Быццё 38 разьдзел

 

 

І сталася ў той час, і зыйшоў Юда ад братоў сваіх, і паставіў [намёт свой] у аднаго Адулямца, імя якога — Хіра.

 

Бысть же в той часъ, иде Іуда от братии своея и совратися к мужу Одолямитину,a именемъ Гираму.

І ўбачыў там Юда дачку аднаго Хананейца, імя якога — Шуа, і ўзяў яе, і ўвайшоў да яе.

 

И виде ту дщеру человека Хананейска, емуже имя бе Суа, и поя ю собе за жену, и внииде к ней.

І яна зачала, і нарадзіла сына; і ён назваў імя ягонае Ер.

 

Она же зачала и породила сына, и назвала имя его — Геръ.

І зачала яна зноў, і нарадзіла сына, і назвала імя ягонае Анан.

 

И опять заченши, роди сынъ, и назва и Онанъ.

І яшчэ дадала, і нарадзіла сына, і назвала імя ягонае Шэля. Яна была ў Хезіве, калі нарадзіла яго.

 

Потомъ третиего породила и прозвала Селя; затымъ преста родити.

І ўзяў Юда жонку для Ера, першароднага свайго, імя якой — Тамар.

 

И приведе Іуда жену Геру первороженному сыну своему, именемъ Фамаръ.

І быў Ер, першародны Юды, ліхі ў вачах ГОСПАДА, і ўсьмерціў яго ГОСПАД.

 

И былъ естъ Геръ, первенець Іудовъ, золъ предъ лицемъ Божиимъ, сего ради и погибе от Господа.

І сказаў Юда Анану: «Увайдзі да жонкі брата свайго, і споўні абавязак швагра з ёю, і ўзнаві насеньне брату свайму».

 

Тогда рече Іуда ко Анану,b сыну своему: «Внииди к жене брата своего и случися с нею, и востави семя брату твоему».

І ведаў Анан, што не яму будзе насеньне; і было, што калі ён уваходзіў да жонкі брата свайго, выліваў на зямлю, каб ня даць насеньня брату свайму.

 

Зная же Онан, яко сынове не будуть ему родитися, вшедъ къ жене брата своего, проливаше семя на землю, да бы не сплодилъ сыновъ именем брата своего.

І было ліхім у вачах ГОСПАДА тое, што ён рабіў; і Ён таксама ўсьмерціў яго.

 

И для того погубилъ его Богъ, понеже дело злое чинилъ естъ.

І сказаў Юда Тамар, нявестцы сваёй: «Застанься ўдавою ў доме бацькі свайго, пакуль вырасьце Шэля, сын мой». Бо ён сказаў: «Каб не памёр таксама ён, як браты ягоныя». І пайшла Тамар, і жыла ў доме бацькі свайго.

 

И рече Іуда ко Фамаре, невестце своей: «Сяди жъ вдовою в доме отца своего, дондеже доростеть Селя, сынъ мой». Бояся убо, да бы и той не вмер, яко братия его. Она же, отшедши, живяше в дому отца своего.

І прайшло шмат дзён, і памерла дачка Шуа, жонка Юды. І суцешыўся Юда [пасьля жалобы], і ўзыйшоў у Тымну да стрыгачоў авечак сваіх, сам і Хіра Адулямец, таварыш ягоны.

 

И внегда поминуло естъ летъ много, умре дщера Суева, жена Іудина. Он же по оплакании потешився, идяше ко стрижущимъ овце своя, самъ и Гирамъ, пастух стада его, Одоломитянин, до Фамны.

І паведамілі Тамар, кажучы: «Вось, сьвёкар твой узыходзіць у Тымну стрыгчы авечак сваіх».

 

И поведено естъ Фамаре, иже свекор ея идеть до Фамны стрыщи овець.

І яна скінула з сябе ўдовінае адзеньне сваё, і засланілася вэлюмам, і, захінуўшыся, села каля ўваходу ў Энаім, які на дарозе да Тымны, бо бачыла, што Шэля вырас, а яна ня дадзена яму за жонку.

 

Она же сверзе с себе ризы вдовъские и облечеся въ плащъ летний и, зменивши одежу, сяде на роспутии, идеже ходять до Фамны, виде бо, яко возросте Селяй и не понимаше ея собе за жену.

І ўбачыў яе Юда, і падумаў, што яна — блудніца, бо яна закрыла аблічча сваё.

 

Узревъ пакъ ее, Іуда мнелъ, яко любодеица бяше, прикрила убо была лице свое, да бы не позналъ ея,

І ён павярнуў да яе з дарогі, і сказаў: «Дазволь, прашу, увайду да цябе». Бо ён ня ведаў, што яна — нявестка ягоная. А яна сказала: «Што ты дасі мне, калі ўвойдзеш да мяне?»

 

и пришедъ к ней, рече: «Допусти мя, да пребуду с тобою». Не ведяше бо, яко невестка его бяше. Она же отвеща к нему: «Что жъ ми даси, да буду с тобою?»

