Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
I прыплылі на другі бок мора ў краіну Гадарынскую.
I прыплылі на другі бок мора ў краіну Гадарынскую.
I калі Ён выйшаў з лодкі, зараз-жа сустрэў Яго чалавек, выбегшы з магільніку, які быў апанаваны духам нечысьці.
I, як толькі Ён выйшаў з чаўна, адразу-ж сустрэў Яго чалавек, выбегшы з магільніку. Ён апанаваны быў духам нечысьці.
Ён меў прыстанішча ў магілах, і ніхто нічым ня мог яго зьвязаць, нават ланцугамі.
Меў ён прыстанішча ў магілах, і ніхто ня мог яго зьвязаць, нават ланцугамі.
Бо няраз скоўвалі яго кайданамі і ланцугамі, але ён разрываў ланцугі і разьбіваў кайданы, і ніхто ня мог уціхамірыць яго.
Бо няраз скоўвалі яго кайданамі й ланцугамі, але ён разрываў ланцугі й разьбіваў кайданы, і ніхто ня мог уціхамірыць яго.
Заўсёды, і дзень і ноч ён быў між гробаў і ў горах, і крычаў і біўся аб каменьні.
Заўсёды, і дзень і ноч ён быў між магілаў і ў горах, хаваючыся й б'ючыся аб каменьне.
Убачыўшы-ж Ісуса здалёк, прыбег і пакланіўся Яму.
Убачыўшы Ісуса здалёк, ён прыбег і пакланіўся Яму.
І закрычаўшы моцным голасам, сказаў: — што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага? заклікаю Цябе Богам, ня муч мяне.
І, закрычаўшы моцным голасам, прамовіў: «Што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага!? Заклікаю Цябе Богам, ня муч мяне».
Бо Iсус сказаў яму: — выйдзі, дух нячысты, з чалавека.
Бо Iсус сказаў яму: «Выйдзі, дух нячысты, з гэтага чалавека».
I спытаў у яго: — як тваё імя? ён-жа сказаў у адказ: — маё імя — легіён, бо нас многа.
I спытаў у яго: «Як тваё імя?» Ён-жа сказаў у адказ: «Імя маё легіён, бо нас многа».
I вельмі прасілі Яго злыдухі, каб ня высылаў іх вон з краіны тэй.
I вельмі прасіў Яго, каб ня высылаў іх вонкі з краіны тэй.
Пасьвіўся-ж там пры гары вялікі гурт сьвіней.
Пасьвіўся-ж там пры гары вялікі гурт сьвіней.
I прасілі ў Яго ўсе злыдухі, кажучы: — пашлі нас у сьвіньні, каб мы маглі ўвайсьці ў іх.
I прасілі Яго ўсе злыдухі, кажучы: «Пашлі нас да сьвіней, каб мы маглі ўвайсьці ў іх».
Ісус ураз-жа дазволіў ім, і, выйшаўшы, злыдухі ўвайшлі ў сьвіньні, і памкнуў увесь гурт, і рынуўся з кручы ў мора, — а было-ж іх да дзьвёх тысячаў, — і затанулі ў моры.
Ісус ураз-жа дазволіў ім, і, выйшаўшы, злыдухі ўвайшлі ў сьвіньні, і памкнуў увесь гурт з кручы ў мора, а было-ж іх да дзьвёх тысячаў, і патапіліся ў моры.
Пастухі-ж сьвіней пабеглі і расказалі ў месьце і ў вёсках, і жыхары павыйходзілі паглядзець, што сталася
Пастухі-ж сьвіней пабеглі й расказалі ў месьце й вёсках, а тады выйшлі жыхары паглядзець, што сталася
Прыходзяць да Iсуса і бачаць, што звар'яваны, у якім быў легіён, сядзіць адзеты і пры добрым розуме, і абняў іх страх.
Прыходзяць да Iсуса й бачаць, што апанаваны злыдухамі, у якім быў легіён, сядзіць адзеты й пры добрым розуме, і спалохаліся.
