Марка 8 разьдзел

 

 

І было ў дні тыя: зыйшлося зноў мноства народу, і ня мелі пры сабе ежы; тады Ісус падклікаў вучняў Сваіх і сказаў ім:

 

У тыя дні зыйшлося ізноў мноства народу, і ня мелі пры сабе ежы; тады Ісус, паклікаўшы да Сябе вучняў Сваіх, сказаў ім:

— шкада Мне народу, што ўжо тры дні пры Мне, і ня маюць чаго есьці.

 

«Шкада Мне людзей, што ўжо тры дні пры Мне й ня маюць чаго есьці».

Калі-ж адпушчу іх дамоў галоднымі, прыстануць у дарозе, бо шмат хто з іх папрыйходзілі здалёк.

 

Калі-ж адпушчу іх галодных дамоў, аслабеюць у дарозе, бо многія зь іх прыйшлі здалёк.

Вучні-ж Ягоныя сказалі Яму: — скуль-жа мог-бы хто ў гэтай пустыні ўзяць хлеба, каб накарміць іх?

 

Вучні-ж Ягоныя сказалі Яму: «Скуль-жа мог-бы хто ў гэтай пустыні ўзяць хлеба, каб накарміць іх?»

I спытаўся ў іх: — колькі маеце хлябоў? яны-ж адказалі: — сем.

 

I спытаўся ў іх: «Колькі маеце хлябоў?» Яны-ж сказалі Яму: «Сем».

Тады сказаў народу супачыць на зямлі; і ўзяушы сем хлябін, узьнёс хвалу і, паламаўшы, даваў вучням Сваім, каб яны раздавалі; і яны раздалі народу.

 

Тады сказаў людзям сесьці на зямлю, і ўзяушы сем хлябоў, узьнёс хвалу і, паламаўшы, раздаў вучням Сваім, каб яны раздалі, і яны раздалі людзям.

Мелі яны і некалькі рыбак; і іх дабраславіўшы, сказаў раздаць.

 

Мелі яны й некалькі рыбаў; і іх дабраславіўшы, сказаў раздаць.

I елі ўсе да здаваленьня, і назьбіралі нязьедзеных кускоў сем карабоў.

 

I елі й наеліся ўсе, і назьбіралі астачы сем кашоў.

Усіх-жа, хто елі, было пад чатыры тысячы; тады адпусьціў іх.

 

Было-ж усіх, што елі, каля чатырох тысячаў: Тады адпусьціў іх.

I зараз-жа увайшоу ў лодку з вучнямі Сваімі, і прыбыў у ваколіцы Далмануфскія.

 

I зараз-жа сеў у човен з вучнямі Сваімі й прыбыў у ваколіцы Далмануцкія.

І выйшлі фарысеі і пачалі з Ім спрачацца, патрабуючы знаменьня з неба, і спакушаючы Яго.

 

Фарысеі-ж, папрыходзіўшы, пачалі зь Ім спрачацца, і патрабавалі ад Яго знаменьня зь неба, спакушаючы Яго.

Ён-жа уздыхнуўшы ў душы Сваёй, сказаў: — нашто род гэты дамагаецца знаменьня? папраўдзе кажу вам: ня будзе дадзена знаменьне роду гэтаму.

 

I, уздыхнуўшы ў душы Сваёй, сказаў: «Нашто род гэты дамагаецца знаменьня? Запраўды кажу вам, ня будзе дадзена знаменьне роду гэтаму».

I, пакінуўшы іх, зноў увайшоў у лодку, ды адплыў на другі бок.

 

I, пакінуўшы іх, ізноў увайшоў у човен, і адплылі на другі бок.

Вучні-ж Ягоныя забыліся ўзяць хлебаі, апрача аднае баханкі хлеба, нічога з сабою ня мелі

 

Вучні-ж Ягоныя забыліся ўзяць хлеба, і апрача аднае баханкі хлеба нічога з сабою ня мелі.

Ён-жа перасьцерагаў іх, кажучы: — глядзеце, сьцеражэцеся закісі фарысейскай і закісі Ірадавае.

 

А Ён перасьцерагаў іх, кажучы: «Глядзеце, сьцеражэцеся закісі фарысейскай і закісі Ірадавае».

I яны, разважалі між сабою, кажучы: — гэта пра тое, што ў нас хлеба няма.

 

I яны, разважаючы між сабою, гаварылі: «Гэта пра тое, што ў нас хлеба няма».

Ісус, зразумеўшы гэта, кажа ім: — што разважаеце пра тое, што хлеба ня маеце? ці яшчэ ня цяміце і не разумееце, ці яшчэ заслоненыя сэрцы вашыя?

 

Ісус, зразумеўшы гэта, кажа ім: «Што разважаеце пра тое, што хлеба ня маеце? Ці яшчэ ня цяміце й не разумееце? Ці яшчэ ацьвярдзелае сэрца вашае?

Маючы вочы, ня бачыце, і маючы вушы, ня чуеце і не памятаеце?

 

Маючы вочы ня бачыце, маючы вушы ня чуеце й не памятаеце?

Калі Я разламаў пяць хлябін на пяць тысячаў, колькі поўных карабоў назьбіралі кавалкаў? — кажуць Яму — дванаццаць.

 

Калі Я паламаў пяць хлябоў на пяць тысячаў, колькі поўных карабоў кавалкаў назьбіралі вы?» Кажуць Яму: «Дванаццаць».

А калі сем на чатыры тысячы, колькі кашоў астачы кавалкаў набралі вы? і яны кажуць — сем.

