Дзеі 9 разьдзел

 

 

А Саўл, усё яшчэ ды́хаючы пагро́заю і замышля́ючы забо́йства вучняў Гасподніх, прыйшоў да першасвятара́

 

Савел жа, дыхаючы пагрозамі і забойствамі на вучняў Госпадавых, прыйшоў да першасвятара

і вы́прасіў у яго лісты́ ў Дамаск да сінагог, каб, калі зно́йдзе каго з паслядо́ўнікаў гэтага вучэ́ння, і мужчы́н, і жанчы́н, звя́зваць і прыво́дзіць у Іерусалім.

 

і папрасіў у яго лістоў да сінагог у Дамаску, каб, калі там знойдзе каго гэтага напрамку, як мужчын, так і жанчын, увязніўшы, дастаўляць у Ерузалім.

Калі ж ён ішоў, ста́лася так, што пры набліжэ́нні да Дамаска раптам ахіну́ла яго святло з неба;

 

І, калі ён быў у дарозе, здарылася так, што, калі ён набліжаўся да Дамаска, раптам агарнула яго святло з неба,

і ён, упа́ўшы на зямлю́, пачуў голас, які гаварыў яму: Саўл, Саўл, чаму ты Мяне гоніш?

 

і, падаючы на зямлю, пачуў голас, які казаў яму: «Савел, Савел, чаму Мяне пераследуеш?»

Ён жа сказаў: хто Ты, Госпадзі? А Гасподзь сказаў: Я Іісус, Якога ты гоніш; цяжка табе су́праць ражна́ ісці.

 

Ён сказаў: «Хто Ты, Госпадзе?» А той: «Я — Ісус, Якога ты пераследуеш!

І ён у трымце́нні і жа́ху сказаў: Госпадзі! што Ты хочаш, каб я рабіў? Гасподзь адказаў яму: устань і ўвайдзі ў горад, і ска́зана будзе табе, што нале́жыць табе рабіць.

 

Але ўстань і ідзі ў горад, і скажуць табе, што маеш рабіць».

Людзі ж, якія ішлі разам з ім, стаялі зняме́лыя, бо чулі голас, але ніко́га не бачылі.

 

Тыя ж людзі, што былі з ім у дарозе, стаялі аслупянеўшы, бо чулі голас, але нікога не  бачылі.

Саўл устаў з зямлі і, хоць вочы яго былі расплю́шчаны, ніко́га не бачыў; і яго, узя́ўшы за руку́, прывялі ў Дамаск;

 

Савел жа падняўся з зямлі, раскрыўшы вочы, але нічога не бачыў; дык завялі яго ў Дамаск, трымаючы за руку.

і тры дні ён быў невіду́шчым, і не еў, і не піў.

 

І тры дні не  бачыў, не  еў і не  піў.

Быў жа ў Дамаску адзін вучань íмем Ана́нія; і сказаў яму Гасподзь у відзе́нні: Ана́нія! Ён жа сказаў: вось я, Госпадзі.

 

У Дамаску ж быў адзін вучань, на імя Ананія, і сказаў яму Госпад у бачанні: «Ананія!» А той гаворыць: «Вось я, Госпадзе».

І Гасподзь кажа яму: устань і ідзі на вуліцу, што называ́ецца Про́стаю, і пашука́й у доме Іудавым Тарся́ніна па імені Саўл; ён цяпер мо́ліцца

 

А Госпад яму: «Устань і ідзі на вуліцу, што завецца Простая, ды ў доме Юды запытай пра Савела з Тарса, вось жа, ён моліцца,

і бачыў у відзе́нні му́жа, íмем Ана́нія, які ўвайшоў і ўсклаў руку́ на яго, каб ён стаў віду́шчым.

 

ды ў бачанні ўгледзеў чалавека, на  імя Ананія, які прыйшоў і ўсклаў рукі на яго, каб ён зноў бачыў».

Ана́нія ж адказа́ў: Госпадзі! я чуў ад многіх пра чалавека гэтага, колькі зла ўчынíў ён святы́м Тваім у Іерусаліме;

 

І Ананія адказаў: «Госпадзе, я чуў ад многіх пра гэтага чалавека, колькі ён зла ўчыніў святым Тваім у Ерузаліме;

і тут ён ма́е ўладу ад першасвятаро́ў вяза́ць ўсіх, хто прызыва́е імя́ Тваё.

 

і тут ён мае ўладу ад першасвятароў вязніць усіх, хто прызывае імя Тваё».

Але Гасподзь сказаў яму: ідзі, бо ён — Мой абра́ны сасу́д, каб пране́сці імя́ Маё перад народамі, і цара́мі, і сына́мі Ізра́ілевымі;

 

Але Госпад сказаў яму: «Ідзі, бо выбраў Я гэтага [чалавека] як пасудзіну, каб занесці імя Маё паганам і царам і сынам Ізраэля;

і Я пакажу яму, колькі нале́жыць яму за імя́ Маё адпаку́таваць.

