

и вся животная, еже суть с тобою, и всякую плоть — птиць, зверей и гадовъ, ползающихъ по земли, — выведи с собою на землю: ростите жъ и множтеся на ней».

І вышаў Ной, і сыны ягоныя, і жонка ягоная, і жонкі сыноў ягоных ізь ім.

 

Тогда вышол ест Ное с ковчега и сынове его, жена его и жены сынов его с нимъ;

Кажная жывёла, кажны паўзун, і ўсе птуства, усе, што кратаецца на зямлі, подле радзімаў сваіх вышлі з карабля.

 

и вся животная, звери и гады, пресмыкающеися по земли по роду своему, вышли суть с ковчега.

І збудаваў Ной аброчнік СПАДАРУ; і ўзяў з усялякага статку чыстага, і з усёга птуства чыстага, і аброк усепаленьне на аброчніку тым.

 

Вделал же естъ Ное олтарь Господеви; и взем от всего скоту и от птиць чистыхъ, принесе всясозжения на немъ.

І пачуў СПАДАР прыемныя пахі, і сказаў СПАДАР у сэрцу Сваім: «Ня буду болей праклінаць зямлі за людзіну, бо творства сэрца людзкога ліхое з маладосьці яго; і ня зражу болей усяго жывучага, як Я зрабіў.

 

И обоня Господь воню добрую, и рече Ноеви: «Не приложу к тому проклинати земли за дела человеческая, чуйности убо и мысли серца людского ко злому наклонены суть от младости своея; протож более не погублю всякое плоти живое, якоже учиних,

Адгэтуль, пакуль зямля трываць будзе, сяўба й жніво, і сьцюжа й вад, і лета й зіма, і дзень і ноч не перастануць».

 

но по вся дни на земли сеатва и жатва, студень и зной, лето и зима, день и нощь не перестануть».