Быццё 34 разьдзел

 

 

І вышла Дына, дачка Лііна, каторую яна нарадзіла Якаву, паглядзець на дачкі зямлі.

 

Вышла пакъ естъ Дина, дщера Лиина, видети жены страны тое.

І абачыў яе Сыхем, сын Гамора Гэвейца, князя зямлі тае, і ўзяў яе, і ляжаў ізь ёю, і паніжыў яе.

 

Ея же узрелъ Сихемъ, сынъ Геморовъ Еввейскаго, князъ земли тое, и розмиловался, и ухопилъ ю и спалъ с нею, насилие учинивъ девици.a

І прыліпла душа ягоная да Дыны, дачкі Якававае, і ён пакахаў дзяўчыну, і мовіў да сэрца дзяўчыне.

 

И прилпе душа его к ней, и тешил ю, смутную, ласкавыми словы.

І сказаў Сыхем Гамору, айцу свайму, кажучы: «Вазьмі імне дзяцё гэтае за жонку».

 

И вшедъ ко Гемору, отцу своему, рече: «Возми ми девицу сию за жену».

І Якаў пачуў, што забрудзяніў Дыну, дачку ягоную; сынове ж ягоныя былі із стадаю на полю, дык маўчаў Якаў, пакуль ня прышлі яны.

 

Сее егда слышалъ естъ Яковъ, сыновъ не имея дома, со скотомъ убо на пастве бяху, молчалъ, дондеже навратишеся.

І вышаў Гамор, ацец Сыхемаў, да Якава памужаваць ізь ім.

 

Внегда пак вышолъ естъ Геморъ, отецъ Сихемовъ, да бы глаголал со Яковомъ,

І сынове Якававы прышлі з поля і, пачуўшы, зьнемарасьціліся мужы, і гневала іх вельмі, бо нягоднасьць зрабіў ён у Ізраелю, ляжаўшы з дачкою Якававай; а гэтак ня робіцца.

 

и се сынове его прихожаху с поля, и услышавши, еже ся было пригодило, разгневалися суть велми на Сихема, яко срамоту былъ учинилъ Ізраилеви и насилие дщере Яковове, негодное дело вделавъ.

І гукаў Гамор ізь імі, кажучы: «Сыхем, сын мой, узгаліўся душою да дачкі вашае: дайце, калі ласка, яе яму за жонку.

 

Тогда молвилъ естъ Геморъ: «Сихема, сына моего, душа прильпе ко дщере вашей. Дайте ю ему за жену

Пабірайцеся з намі: дачкі вашыя аддавайце нам, а нашыя дачкі бярыце сабе.

 

и сватайтеся с нами: дщеры ваше давайте намъ и дщеры наше поимуйте от насъ,

І з намі жывіце; і зямля гэтая будзе перад вамі, жывіце й таргуйце ў ёй, і дзяржыце яе».

 

и живите с нами, земля в моци вашей естъ: делайте, купуйте и владейте ею».

І сказаў Сыхем айцу ейнаму а братом ейным: «Калі б імне знайсьці ласку ў вачох вашых, і што скажаце імне, я дам.

 

Но и Сихемъ ко отцу и ко братии ея рече: «Да знайду ласку предъ вами, и еже аще возглаголете, дамъ вамъ.

Павялічча зь мяне вельмі вена а дары; і я дам, як вы скажаце імне: толькі аддайце імне дзеўку за жонку».

 

Уставте вено и жадайте даров, и радъ дамъ, чего жъ пожадаете, толико дайте ми девицу сию за жену».

І адказалі сынове Якававы Сыхэму а Гамору, айцу ягонаму, зрадліва, і гукалі так, бо ён зганбіў Дыну, сястру іхную;

 

Отповедели суть сынове Яковлевы Сихемови и отцу его лестию, гневающеся для насилия сестры своея

І сказалі ім: «Ня можам зрабіць гэтага, выдаць сястру нашу чалавеку, у каторага неабрэзанасьць, бо сорам гэта нам.

 

и глаголюще: «Не можемъ учинити того, чего жадаете, и нижъ можемъ дати сестры нашее человеку необрезаному, понеже не подобаеть то нам и вкоризна ест у нас.

Толькі з тым мы згодзімся з вамі, калі вы будзеце, як мы, каб абрэзаўся ў вас кажны мужчына.

 

Но тымъ обычаем можем ся змолвити: въсхощете ли подобни быти намъ и обърежете ли весь мужеский полъ, еже в васъ ест,

І будзем даваць дачкі нашыя вам, а дачкі вашыя браць сабе, і будзем жыць із вамі, і будзем адзін люд.

 

тогда давати будемъ за васъ дщеры наши и понимати за себе дщеры ваши, и вселимся с вами, и будемъ людие едины.

