Марка 7 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
I зыйшліся да Яго фарысеі і некаторыя з кніжнікаў, прыйшоўшы з Ерусаліму.
I зыйшліся да Яго фарысеі й некаторыя кніжнікі, прыйшоўшы зь Ерусаліму.
І ўгледзеўшы, што некаторыя з вучняў Ягоных бралі хлеб нячыстымі — гэта значыць, непамытымі перад ядой рукамі, зганілі гэта.
А ўгледзеўшы, што іншыя з вучняў Ягоных елі хлеб зь нячыстымі — гэта значыць зь непамытымі перад ядой рукамі, зганілі гэта.
Бо фарысеі і ўсе юдэі, трымаючыся старых укладаў, не ядуць не памыўшы добра рук.
Бо фарысеі й усе юдэі, трымаючыся старых укладаў, не ядуць не памыўшы добра рук.
I калі прыходзяць з рынку, не ядуць, не памыўшыся перш, і шмат чаго іншага, перанятага з даўнасьці, трымаюцца: абмываньне кубкаў, чараў, катлоў, услонаў.
I калі прыходзяць з рынку, не ядуць перш не памыўшыся; і шмат чаго іншага, перанятага з даўніны, трымаюцца, як абмываньне кубкаў, чараў, катлоў і лавак.
І вось пытаюць у Яго фарысеі і кніжнікі: — чаму вучні Твае ня трымаюцца укладаў старэйшых, але бяруць хлеб непамытымі рукамі.
Пасьля пытаюць у Яго фарысеі й кніжнікі: «Чаму вучні Твае ня трымаюцца ўкладаў старэйшых, але ядуць хлеб зь непамытымі рукамі».
Ён-жа ў адказ сказаў ім: — добра прарочыў Ісайя пра вас крывадушных, як гэта напісана: — «Людзі гэтыя паважаюць Мяне вуснамі, сэрца-ж іх далёка ад Мяне.
Ён-жа ў адказ сказаў ім: «Добра прарочыў Ісая пра вас крывадушных, як гэта напісана: Людзі гэтыя ўсхваляюць Мяне вуснамі, сэрца-ж іх далёка адхілена ад Мяне.
Але дарма пакланяюцца Мне, падаючы навукі і прыказаньні людзкія».
Але дарма ўсхваляюць Мяне, трымаючыся навыкаў і запаветаў чалавечых.
I вось вы, пакідаючы запаветы Божыя, трымаецеся ўкладаў чалавечых: абмываньня збанкоў ды кубкаў, ды шмат чаго падобнага да гэтаму творыце.
I вось вы, пакідаючы запаветы Божыя, трымаецеся паданьняў чалавечых: абмываньня збанкоў і кубкаў, ды шмат чаго, падобнага да гэтага творыце».
I сказаў ім: — ці добра, што вы адкідаеце прыказаньне Божае, каб выконваць уклад ваш?
I сказаў ім: «Ці добра, што вы адкідаеце прыказаньне Божае, каб выконваць паданьне ваша?»
Бо Майсей сказаў: — «паважай айца твайго і маці тваю», і «хто зьневажае айца ці маці, няхай сьмерцяй памрэ».
Бо Майсей сказаў: «Паважай бацьку твайго й маці тваю» і «хто зьневажае бацьку ці маці, няхай сьмерцяй памрэ».
А вы кажаце: — хто скажа айцу ці маці — «корван» — гэта значыць дар Богу ўсё тое, што ад мяне належала-б.
А вы кажаце: «Хто скажа бацьку ці маці “корван” гэта значыць дар, чым-бы ты мог карыстацца ад мяне?
— Тады ўжо дазваляецца нічым не ўспамагаць ні айцу свайму, ні маці сваёй.
Тады ўжо дазваляецца нічым не ўспамагаць ні бацьку свайму, ні маці сваёй.
Уневажняеце запавет Божы дзеля ўкладу вашага, ды робіце шмат што да гэтага падобнае.
Гэтак уневажняеце запавет Божы дзеля паданьняў вашых, якія вы ўстанавілі, ды робіце шмат чаго падобнага да гэтага».
I паклікаўшы увесь народ да Сябе, гаварыў ім: — слухайце Мяне і разумейце:
I, паклікаўшы людзей, казаў ім: «Слухайце Мяне ўсе й разумейце!
усё тое, што ўвайходзіць у чалавека звонку, ня можа апаганіць яго, але тое, што выходзіць з яго, тое апаганьвае чалавека.
Не апаганьвае чалавека тое, што ўвайходзіць у яго звонку, але тое апаганьвае чалавека, што выйходзіць зь яго.
Хто мае вушы слухаць, няхай пачуе.
Калі хто мае вушы слухаць, няхай пачуе».
І калі увайшоў ад народу ў дом, вучні Ягоныя пыталі ў Яго пра прыпавесьць.
І калі Ён увайшоў у дом ад людзей, вучні Ягоныя спыталі ў Яго пра гэтую прыпавесьць.
I сказаў ім: — няўжо і вы гэткія недагадлівыя? ці-ж не разумееце, што ўсё, прынятае чалавекам звонку, ня можа яго спаганіць.
I Ён сказаў ім: «Ці-ж і вы гэткія някемныя? Ці-ж не разумееце, што ўсё, прынятае чалавекам звонку, ня можа яго спаганіць.
