Быццё 7 разьдзел

 

 

І сказаў ГОСПАД Ною: «Увайдзі ты і ўвесь дом твой у каўчэг, бо ўбачыў Я цябе праведным перад абліччам Маім у пакаленьні гэтым.

 

Рече же Господь к Ноеви:a «Внииди ты и весь домъ твой в ковчегъ, понеже видехъ тя справедлива быти пред Собою в роде семъ;

З усякай скаціны чыстай вазьмі з сабою сем самцоў і сем саміц, а са скаціны нячыстай — па двое, самца і саміцу.

 

и от зверей земли чистыхъ воведеши с собою седмеро и седмеро, самце и самице, от зверей же нечистыхъ двое и двое, самце и самице;

Таксама з птушак паднебных — сем мужчынскага [роду] і сем жаночага, каб захаваць жывым насеньне [іхняе] на абліччы ўсёй зямлі.

 

от птиць теже небесных возмеши с собою седмеро и седмеро, да соблюдено будеть племя ихъ на лици всея земли:

Бо праз сем дзён Я выльлю дождж на зямлю сорак дзён і сорак начэй і вынішчу з аблічча зямлі ўсіх жывых істотаў, якіх Я зрабіў.

 

се бо еще по седми днех, и Азъ наведу дождь на землю четырдесятъ дней и четырдесятъ нощей и погублю всяко естество, еже сътворих, от лица земли».

І зрабіў Ной усё, што загадаў яму ГОСПАД.

 

И вчинилъ естъ Ное все, еликоже повеле ему Господь.

І Ною было шэсьцьсот гадоў, і патоп водны быў на зямлі.

 

И былъ естъ тогда Ное во шестистехъ летехъ, егда воды потопныя затопиша землю.

І ўвайшоў Ной, і сыны ягоныя, і жонка ягоная, і жонкі сыноў ягоных з ім у каўчэг ад вады патопу.

 

Внииде же Ное и сынове его, жена его и жены сыновъ его с нимъ в ковчегъ воды для потопныя,

Са скаціны чыстай і са скаціны, якая нячыстая, з птушак і з усяго, што поўзае па зямлі,

 

и от зверей, чистыхъ и нечистыхъ, и от птиць небесныхъ и всего, еже движется на земли,

па двое ўвайшлі ў каўчэг да Ноя, мужчынскага [роду] і жаночага, як Бог загадаў Ною.

 

двое и двое увошли суть к Ноеви в ковчегъ, самець и самица, якоже повелелъ был Господь Богъ Ноеви.

І сталася праз сем дзён, што вада патопу была на зямлі.

 

И егда минуша седмъ дней, воды потопныя розводнилися были на земли.

У шэсьцьсотым годзе жыцьця Ноя, у другім месяцы, у сямнаццаты дзень месяца, у гэты дзень выбіліся ўсе жаролы вялікай бездані, і вокны нябесныя адчыніліся,

 

Лета шестисотого жития Ноева, месеца втораго, седмънадесятого дня того же месеца проторженыb суть вси источници бездны великое и продухиc c небесныя отоврены быша;

і ішоў дождж на зямлю сорак дзён і сорак начэй.

 

и бысть дождь на землю четырдесятъ дней и четырдесят нощей.

У гэты самы дзень увайшоў у каўчэг Ной, і Сэм, і Хам, і Яфэт, сыны Ноя, і жонка Ноя, і тры жонкі сыноў ягоных з імі.

 

В начало дня того внииде Ное, и Симъ, и Хамъ, и Яфетъ, сынове его, и жена его, и жены сыновъ его с нимъ в ковчегъ.

Яны, і ўсякія зьвяры паводле гатунку свайго, і ўсякая скаціна паводле гатунку свайго, і ўсякія паўзуны, якія поўзаюць па зямлі, паводле гатунку свайго, і ўсякія птушкі паводле гатунку свайго, усё птаства, усе крылатыя.

 

И всякъ зверь по роду своему, и весь скотъ по плоду своему, и все движущееся на земли по прирожению своему, и вся летающая по возду се по роду своему, и вси птице свойские и дивокие,

І ўвайшлі яны па двое ў каўчэг да Ноя, па двое з кожнага цела, у якім быў дух жыцьця.

 

вниидоша к Ноеви в ковчегъ двое и двое от всякое плоти, в нейже бе духъ животен;

І тыя, што ўвайшлі, былі мужчынскага [роду] і жаночага з усякага цела, як загадаў Бог. І зачыніў ГОСПАД за імі [каўчэг].

 

и еже увошли суть, от всякое плоти самець и самица вниидоша, якоже повеле ему Господь Богъ. И затвори его Господь изовнутрь.

І стаўся патоп на зямлі сорак дзён, і разьліліся воды, і паднялі каўчэг, і ён узвысіўся над зямлёю.

 

И бысть потопъ четыредесятъ дней на земли, и розмножишеся воды и воздвигоша ковчегъ на высокость от земли,d

І падымаліся воды, і вельмі ўзьняліся над зямлёю, і каўчэг плаваў па абліччы водаў.

 

понеже вельми розводнилися были и вси речи наполнили, еже быша по верху земли; ковчегъ же былъ естъ носящися по верху водъ.

І вельмі моцна падняліся воды над зямлёю, і закрылі ўсе высокія горы, якія ёсьць пад усім небам.

 

И воды розмоглися пресилне надъ землею и прикрыли суть все горы превысокие, еже быша подъ всимъ небомъ:e

На пятнаццаць локцяў угору падняліся воды, і закрылі горы.

 

пятьнадесяти локтевъ на вышиню была естъ вода над горами, ихже и прикрила.

І загінула ўсякае цела, якое рухаецца па зямлі: і птушкі, і скаціна, і зьвяры, і ўсе паўзуны, што поўзаюць па зямлі, і ўсе людзі.

 

И скажена естъ всяка плоть, движущаяся по земли, вси птице небесныи и вси звери и скоти, и вси гади, пресмыкающиеся по земли.

Усе, якія мелі дыханьне духа жыцьця ў ноздрах сваіх, усе, што былі на сухазем’і, — паўміралі.

 

Вси людие и вся животная, в нихже естъ дыхание живота, на земли померли суть;

І вынішчыў [Бог] усякую жывую істоту, якая была на абліччы зямлі, ад чалавека да скаціны, да паўзуноў і да птушак паднебных, і былі яны вынішчаны з зямлі. І застаўся толькі Ной і тыя, што былі з ім у каўчэгу.

 

и погубил естъ Господь Богъ всяко естество, иже было на лици всея земли, поченши от человека даже и до скоту и от птиць небесныхъ даже и до всехъ гадовъ, ползающихъ по земли. И потребишеся вси речи, сущии на земли,f и оста толико самъ Ное и тии, еже с нимъ быша въ ковчезе.

І падымаліся воды над зямлёю сто пяцьдзясят дзён.

 

Стали пакъ суть воды на лици всея земли сто и пятьдесятъ дней.