А калі не паслухаеце нас, дык мы возьмем дачку нашу і адыйдзем».

 

Пакли же не всхощете обрезатися, то возмем дщеру нашу и пойдемы прочь».

І зьлюб былі словы іхныя ў ваччу Гамора а ўваччу Сыхема, сына Гаморавага.

 

И полюбилися суть слова ихъ Геморови и Сихемови, сыну его.

І не адвалакаў тый маладзён зрабіць гэта, бо ён жадаў дачкі Якававае. А яго паважалі над усіх у доме айца ягонага.

 

А ниже медляше юноша, но скоро чего жъ пожадаша наполни восхоте, понеже возлюбилъ был девицу вельми, а былъ естъ славнейший всехъ, еже пребываша в доме отца его.

І прышоў Гамор а Сыхем, сын ягоны, да брамы места свайго, і гукалі жыхарам места свайго, кажучы:

 

И пришедши во врата градова, глаголаша к людемъ своимъ:

«Гэтыя людзі — міравыя яны з намі; і няхай яны жывуць у зямлі й таргуюць у ёй; зямля ж вось даволі прасторвая перад імі. Дачкі іхныя возьмем сабе за жонкі, а нашыя дачкі дамо ім.

 

«Мужи сии мирни суть и хотять жити с нами, да делають землю нашу и вселятся на ней, яко пространа и широка ест и требуеть делателей. Дщеры ихъ поимем собе за жены и наше за них давати будемъ.

Толькі пры тым згаджаюцца гэтыя людзі жыць із намі, быць адным людам, каб у вас абрэзаны быў кажны мужчынскага стану, як яны абрэзаны.

 

толико да сподобимся имъ и да обрежемъ вес мужеский полъ, иже в насъ ест, по обычаю мужей сихъ.

Іхныя чароды, і іхная маемасьць, і ўся жывёла іхная, ці ня нашы яны? Адно згодзімся зь імі, і будуць жыць із намі».

 

И тако все имение их, еже имають, наше будеть, точию в томъ послушаймы ихъ, и живуще вкупе, едины людие будемъ».

І паслухалі Гамора а Сыхема, сына ягонага, усі выходзячыя з брамы места ягонага; і абрэзаны былі кажны мужчынскага стану, кажны выходзячы з брамы места ягонага.

 

И призволиша к тому вси гражане, и обрезали суть всехъ мужевъ.b

І было на трэйці дзень, як яны былі хворыя, і ўзялі два сыны Якававы, Сымон а Леў, браты Дыніны, кажны свой меч, і напалі на места з пэўнасьцяй, і забілі кажнага мужчыну;

 

И сталося ест во третий день, егда бываеть найболшая болесть ранъ: взявши сыны два Яковлевы, братия Лиина, Симеонъ и Левви, кождый мечь свой, вниидоша во градъ смело и побивши всехъ мужей,

І Гамора а Сыхема, сына ягонага, забілі мячом, і ўзялі Дыну з дому Сыхемавага й вышлі.

 

к тому Гемора и Сихема убиша, и взяша Дыну, сестру свою, з дому Сихемова.

Сынове Якававы прышлі да забітых і разглабалі места за тое, што паганбіў сястру іхнаю.

 

И внегда вынидоша из града, нападоша инии сынове Яковлевы на изъбиенныхъc во граде и разграбиша градъ на отмщение насилия сестры ихъ:

І драбны статак, і буйны статак іхныя, і што ў месьце, і што ў полю яны ўзялі.

 

овце и говяда их, и ослы, и все, еже бе в домехъ и по полю;

І ўсе багацьце іхнае, і ўсе малыя дзеці іхныя, і жанкі іхныя ўзялі ў палон, і разглабалі ўсе, што было ў доме.

 

заняша жены, теже и дети их плениша.

І сказаў Якаў да Сымона а да Лева: «Вы зьнемарасьцілі мяне, зрабіўшы мяне непахнючым жыхарам гэтае зямлі, Канаанянам а Ферэзэям; а ў мяне людзі нячысьленыя; і зьбяруцца на мяне, і паб’юць мяне, і буду зьнішчаны я й мой дом».

 

Сее пакъ все егда вчиниша смеле, рече Яковъ ко Симеону и Леввию: “Засмутиста мене и в ненависть воведосте мя Хананеомъ и Ферезеом, живущим на земли сей, мы убо мали числом; они же, собравшися, побиють насъ, и загину я и домъ мой”.

І яны сказалі: «А ціж як із блудніцаю можна рабіць ізь сястрою нашаю?».

 

Отповедели ему сынове, глаголюще: «Еда ли пак яко блудницу они имели бы в себе держати сестру нашу?»