 

і Я пакажу яму, колькі ён мае цярпець дзеля імя Майго».

Ананія пайшоў і ўвайшоў у дом і, ускла́ўшы ру́кі на яго, сказаў: брат Саўл! Гасподзь Іісус, Які явіўся табе на дарозе, па якой ты ішоў, пасла́ў мяне, каб ты стаў віду́шчым і напо́ўніўся Ду́хам Святы́м.

 

І Ананія пайшоў, і ўвайшоў у дом ды, усклаўшы рукі на яго, сказаў: «Браце Савеле! Госпад паслаў мяне, Ісус, Які аб’явіўся табе ў дарозе, якой ты ішоў, каб ты бачыў ды быў напоўнены Духам Святым».

І раптам нíбы луска́ з вачэ́й яго апа́ла, і ён адразу стаў бачыць, і, уста́ўшы, ахрысцíўся,

 

І ў той момант быццам луска адпала з вачэй яго, і ён зноў атрымаў зрок. І, падняўшыся, быў ахрышчаны,

і, пад’е́ўшы, набра́ўся сіл. І застава́ўся Саўл з тымі вучнямі, што былí ў Дамаску, некалькі дзён;

 

і калі спажыў пасілак, набраўся сіл. І некалькі дзён быў з вучнямі, якія былі ў Дамаску,

і адразу ў сінагогах пачаў прапаве́даваць Іісуса, што Ён — Сын Божы.

 

і зараз жа стаў абвяшчаць у сінагогах Ісуса, што Ён — Сын Божы.

І ўсе, хто чуў, здзіўля́ліся і гаварылі: ці гэта не той, які гнаў у Іерусаліме тых, што прызыва́лі імя́ гэтае, ды і сюды прыйшоў дзе́ля таго, каб звя́зваць іх і прыво́дзіць да першасвятаро́ў?

 

І ўсе, што чулі гэта, дзівіліся і казалі: «Ці ж гэта не той самы, што ў Ерузаліме пераследаваў тых, якія прызывалі гэтае імя, і ці не па тое ён прыйшоў сюды, каб, увязніўшы іх, весці да першасвятароў?»

А Саўл усё больш умацо́ўваўся і бянтэ́жыў Іудзеяў, якія жылí ў Дамаску, — ён перако́нваў, што гэта Хрыстос.

 

А Савел тым адважней выступаў і бянтэжыў Юдэяў, што жылі ў Дамасаку, даводзячы, што гэта Хрыстос.

Калі ж прайшло даво́лі часу, змо́віліся Іудзеі забіць яго,

 

Калі мінула шмат дзён, Юдэі ўчынілі нараду, каб забіць яго,

але Саўл даве́даўся пра змо́ву іх; яны ж пільнава́лі каля бра́мы дзень і ноч, каб забіць яго;

 

але Савелу сталі вядомыя іх намеры. А яны днём і ўночы пільнавалі ля брамы, каб яго забіць;

але вучні ўначы́ ўзялí яго і перапра́вілі праз сцяну, спусціўшы ў кашы́.

 

і вучні, узяўшы яго, уночы спусцілі ў кашы цераз мур ды выправілі.

Саўл прыйшоў у Іерусалім і спрабава́ў далучы́цца да вучняў; але ўсе баяліся яго, не ве́рачы, што ён вучань.

 

І калі Савел прыбыў у Ерузалім, дык стараўся далучыцца да вучняў, але ўсе баяліся яго, не  верачы, што ён вучань.

Варна́ва ж падтрыма́ў яго, прывёў да Апосталаў і расказаў ім, як у дарозе ён ба́чыў Госпада, і што Гасподзь размаўляў з ім, і як у Дамаску ён адважна прапаве́даваў у імя́ Іісусава.

 

Толькі Барнаба, прыняўшы яго, прывёў да апосталаў ды расказаў ім, як у дарозе ён убачыў Госпада і што [Той] сказаў яму, ды з якою адвагай выступаў у Дамаску ў імя Ісуса.

І быў ён разам з імі ў Іерусаліме, увахо́дзячы і выхо́дзячы ў імя́ Госпада Іісуса.

 

І быў ён разам з імі ўвесь час у Ерузаліме, смела выступаючы ў імя Госпада.

Ён гаварыў таксама і спрача́ўся з Элінíстамі; а яны імкну́ліся забіць яго.

 

Гутарыў таксама і спрачаўся з Геленістамі. Яны ж імкнуліся яго забіць.