І ён сказаў: «Я прышлю табе казьляня з чарады». А яна сказала: «Ці дасі мне заруку, пакуль прышлеш [яго]».

 

Рече Іуда: «Пошлю тобе козла от стада». Тогда она рече: «Вчиню все, еже хощеши, естъли же ми даси заклад, дондеже пришлешъ, еже слюбуеши».

І ён сказаў: «Якую заруку даць табе?» А яна сказала: «Пячатку тваю, і пас твой, і кій твой, які ў руцэ тваёй». І ён даў ёй, і ўвайшоў да яе; і яна зачала яму.

 

Рече к ней паки Іуда: «Чего жъ хощешъ, да дамъ тобе в закладе?» Отповедела ему: «Перстень твой и обручь, и посох, иже держиши в рукахъ своихъ, дай мне». И да ей, и случися с нею.

І ўстала, і пайшла, і зьняла вэлюм свой з сябе, і апранулася ва ўдовіны шаты.

 

И тако по единомъ случении почала жена, и въставши, отошла,c и сложивши одежу, юже на собе имеаше, облечеся в ризы вдовическия.

І паслаў Юда казьляня праз рукі таварыша свайго Адулямца, каб узяць заруку з рукі жанчыны, але ён не знайшоў яе.

 

Послал пак естъ Іуда козля пастыремъ своимъ Одоламитяниномъ, да бы взялъ закладъ, еже былъ далъ жене. Он же, не знашедъ ея,

І пытаўся ён у людзей месца таго, кажучы: «Дзе блудніца, якая ў Энаіме пры дарозе?» А яны казалі: «Тут не было блудніцы».

 

воспрошаше мимоходящих людей места того, глаголя: «Игде ест жена, еже седела на роспутии?» Они пак вси отвещали ему: «Не была ест на месте семъ блудница».

І вярнуўся ён да Юды, і сказаў: «Я не знайшоў яе; і таксама людзі таго месца казалі: “Тут не было блудніцы”».

 

Тогда навратися пастырь ко Іуде и рече: «Не знайдохъ ея. К тому и людие места того глаголаше ко мне, яко не седела сезде блудница».

І сказаў Юда: «Няхай яна возьме [заруку] сабе, каб толькі не было з нас кпінаў; вось, я паслаў казьляня гэтае, а ты не знайшоў яе».

 

Рече Іуда: «Да имать собе и не посмеется намъ, понеже азъ посылахъ ей козлищъ, иже обещахъ, и не знашолъ есь ея».

І сталася, што праз тры месяцы паведамілі Юдзе, кажучы: «Чужаложыла Тамар, нявестка твая, і нават яна цяжарная ад распусты». І сказаў Юда: «Вывядзіце яе, і няхай будзе спаленая».

 

Бысть пакъ по трехъ месецехъ поведено естъ Іуде, глаголюще: «Соблуди Фамаръ, невестъка твоя, и се во утробе имать от блуда». Тогда рече Іуда: «Изведите ее, да сожъгуть ю».

Яе павялі [на спаленьне], а яна паслала да сьвёкра свайго, кажучы: «Ад чалавека, якога гэтыя [рэчы], я цяжарная». І сказала: «Пазнавай, чыя пячатка, і пас, і кій вось гэтыя».

 

И внегда выведена была на смерть, посла ко свекру своему, глаголющи: «От коего мужа имамъ сее? От того имамъ во утробе, познай, чий то естъ перстень и обручь, и посохъ».

І пазнаў [іх] Юда, і сказаў: «Яна больш праведная, чым я, бо я ня даў яе Шэлі, сыну свайму». І больш не пазнаваў яе.

 

Іуда же познавши дары и рече: «Справедливъша естъ паче мене, понеже не хотех ея дати Селяю, сыну своему, и не приложи к тому прилепитися к ней».

І сталася ў часе родаў ейных, і вось, блізьняты ў жываце ейным.

 

И внегда было при породе, явистася во чреве ея близнята.

І сталася пры родах, і высунуў [адзін] ручку; і ўзяла павітуха, і завязала на ручку яму чырвоную нітку, кажучы: «Гэты выйшаў першы».

 

Егда же рожахуся детища, един изведе руку, на неяже баба навеза нить червчету, глаголя: «Сей изыйдеть первей».

І сталася, што схавалася рука ягоная, і вось, выйшаў брат ягоны. І яна сказала: «Як ты прарваў перагароду?». І назвала імя ягонае Пэрэс.

 

И внегда той воспят сокрил руку, изыйде вторый. И рече мати: «Почто тебе для пререзася прегражение?» И сего для прозва имя его — Фарес.

А потым выйшаў брат ягоны, у якога на руцэ чырвоная нітка. І назвала імя ягонае Зарах.

 

По сем изыде брат его, емуже бе на руце нить червцева, и прозва имя его — Зара.