Быццё 17 разьдзел

 

 

І было Абраму дзевяноста дзевяць гадоў. І зьявіўся ГОСПАД Абраму, і сказаў яму: «Я — Бог Усемагутны. Хадзі перад абліччам Маім і будзь беззаганны.

 

Потом же, егда в деветидесят и в девети летех быти почалъ Аврамъ, явися ему Богъ и рече: «Азъ есмъ Богъ Всемогий, ходи жъ предо Мною и буди совершен,

І Я заключу запавет Мой паміж Мной і табой, і павялічу цябе вельмі, вельмі».

 

и положу завет Мой межи Мною и тобою, и розмножу тя превельми».

І ўпаў Абрам на аблічча сваё, а Бог прамовіў да яго, кажучы:

 

Паде же Аврамъ ниць на лице свое. И рече к нему Бог:

«Я [ёсьць], вось запавет Мой з табою, і ты будзеш бацькам мноства народаў.

 

«Азъ есмъ, и положу смолву Свою с тобою, и будеши отець многихъ народовъ.

І ўжо ня будзе звацца імя тваё Абрам, але будзе імя тваё Абрагам, бо Я паставіў цябе бацькам мноства народаў.

 

И ниже более будеть слыти имя твое Аврамъ, но наречешися Авраамъ, понеже отцемъ многихъ народовъ поставих тя.

І Я павялічу цябе вельмі, вельмі, і выведу з цябе народы, і будуць паходзіць ад цябе валадары.

 

И возращу тя вельми, и поставлю тя въ языцехъ, и цари с тебе изыйдуть.a

І Я заключу запавет Мой паміж Мною і табой, і насеньнем тваім пасьля цябе ў пакаленьнях іхніх як запавет вечны, што Я буду Богам тваім і насеньня твайго пасьля цябе.

 

И положу заветъ Мой межи Мною и тобою и межи се ме немъ твоимъ по тобе в родехъ ихъ смолвою вечною, и буду Богъ твой и семени твоего по тобе.

І Я дам табе і насеньню твайму пасьля цябе зямлю вандраваньня твайго, усю зямлю Ханаан на ўласнасьць вечную, і Я буду ім Богам».

 

И дам тобе и семени твоему по тобе землю пришествия твоего и всю землю Ханааню владети ею вовеки, и буду Богомъ ихъ».

І сказаў Бог Абрагаму: «А ты захоўвай запавет Мой, ты і насеньне тваё пасьля цябе ў пакаленьнях сваіх.

 

И пече паки Богъ ко Аврааму: «Сего для и ты соблюди завет Мой и семя твое по тобе в родехъ своихъ.

Гэта вось запавет Мой, які вы павінны захаваць паміж Мной і вамі, і насеньнем тваім пасьля цябе: няхай будзе ў вас абрэзаны кожны мужчынскага роду.

 

Сей естъ заветъ, еже соблюдете межи Мною и собою и семенемъ твоимъ по тобе: обрезан будеть з васъ вес мужескъ пол,

І вы будзеце абразаць цела скуравінкі вашай, і будзе гэта на знак запавету паміж Мною і вамі.

 

и обрезовати будете плоть конечную вашу, да будеть на знамя завета межи Мною и вами.

У восьмы дзень ад нараджэньня няхай будзе абрэзаны ў вас кожны мужчынскага роду ў пакаленьнях вашых, народжаны ў доме або куплены за грошы ў кожнага чужынца, які ня ёсьць з насеньня твайго.

 

Отроча осмого дня обрезано да будеть межи вами, весь мужескъ полъ в народех вашихъ: тако домочадець, яко и купленый, да обрезан будеть, бы пакъ и не было с роду вашего;

Мае быць абрэзаны і народжаны ў доме тваім, і куплены за срэбра тваё; і будзе запавет Мой на целе вашым як запавет вечны.

 

и будеть заветъ Мой на теле вашемъ во смолву вечную.

А неабрэзаны мужчынскага роду, які не абрэжа цела скуравінкі сваёй, няхай будзе вынішчана душа тая з народу свайго, бо ён парушыў запавет Мой».

