1 да Карынфянаў 15 разьдзел

Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Праваслаўнай Царквы

 
 

Прыгадваю вам, браты, Евангелле, якое я вам раней вясціў і якое вы прынялі ды ў якім трываеце,
 
Напамінаю вам, браты, тое Евангелле, якое я дабраве́сціў вам, якое і прынялí вы, у якім і ўмацаваліся,

і праз якое збаўляецеся, калі яго захаваеце такім, якім я вясціў вам, інакш уверылі вы надарма.
 
праз якое і спаса́ецеся, калі трыма́ецеся таго, што я дабраве́сціў вам, калі толькі не марна ўверавалі.

Бо я перш перадаў вам тое, што і я прыняў, што Хрыстос памёр за нашы грахі паводле Пісання,
 
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыня́ў: што Хрыстос памёр за грахі нашы, паводле Пісанняў,

і што быў пахаваны, і што ўваскрос на трэці дзень паводле Пісання,
 
і што Ён пахаваны быў, і што ўваскрэс на трэці дзень, паводле Пісанняў,

і што з’явіўся Кіфу, і затым дванаццаці,
 
і што Ён явіўся Кіфе, потым — дванаццаці;

што пасля з’явіўся больш чым пяцістам братам адначасова; большасць з іх жыве дасюль, некаторыя і паўміралі;
 
затым явіўся больш як пяцістам братам адначасова, многія з якіх жывыя дагэтуль, а некаторыя спачы́лі;

пасля паказаўся Якубу, пазней усім Апосталам,
 
затым явіўся Іакаву, потым — усім Апосталам;

напрыканцы, як неданоску, ужо па ўсіх, паказаўся таксама мне.
 
а пасля ўсіх явіўся і мне, як нейкаму неданоску.

Бо я найменшы з Апосталаў і няварты называцца Апосталам, бо я пераследаваў Царкву Божую.
 
Бо я найменшы з Апосталаў, і не варты называцца Апосталам, бо я гнаў Царкву Божую.

Але з ласкі Бога ёсць тым, кім ёсць, ды дадзеная мне ласка Яго не была дарэмнай. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, дый не я, аднак, але ласка Божая са мною.
 
Але па благадаці Божай я ёсць тое, што ёсць; і благадаць Яго ўва мне не была ма́рнаю, яж болей за ўсіх іх папрацаваў; не я, аднак, а благадаць Божая, якая са мною.

Дык ці я, ці яны, мы так прапаведуем, каб вы так паверылі.
 
Дык вось, ці я, ці яны, — та́к мы прапаведуем, і та́к вы ўверавалі.

Калі аб Хрысце прапаведуецца, што Ён уваскрос з мёртвых, дык як некаторыя паміж вас кажуць, што няма ўваскрэсення мёртвых?
 
Калі ж пра Хрыста прапаведуецца, што Ён уваскрэс з мёртвых, то як жа некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасення мёртвых?

Калі няма ўваскрэсення мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос.
 
Бо калі няма ўваскрасення мёртвых, то і Хрыстос не ўваскрэс;

А калі Хрыстос не ўваскрос, дык дарэмнае навучанне наша, ды дарэмная таксама вера ваша.
 
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная і пропаведзь наша, ма́рная і вера ваша.

А мы аказаліся б фальшывымі сведкамі Бога, бо мы сведчым пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.
 
Прытым мы аказваемся лжывымі сведкамі пра Бога, бо сведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрашаў, калі б было праўдай, што мёртвыя не ўваскрасаюць;

Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос.
 
бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, то і Хрыстос не ўваскрэс;

А калі Хрыстос не ўваскрос, неразумная вера ваша, і вы дасюль застаецеся ў грахах сваіх.
 
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная вера ваша: вы яшчэ ў грахах вашых;

Дык тады і тыя, што памерлі ў Хрысце, загінулі.
 
тады і памерлыя ў Хрысце загінулі.

Калі ў гэтым жыцці толькі мы спадзяёмся на Хрыста, дык мы найнешчаслівейшыя з усіх людзей.
 
Калі мы ў гэтым толькі жыцці спадзяёмся на Хрыста, то мы самыя няшчасныя з усіх людзей.

Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых — першынец сярод памерлых.
 
Але Хрыстос уваскрэс з мёртвых, пе́ршынец з паме́рлых.