Браты́ ж, даве́даўшыся пра гэта, адвялі яго ў Кесары́ю і вы́правілі яго ў Тарс.

 

Даведаўшыся пра гэта, браты адвялі яго ў Цэзарэю і выправілі ў Тарс.

Цэрквы ж па ўсёй Іудзеі, і Галілеі, і Самары́і былí ў спакоі, усталёўваючыся і хо́дзячы ў стра́ху Гасподнім, і праз суцяшэ́нне Духа Святога памнажа́ліся.

 

Тым часам царква мела супакой ва ўсёй Юдэі, Галілеі і Самарыі, будавалася і хадзіла ў страху Госпадавым, і ў пацяшэнні ад Духа Святога ўзрастала.

І давяло́ся Пятру, абыхо́дзячы ўсіх, прыйсці і да святых, што жылí ў Лíддзе;

 

І сталася, Пётра, наведваючы ўсіх, дабраўся і да святых, што пражывалі ў Лідзе.

знайшоў ён там чалавека нейкага па імені Эне́й, які восем гадоў ляжаў у ложку, бу́дучы спаралізава́ным.

 

Там напаткаў ён аднаго чалавека, імем Энэй, які быў спаралізаваны і восем гадоў праляжаў у ложку.

І сказаў яму Пётр: Эне́й, ацаля́е цябе Іісус Хрыстос; устань з пасцелі тваёй. І той адразу ўстаў;

 

І гаворыць яму Пётра: «Энэй, Ісус Хрыстос цябе аздараўляе; падыміся і засцялі сабе». І ён адразу ўстаў.

і бачылі яго ўсе, хто жыў у Лíддзе і ў Саро́не, якія і навярну́ліся да Госпада.

 

І бачылі яго ўсе тыя, што насялялі Ліду і Сарон, і навярнуліся да Госпада.

У Іаппíі была́ адна вучаніца па імені Тавíфа, што ў перакла́дзе азнача́е «са́рна». Жыццё яе было́ поўнае добрых учы́нкаў і спраў міласэ́рнасці, якія яна рабіла.

 

А была ў Ёппе адна вучаніца, імем Табіта, значыць Дорка; яна была поўная добрых учынкаў і міласцін, якія рабіла.

І ста́лася ў тыя дні, што яна захварэ́ла і паме́рла. Яе абмы́лі і пакла́лі ў ве́рхнім пакоі.

 

Сталася ж у тыя дні, што яна захварэла і памёрла; яе памылі ды палажылі ў святліцы.

А пако́лькі Лíдда недалёка ад Іаппíі, то вучні, дачу́ўшыся, што Пётр там, пасла́лі да яго двух мужоў з просьбай, каб неадкла́дна прыйшоў да іх.

 

А як Ліда ёсць недалёка ад Ёппы, дык вучні, пачуўшы, што там знаходзіцца Пётра, паслалі да яго двух мужоў папрасіць яго: «Прыйдзі да нас, не марудзь!»

Пётр устаў і пайшоў з імі; і калі ён прыйшоў, завялі яго ў верхні пакой, і абступілі яго ўсе ўдовы, пла́чучы і пака́зваючы спо́дняе і ве́рхняе адзе́нне, якое рабіла Са́рна, пакуль была́ з імі.

 

І Пётра, устаўшы, пайшоў з імі; і, калі прыйшоў, завялі яго ў святліцу, і акружылі яго там усе ўдовы, плачучы і паказваючы яму тунікі і адзенне, якія зрабіла Дорка, калі была з імі.

Вы́правадзіўшы ўсіх адтуль, Пётр стаў на калені, памаліўся і, павярну́ўшыся да це́ла, сказаў: Тавíфа, устань! І яна расплю́шчыла вочы свае і, уба́чыўшы Пятра, се́ла.

 

І, выправіўшы ўсіх, Пётра ўпаў на калені ды маліўся і, павярнуўшыся да цела, сказаў: «Табіта, устань!» І яна адкрыла вочы свае ды, убачыўшы Пётру, села.

І ён, пада́ўшы ёй руку́, падня́ў яе; і, паклíкаўшы святы́х і ўдоў, паставіў перад імі яе жыву́ю.

 

Пётра ж, падаўшы ёй руку, падняў яе і, паклікаўшы святых і ўдоў, паказаў яе жывую.

Гэта стала вядо́ма па ўсёй Іаппíі, і многія ўве́равалі ў Госпада.

 

І стала вядома пра  гэта па ўсёй Ёппе, і многія ўверылі ў Госпада.

А яму давяло́ся даволі доўга прабы́ць у Іаппíі ў нейкага Сíмана-гарбара́.

 

І сталася, што яшчэ многа дзён заставаўся Пётра ў Ёппе ў нейкага гарбара Сімона.