Бо ня ў сэрца яму ўваходзіць, але ў жывот, і выходзіць вон, гэтым ачышчаецца ўсё спажытае.
Бо ня ў сэрца яму ўваходзіць, але ў жывот, і выходзіць вон, — гэтым ачышчаецца ўсё спажытае».
I сказаў яшчэ: — тое, што выходзіць з чалавека, тое апаганьвае чалавека.
I сказаў яшчэ: «Тое, што выходзіць з чалавека, тое апаганьвае чалавека.
Бо з нутра, з сэрца чалавека злыя памыслы: чужаманства, блуд, душагубства;
Бо з нутра, з сэрца чалавека выходзяць злыя памыслы: чужаманства, блуд, забойствы,
зладзейства, прагавітасьць, злаба, ашуканства, бессаромнасьць, зайздрасьць, блюзьнерства, пагарда, дурасьць.
зладзейства, прагавітасьць, злаба, хлусьлівасьць, падлыжніцтва, ашуканства, пагардасьць, бяссорамнасьць, блюзьнерства.
Усё тое злое з нутры выходзщь і апаганьвае чалавека.
Усё гэтае злое з нутра выходзщь і апаганьвае чалавека».
I, выйшаўшы адтуль, адыйшоў у землі Тырскія і Сыдонскія. А, увайшоўшы ў дом, не хацеў, каб хто даведаўся, але ня ўтрымаўся ў тайніцы.
I, выйшаўшы адтуль, адыйшоў у землі Тырскія й Сыдонскія. I, увайшоўшы ў дом, не хацеў, каб хто-колечы даведаўся, але ня мог утаіцца.
Бо зараз-жа прачула пра Яго жанчына, у якое дачка была апанавана злыдухам, і прыйшоўшы, прыпала да ног Ягоных.
Пачула пра Яго жанчына, у якое дачка была апанавана злыдухам, і прыйшоўшы, прыпала да ног Ягоных.
Жанчына-ж тая была эльлінская, сірафінікійка родам; i маліла Яго, каб выгнаў злыдуха з дачкі яе.
Жанчына-ж тая была грачынка, Сірафінікіянскага паходжаньня. I маліла Яго, каб выгнаў злыдуха з дачкі яе.
Ісус-жа сказаў ёй: — дай перш задаволіцца дзецям: бо нядобра ўзяць хлеб ад дзяцей і кінуць шчанятам.
Ісус-жа сказаў ёй: «Дай перш задаволіцца дзецям, бо нягожа ўзяць хлеб ад дзяцей і кінуць шчанятам».
Яна-ж у адказ сказала: — так, Госпадзе, але і шчаняты пад сталом ядуць крошкі ад дзяцей.
Яна-ж, адказваючы, сказала Яму: «Так, Госпадзе, але й шчаняты пад сталом ядуць крошкі ад дзяцей».
I сказаў ёй: — за гэтае слова — ідзі! — выйшаў злыдух з дачкі твае.
I сказаў ёй: «За гэтае слова, ідзі, выйшаў злыдух з дачкі твае».
I калі яна прыйшла дадому, знайшла дачку на пасьцелі, а дух нечысьці пакінуў яе.
I калі яна прыйшла дамоў, знайшла дачку на пасьцелі, і дух нечысьці пакінуў яе.
І выйшаўшы з межаў Тырскіх, Ісус праз землі Сыдонскія зноў прыйшоў да мора Галілейскага, сярод Дзесяцігродзьдзя.
І, ізноў выйшаўшы зь межаў Тырскіх і Сыдонскіх, Ісус прыйшоў да мора Галілейскага, сярод Дзесяцігродзьдзя.
I прывялі да Яго глухога і вугнівага, і малілі Яго каб узлажыў на яго руку.
I прывялі да Яго глухога заіку, і прасіла Яго палажыць руку на яго.
Адвёўшы яго ад народу аднаго, Ісус улажыў пальцы Свае ў вушы яго, і плюнуўшы, дакрануўся да языка ягонага.
Ісус, адвёўшы яго ад людзей аднаго, улажыў пальцы Свае ў вушы яго і, плюнуўшы, дакрануўся да языка ягонага.
I, узглянуўшы ў неба, уздыхнуў і прамовіў: — Эффафа — гэта значыць — расчыніся.
I, глянуўшы на неба, уздыхнуў і прамовіў: «Эффафа» — гэта значыць «расчыніся».
I ураз расчыніліся вушы ягоныя і разьвязаўся язык яго, і ён стаў гаварыць добра.
I ўраз расчыніліся вушы яго й распаліся путы языка ягонага, і ён стаў гаварыць добра.
Тады загадаў ім, каб нікому не гаварылі, але колькі Ён ні забараняў ім, яны яшчэ больш разгалошвалі.
Тады загадаў ім, каб нікому не гаварылі, але колькі ні забараняў ім, яны яшчэ больш разгалошвалі.
I вельмі дзівіліся, кажучы: — добра ўсё робіць — і глухіх чуткімі, і нямых гаваркімі.
I тым больш дзівіліся людзі ды гаварылі: Добра ўсё робіць: і глухіх чуткімі, і нямых гаваркімі.