Бо як праз чалавека смерць, так праз чалавека і ўваскрэсенне з мёртвых;
 
Бо паколькі праз чалавека смерць, то праз чалавека і ўваскрасенне мёртвых.

бо як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажывуць.
 
Як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажыву́ць,

Але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстос, затым тыя, што Хрыстовы, у час прыйсця Яго;
 
але кожны сваёю чаргою: пе́ршынец Хрыстос, затым Хрыстовы,у прышэсце Яго.

потым канец, калі перадасць Ён валадарства Богу і Айцу ды калі знішчыць усякае начальства, усякую ўладу ды моц.
 
А потым канец: калі Ён перадасць Царства Богу і Айцу, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу і сілу;

Бо Яму належыць валадарыць, аж дакуль пакладзе пад ногі Свае ўсіх ворагаў.
 
бо Яму належыць царстваваць, пакуль не пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.

Апошні вораг будзе знішчаны — смерць.
 
І апошні вораг будзе знішчаны — смерць,

Бо Ён ўсё пакарыў пад ногі Яго. Калі сказана: «Усё падначалена Яму», то, канешне, акрамя Таго, Хто Яму ўсё падначаліў.
 
таму што Ён усё пакары́ў пад ногі Яго; калі ж скажа, што ўсё пако́рана Яму, то ясна, што акрамя Таго, Хто пакары́ў Яму ўсё.

А калі ўжо ўсё будзе Яму падначалена, тады і Сам Сын падначаліцца Таму, Хто Яму падначаліў усё, каб Бог быў усім ва ўсіх.
 
Калі ж Яму будзе пако́рана ўсё, тады і Сам Сын пако́рыцца Таму, Хто пакары́ў Яму ўсё, каб быў Бог усё ва ўсім.

Бо што робяць тыя, што прымаюць хрост дзеля памерлых? Калі памерлыя наогул не ўваскрасаюць, дык нашто прымаюць хрост дзеля іх?
 
Бо, інакш, што будуць рабіць тыя, хто прымае хрышчэнне дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, то навошта прымаюць хрышчэнне дзеля мёртвых?

Дык нашто і мы ставім сябе штохвіліну пад небяспеку?
 
Чаму і мы ўвесь час падвярга́ем сябе небяспе́цы?

Я штодня паміраю, і гэта праз ваша ўхваленне, браты, якое маю ў Хрысце Ісусе, Госпадзе нашым.
 
Я кожны дзень паміраю: прысяга́ю ў гэтым, браты, пахвало́ю вашаю, якую ма́ю ў Хрысце Іісусе, Госпадзе нашым.

Калі я толькі, як чалавек у Эфесе, змагаўся з дзікімі звярамі, якая карысць мне з таго? Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык будзем есці і піць, бо заўтра памром.
 
Калі я з чалавечыхпамкненняў змагаўся са звярамі ў Эфесе, то якая мне карысць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? Давайце будзем есці і піць, бо заўтра памром!

Не падманвайце сябе: «Благія сяброўствы псуюць добрыя звычаі».
 
Не ашуквайце сябе: кепскае асяроддзе псуе́ добрыя звы́чаі.

Ацверазіцеся як след і перастаньце грашыць! Бо ёсць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. На сорам вам кажу.
 
Ацверазіцеся як нале́жыць і не грашыце; бо некаторыя з вас не знаюць Бога,— на сорам вам кажу.

Але скажа нехта: «А як памерлыя ўваскрасаюць? У якім целе прыходзяць яны?»
 
Але нехта скажа: як уваскрэснуць мёртвыя́ і ў якім целе прыйдуць?

О неразумны! Дык жа тое, што ты сееш, не ажыве, калі перш не памрэ.
 
Неразумны! тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ;

І тое, што сееш, ты сееш не як цела, якім яно стане потым, але як звычайнае зерне, скажам, пшанічнае або якое іншае.
 
і калі ты сееш, то сееш не цела будучае, а голае зерне, будзь гэта пшанічнае ці якое іншае;

Але Бог дае яму такое цела, якое захацеў; і кожнаму насенню сваё ўласнае цела.
 
Бог жа дае яму цела, як Ён хоча, і кожнаму насенню — сваё цела.

Не кожнае цела тое самае цела, але адно ў людзей, іншае ў быдла, а яшчэ іншае ў птушак, ды іншае ў рыб.
 