Тыя-ж, якія бачылі ўсё, расказалі ім, што усе адбылося з апанаваным злыдухам, а таксама і пра сьвіньні.
Тыя-ж, якія бачылі ўсё, расказалі ім, што сталася з апанаваным і пра сьвіней.
І тыя пачалі прасіць Яго, каб адыйшоў з іхнае аколіцы.
Тады жыхары пачалі прасіць Ісуса, каб адыйшоў зь іхняй ваколіцы.
Калі-ж Ісус увайшоў у лодку, чалавек, які меў злыдухаў, прасіўся, каб быць з Ім.
Калі-ж Ісус увайшоў у човен, папрасіў Яго вызвалены ад злыдухаў, каб быць зь Ім.
Але Ісус не дазволіў яму, а сказаў яму: — ідзі дадому да сваіх і раскажы ім усё, што зрабіў табе Госпад, і як памілаваў цябе.
Але Ісус не дазволіў і сказаў яму: «Ідзі ў дом твой да сваіх і раскажы ім, што учыніў табе Госпад і як памілаваў цябе».
I ён пайшоў і пачаў абвяшчаць у Дзесяціградзьдзі, што стварыў над ім Ісус; і ўсе дзівіліся.
I ён пайшоў і пачаў абвяшчаць у Дзесяціградзьдзі, што ўчыніў зь ім Ісус, і ўсе дзівіліся.
Калі Iсус зноў пераплыў на лодцы на другі бераг, зыйшлося да Яго многа народу; і быў Ён пры моры.
Калі Iсус прыбыў у чаўне ізноў на той бок, зыйшлося да Яго многа народу, і быў Ён пры моры.
I вось прыходзіць адзін з начальнікаў сынагогі, на імя Іаір, і ўгледзеўшы Яго, прыпадае да ног Яго.
I вось прыходзіць адзін з начальнікаў сынагогі, на ймя Ёсір, і ўгледзеўшы Яго, прыпадае да ног Ягоных.
I моцна просіць Яго, кажучы: — дачка мая пры сьмерці, прыйдзі і ўзлажы рукі на яе, каб яна ачуняла і жыла.
I горача просіць Яго, кажучы: «Дачка мая пры сьмерці, прыйдзі, узлажы на яе рукі, каб яна ачуняла й жыла».
І Ісус пайшоў з ім. I за Ім ішло многа народу, і сьціскалі Яго.
І Ісус пайшоў зь ім. I ў сьлед за Ім ішло шмат народу, і сьціскалі Яго.
Жанчына-ж адна, якая цярпела ад крывяцечы дванаццаць гадоў,
Адна жанчына, якая цярпела ад крывяцечы дванаццаць гадоў,
— і шмат страты панесла на дактароў многіх, раздаўшы на іх ўсё, што мела, і не знайшла палёгкі, але яшчэ горш заняпала.
шмат страціла на розных дактароў, раздаўшы ўсё, што мела, і не знайшла палёгкі, але яшчэ больш заняпала.
Дачуўшыся пра Ісуса, падыйшла ззаду між народу і дакранулася да адзеньня Ягонага.
Дачуўшыся пра Ісуса, падыйшла ззаду між людзей і дакранулася да вопраткі Ягонае.
Бо яна казала: — калі хоць да адзеньня Яго дакрануся — ачуняю.
Бо казала: «Калі хоць да вопраткі Ягонае дакрануся, буду збавёна».
I ўраз запынілася ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе сваім, што выбавілася ад нядугу.
I ўраз запынілася ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе сваім, што выбавілася ад нядугі.
У той-жа час Ісус, адчуўшы Сам у Сабе, што зыйшла ад Яго сіла, абярнуўся да народу і сказаў: — хто дакрануўся да адзеньня Майго?
У той-жа час Ісус, адчуўшы Сам у Сабе, што зыйшла ад Яго сіла, абярнуўся да людзей і сказаў: «Хто дакрануўся да вопраткі Мае?»