 

Мужчина, егоже конечная плоть не будеть обрезана, да загинет человекъ той от людей своихъ, понеже разрушил ест заветъ Мой».

І сказаў Бог Абрагаму: «Сарай, жонку тваю, ня будзеш зваць імя яе Сарай, але Сара будзе імя яе.

 

И рече опять Богъ ко Аврааму: «Сарай, жену свою, не будеши называти Сарай, но Сарра.

І Я дабраслаўлю яе, і дам з яе табе сына. І Я дабраслаўлю яе, і стануцца з яе народы, і валадары народаў будуць з яе».

 

И благославлю ю, и от нея дамъ тобе сына и благославлю его, и будеть в народъ великий, и цари людемъ с него изыйдуть».

І ўпаў Абрагам на аблічча сваё, і засьмяяўся, і сказаў у сэрцы сваім: «Ці ж стогадоваму народзіцца хто? І ці Сара, дзевяностагадовая, можа нарадзіць?»

 

Тогда паде Авраамъ на лице и засмеася в серци своемъ, глаголя: «Еда ли ста летъ мужу родится сынъ и Сарра в деветдесяти летехъ породить?»

І сказаў Абрагам Богу: «О, каб хоць Ізмаэль жыў перад абліччам Тваім!»

 

И рече к Господу: «О да бы толико живъ былъ Ізмаилъ предъ Тобою!»

І сказаў Бог: «Але Сара, жонка твая, народзіць табе сына, і ты назавеш імя ягонае Ісаак; і Я заключу запавет Мой з ім як запавет вечны і з насеньнем яго пасьля яго.

 

Рече паки Господь Аврааму: «Сарра, жена твоя, породить тобе сына, и назовеши имя его — Ісаакъ. И положу ему заветъ Мой в заветъ веченъ и семени его по немъ.

І адносна Ізмаэля Я пачуў цябе. Вось, Я дабраслаўлю яго, і распладжу яго, і памножу яго вельмі, вельмі; ён народзіць дванаццаць князёў, і Я зраблю яго народам вялікім.

 

О Ізмаиле же послушахъ тебе и благославихъ его, и возращу и, и умножу и вельми: дванадесятеро князей сплодить, и вчиню его въ язык велий.

Але запавет Мой Я заключу з Ісаакам, якога народзіць табе Сара ў гэты самы час у наступным годзе».

 

Завет же Мой поставлю ко Ісааку, егоже родить тобе Сарра во время нынешнее, в лето другое».

І скончыў прамаўляць да яго, і ўзьняўся Бог ад Абрагама.

 

И егда сконча, глаголя с нимъ, взыйде Бог от Авраама.

І ўзяў Абрагам Ізмаэля, сына свайго, і ўсіх народжаных у доме сваім, і ўсіх купленых за срэбра сваё, усіх мужчынскага роду з дому Абрагама, і абрэзаў цела скуравінкі іхняй у той самы дзень, калі прамаўляў да яго Бог.

 

И поя Авраамъ Ізмаила, сына своего, и вся домочадца своя, и вся купленыя своя, и весь мужеский полъ дому своего и обреза плоть конечную ихъ скоро в той день, якоже повеле ему Господь Богъ.

Абрагам меў дзевяноста дзевяць гадоў, калі абрэзаў цела скуравінкі сваёй,

 

Въ девятдесяти и в девети летех былъ ест Авраамъ, егда обрезалъ плоть конечную свою.

а Ізмаэль, сын ягоны, меў трынаццаць гадоў, калі было абрэзана цела скуравінкі ягонай.

 

Ізмаил же, сынъ его, полнилъ лето тринадесятое часу обрезания своего.

У той самы дзень былі абрэзаны Абрагам і Ізмаэль, сын ягоны.

 

В той день обрезан ест Авраам и Ізмаилъ, сын его,

І ўсе мужчыны дому ягонага, народжаныя ў доме і купленыя за срэбра ў чужынцаў, былі абрэзаныя з ім.

 

и домочадци, и купленыи, и приходы вкупе обрезаны суть.