Не кожная плоць — такая самая плоць; але адна плоць у людзей, другая плоць у скаціны, іншая — у рыб, іншая — у птушак.

Ёсць целы нябесныя і целы зямныя, але адна слава нябесных, іншая зямных.
 
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя; але інакшая слава нябесных, інакшая — зямных;

І адна слава сонца, а іншая слава месяца, ды іншая слава зорак; і зорка ад зоркі адрозніваецца славай.
 
адна слава сонца, а другая слава месяца, а іншая слава зорак; і зорка ад зоркіадрозніваецца славаю.

Падобна і з уваскрэсеннем мёртвых: сеецца на знішчэнне, а ўваскрасае ў незнішчальнасці;
 
Так і пры ўваскрасенні мёртвых: сеецца ў тленні — паўстае́ ў нятленні;

сеецца ў паніжэнні, а ўваскрасае ў славе; сеецца ў кволасці, а ўваскрасае ў моцы;
 
сеецца ў бясчэсці — паўстае́ ў славе; сеецца ў слабасці — паўстае́ ў сіле;

сеецца цела душэўнае, а паўстае цела духоўнае. Ёсць цела душэўнае, дык ёсць і духоўнае.
 
сеецца цела душэўнае — паўстае́ цела духоўнае. Ёсць цела душэўнае і ёсць целадухоўнае.

Так вось і напісана: «Стаўся першы чалавек, Адам, жывою душою», а апошні Адам — Духам жыватворчым.
 
Так і напісана: «першы чалавек Адам стаў душою жывою», а апошні Адам — духам жыватворчым.

Аднак перш не тое, што духоўнае, але тое, што душэўнае; духоўнае ж потым.
 
Але не духоўнае спачатку, а душэўнае, потым духоўнае.

Першы чалавек з зямлі, зямны, другі чалавек — Госпад з неба.
 
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі чалавек — Гасподзь з неба.

Які зямны, такія і зямныя; які нябесны, такія і нябесныя,
 
Які зямны, такія і зямныя; і які нябесны, такія і нябесныя;

і як насілі мы вобраз зямнога, так будзем насіць вобраз нябеснага.
 
і я́к мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць вобраз і нябеснага.

Кажу вам, браты, што цела і кроў не могуць успадкаеміць Валадарства Божага, ды тое, што знішчальнае, не можа мець спадчыны ў незнішчальным.
 
Але тое скажу, браты, што плоць і кроў не могуць унаследаваць Царства Божага, і тленне не наследуе нятлення.

Вось кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,
 
Кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе пераменімся

адразу, у імгненне вока, на гук апошняй трубы; бо затрубіць, і паўстануць памерлыя незнішчальнымі, і мы будзем пераменены.
 
раптам, у імгненне вока, пры гуку апошняй трубы: бо затру́біць, і мёртвыя ўваскрэснуць нятленнымі, а мы пераменімся;

Бо трэба, каб тое, што знішчальнае, прыадзелася ў незнішчальнасць і смяротнае прыадзелася ў несмяротнасць.
 
бо тленнаму гэтаму належыць апрану́цца ў нятленне, і смяротнаму гэтаму — апрану́цца ў бессмяротнасць.

А калі ўжо гэтае знішчальнае прыадзенецца ў незнішчальнасць, і смяротнае гэтае прыадзенецца ў несмяротнасць, тады збудуцца напісаныя словы: «Паглынута смерць перамогаю.
 
Калі ж тленнае гэтае апра́нецца ў нятленне і смяротнае гэтае апра́нецца ў бессмяротнасць, тады здзейсніцца слова напісанае: «паглыну́та смерць перамогаю».

Пекла, дзе твая перамога? Смерць, дзе тваё джала?»
 
«Смерць! дзе тваё джала? пекла! дзе твая перамога?»

Джала смерці — грэх, а сіла граху — закон.
 
Джала смерці — грэх; а сіла граху — закон.

Богу ж падзяка, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста.
 
Але дзякуем Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Іісуса Хрыста!

Дзеля таго, браты мае ўлюбёныя, будзьце стойкімі, непахіснымі, заўсёды рупліва занятымі справай Госпада, ведаючы, што праца ваша недарэмная перад Госпадам.
 
Дык вось, браты мае́ ўзлю́бленыя, будзьце цвёрдымі, непахіснымі, цалкам адданымі справе Гасподняй заўсёды, ведаючы, што праца ваша не ма́рная перад Госпадам.