 

«А калі сем для чатырох тысячаў, колькі кашоў пазасталых кавалкаў набралі вы?» Яны сказалі: «Сем».

I сказаў ім: — дык як-жа вы яшчэ не разумееце?

 

I сказаў ім: «Дык як-жа вы яшчэ не разумееце?»

I прыходзіць у Віфсаіду; і прыводзяць да Яго сьляпога, ды просяць, каб дакрануцца да Яго.

 

I прыходзіць у Віфсаіду; і прыводзяць да Яго сьляпога ды просяць, каб дакрануўся да Яго.

І ўзяўшы сьляпога за руку, вывеў яго за сялібу і плюнуўшы яму на вочы, паклаў на яго рукі і спытаўся ў яго, ці што бачыць.

 

Ён узяў сьляпога за руку, вывеў яго за сялібу і, плюнуўшы яму ў вочы, паклаў на яго рукі й спытаў у яго, ці што бачыць.

Той-жа, узіраючыся, сказаў: — бачу людзей, нібы дрэвы хадзячыя.

 

I той, узіраючыся, сказаў: «Бачу людзей, нібы дрэвы хадзячыя».

Тады зноў палажыў рукі на вочы яго і адкрыў зрок, і ён стаў бачыць усё ясна.

 

Тады ізноў палажыў рукі на вочы яго й адкрыў зрок, і ён стаў бачыць усё ясна.

I адаслаў яго дадому, сказаўшы: — ідзі ў яго дом, а прайходзячы праз сялібу, нікому ня расказвай.

 

I адаслаў яго дадому, сказаўшы: «Не заходзь у вёску, і нікому ў сялібе не расказвай».

I пайшоў Ісус з вучнямі Сваімі у сялібы Касарыі Піліпавай; у дарозе Ён пытаў у вучняў Сваіх, гаворачы да іх: — за каго лічаць Мяне людзі?

 

I пайшоў Ісус з вучнямі Сваімі ў паселішчы Касарыі Піліпавай; у дарозе пытаў у вучняў Сваіх: «3а каго уважаюць Мяне людзі?»

Яны ў адказ сказалі Яму: — за Яна Хрысьціцеля; іншыя — за Ільлю, іншыя-ж — за аднаго з прарокаў.

 

Яны адказалі: «За Яна Хрысьціцеля; іншыя — за Ільлю; іншыя-ж — за аднаго з прарокаў».

Ён-жа кажа ім: — а вы за каго Мяне ўважаеце? у адказ сказаў Яму Пётра прамовіў: Ты — Хрыстос.

 

Ён-жа кажа ім: «А вы за каго Мяне ўважаеце?» Пётра ў адказ сказаў Яму: «Ты — Хрыстос».

I забараніў ім, каб нікому не гаварылі пра Яго.

 

I забараніў ім, каб нікому не гаварылі пра Яго.

I пачаў навучаць Іх, што прызначана Сыну Чалавечаму цяжка адпакутаваць і быць адкіненаму праз старшыняў, архісьвятароў і кніжнікаў, і быць забітаму, і па трох днёх уваскроснуць.

 

I пачаў навучаць Іх, што прызначана Сыну Чалавечаму цяжка адпакутаваць і быць адрынутым праз старшыняў архісьвятароў і кніжнікаў, і быць забітаму, і на трэйці дзень уваскроснуць.

І гаварыў гэта выразна для ўсіх; Пётра-ж, адклікаўшы, пачаў пярэчыць Яму.

 

І гаварыў гэта выразна для ўсіх; Пётра-ж, адклікаўшы Яго, стаў супярэчыць Яму.

Ён-жа, абярнуўшыся і глянуўшы на вучняў, забараніў Пятру, сказаўшы: — адыйдзі ад Мяне, шатане, бо думаеш не пра Божае, але пра чалавечае.

 

Ён-жа, абярнуўшыся й глянуўшы на вучняў Сваіх, забараніў Пятру, сказаўшы: «Адыйдзі ад Мяне, шатане, бо думаеш не пра Божае, але пра людзкое».

І, падклікаўшы народ з вучнямі Сваімі, сказаў ім: — калі хто хоча іці за Мною, адрачыся самога сябе, і вазьмі крыж свой ды йдзі сьледам за Мною.

 

І, падклікаўшы народ з вучнямі Сваімі, сказаў ім: «Калі хто хоча йсьці за Мною, адрачыся самога сябе й вазьмі крыж свой ды йдзі сьледам за Мною.

Бо хто хоча душу сваю зьберагчы, загубіць яе, а хто загубіць душу сваю дзеля Мяне і Евангельля, той ухавае яе.

 

Бо хто хоча душу сваю зьберагчы, загубіць яе, а хто загубіць душу сваю дзеля Мяне й Евангельля, той зьбяражэ яе.

Бо якая карысьць чалавеку, калі-б ён здабыў увесь сьвет, а душы сваей учыніў шкоду.

 

I якая карысьць чалавеку, калі б ён здабыў увесь сьвет, а душу сваю зьвярэдзіў.

Або, што дасьць чалавек узамен за душу сваю.

 

Альбо, што дасьць чалавек узамен за душу сваю.

Бо хто пастыдаецца Мяне і слоў Маіх у родзе гэтым блудным і грэшным, таго пастыдаецца і Сын Чалавечы, калі прыйдзе ў славе Айца Свайго з ангеламі сьвятымі.

 

Хто-ж пастыдаецца Мяне й слоў Маіх у родзе гэтым блудным і грэшным, таго пастыдаецца й Сын Чалавечы, калі прыйдзе ў славе Айца Свайго з ангеламі сьвятымі.»