Вучні-ж Ягоныя сказалі Яму: — бачыш, як народ цісьнецца да Цябе, і кажаш, — хто дакрануўся да Мяне?
Вучні-ж Ягоныя сказалі Яму: «Бачыш як народ цісьнецца да Цябе, і Ты пытаеш — хто дакрануўся да Мяне?»
Але Ён глядзеў навокал, каб убачыць тую, якая ўчыніла гэта.
Але Ён узіраўся навокал, каб убачыць тую, якая ўчыніла гэта.
Жанчына-ж у страху і трывозе, ведаючы, што з ёю сталася, падыйшла і пала прад Ім, і сказала Яму ўсю праўду.
Жанчына ў страху й трывозе, ведаючы, што зь ёю сталася, падыйшла й пала прад Ім, і сказала Яму ўсю праўду.
Ён-жа сказаў ей: — дачка! вера твая выбавіла цябе, ідзі ў супакоі і будзь ацаленая ад нядугу твайго.
Ён-жа сказаў ей: «Дачка! Вера твая спасла цябе, ідзі ў супакоі й будзь ацаленая ад нядугі твае».
Калі Ён яшчэ гаварыў, і прыходзяць ад начальніка сынагогі і кажуць: — дачка твая памерла, нашто яшчэ турбуеш Вучыцеля?
Калі Ён яшчэ гаварыў прыходзяць ад начальніка сынагогі й кажуць: «Дачка твая памерла, навошта яшчэ турбуеш Настаўніка?»
Але Ісус, пачуўшы гэтыя словы, сказаў начальніку: — ня бойся, толькі вер.
Але Ісус, пачуўшы гэтыя словы, сказаў начальніку сынагогі: «Ня бойся, толькі вер».
I не дазволіў нікому іці за Сабою, апрача Пятра, Якуба і Яна, брата Якубавага.
I не дазволіў нікому ісьці за Сабою, апрача Пятра, Якуба й Яна — брата Якубавага.
I прыходзіць ў дом начальніка сынагогі, і Ён убачыў хваляваньне, і плач і лямэнт вялікі.
I прыходзіць да дому начальніка сынагогі, і бачыць трывогу, плач і лямэнт вялікі.
I, увайшоўшы, кажа ім: — чаго хвалюецеся і плачаце? дзяўчынка не памерла, але сьпіць.
I, увайшоўшы, гаворыць ім: «Чаго хвалюецеся й плачаце? Дзяўчынка не памерла, яна сьпіць».
Тыя-ж зьдзекліва кнілі з Яго, Ён-жа, выправіўшы ўсіх, бярэ бацьку і маці дзяўчынкі і тых, якія прыйшлі з Ім, і уваходзіць туды, дзе дзяўчынка ляжала.
I зьдзекліва адзываліся пра Яго, але Ён, адправіўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацьку й маці дзяўчынкі й тых, якія прыйшлі зь Ім, і уваходзіць туды, дзе дзяўчынка ляжала.
I узяўшы дзяўчынку за руку, гаворыць да яе: — таліфа кумі! — гэта значыць: — дзяўчынка, табе кажу, устань!
I, узяўшы дзяўчынку за руку, сказаў ёй: «Талíфа кýмі» — гэта значыць, дзяўчынка, кажу табе, устань.
I дзяўчынка ўраз устала і пачала хадзіць; было ёй гадоў дванаццаць, і жахнуліся ўсе ад вялікага дзіва.
I дзяўчынка ўраз устала й пачала хадзіць; было ёй гадоў дванаццаць, і жахнуліся ўсе ад вялікага дзіва.
І Ён цьвёрда заказаў, каб ніхто пра гэта ня ведаў, і заказаў ім: — дайце ёй есьці.
Ён-жа станоўча заказаў, каб ніхто пра гэта ня ведаў, і сказаў: «Дайце ёй есьці».
