1 да Карынфянаў 15 разьдзел

 

 

Напамінаю вам, браты, Эвангельле, якое я вам абвясьціў, якое вы і прынялі, у якім і ўстаялі,

 

Прыгадваю вам, браты, Евангелле, якое я вам раней вясціў і якое вы прынялі ды ў якім трываеце,

празь якое вы і ратуецеся, тым словам, якое я дабравесьціў вам, калі утрымліваеце (яго), калі толькі ня бяспрычынна паверылі. (Жыд. 5:9).

 

і праз якое здабудзеце збаўленне, калі яго захаваеце такім, якім я вясціў вам, інакш уверылі вы надарма.

Бо я перадаў вам перш тое, што і (сам) прыняў, што Хрыстос памёр за грахі нашыя, паводля Пісаньняў,

 

Бо я перш перадаў вам тое, што і я прыняў, што Хрыстос памёр за нашы грахі паводле Пісання,

і што (Ён) быў пахаваны, і што быў уваскрэшаны на трэйці дзень паводля Пісаньняў,

 

і што быў пахаваны, і што ўваскрос на трэці дзень паводле Пісання,

і што Ён быў зьяўлены Кіхве, потым дванаццацём;

 

і што з’явіўся Кіфу, і затым дванаццаці,

потым быў зьяўлены больш чым пяцістам братом аднача́сна, зь якіх большасьць жыве да гэтага часу, а нікаторыя і паме́рлі;

 

што пасля з’явіўся больш чым пяцістам братам адначасова; большасць з іх жыве дасюль, некаторыя паўміралі;

потым быў зьяўлены Яку́бу, потым (быў зьяўлены) усім Апосталам;

 

пасля паказаўся Якубу, пазней усім апосталам,

а пасьля ўсіх, як (нейкаму) няданоску, быў зьяўлены і мне.

 

пры канцы, ужо па ўсіх, як неданоску, паказаўся таксама мне.

Бо я ёсьць найменшы з Апосталаў, які ня варты называцца Апосталам, таму што я гнаў царкву Бога;

 

Бо я найменшы з апосталаў і няварты называцца апосталам, бо я пераследаваў Царкву Божую.

але Багада́цьцю Бога я ёсьць той, хто я ёсьць. І Багадаць Ягоная, што ўва мне, ня сталася марнай, але я папрацава́ў намнога больш за іх усіх: але ня я, а Багадаць Бога, якая са мною.

 

Але з ласкі Бога ёсць тым, кім ёсць, ды дадзеная мне ласка Яго не была дарэмнай. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, дый не я, аднак, але ласка Божая са мною.

Дык ці я, ці яны — мы так прапаведуем, і вы так паверылі.

 

Дык ці я, ці яны, мы так навучаем, каб вы так паверылі.

Калі ж пра Хрыста апавядаецца, што Ён уваскрэшаны зь мёртвых, (дык) як нікаторыя з вас кажуць, што ўваскрасе́ньня мёртвых няма?

 

Калі аб Хрысце прапаведуецца, што Ён уваскрос з мёртвых, дык чаму некаторыя паміж вас кажуць, што няма ўваскрэсення мёртвых?

Калі ж няма ўваскрэсеньня мёртвых, (дык) і Хрыстос ня быў уваскрэшаны;

 

Калі няма ўваскрэсення мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос.

калі ж Хрыстос ня быў уваскрэшаны, то дарэмная тады нашая пропаведзь, дарэмная ж і вера вашая.

 

А калі Хрыстос не ўваскрос, дык дарэмнае навучанне наша, ды дарэмная таксама вера ваша.

А мы сталіся б лжэсьведкамі пра Бога, таму што засьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога ня ўваскрасіў, — калі сапраўды мёртвыя ня ўваскрашаемы;

 

А мы аказаліся б фальшывымі сведкамі Бога, бо мы сведчым пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.

калі ж мёртвыя ня ўваскрашаемы, то і Хрыстос ня быў уваскрэшаны.

 

Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос.

Калі ж Хрыстос ня быў уваскрэшаны, то дарэмная вера вашая: вы ўсё яшчэ знаходзіцеся ў грахох вашых.

 

А калі Хрыстос не ўваскрос, неразумная вера ваша, і вы дасюль застаецеся ў грахах сваіх.

Тады і памёршыя ў Хрысьце загінулі.

 

Дык тады і тыя, што памерлі ў Хрысце, загінулі.

Калі толькі ў гэтым жыцьці мы спадзяёмся на Хрыста, дык мы самыя няшчасныя з усіх людзей.

 

Калі ў гэтым жыцці толькі мы спадзяёмся на Хрыста, дык мы найнешчаслівейшыя з усіх людзей.

А цяпер (я кажу, што ведаю): Хрыстос уваскрэшаны зь мёртвых, Ён стаў Першынцам з памёршых.

 

Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых, першынец сярод памерлых.

Бо як праз чалавека — сьмерць, так праз Чалавека і — уваскрасеньне (зь) мёртвых.

 

Бо як праз чалавека смерць, так праз чалавека і ўваскрэсенне з мёртвых;

Бо як у Адаме ўсе паміраюць, так і ў Хрысьце ўсе будуць уваскрэшаны,

 

бо як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажывуць.

але кожны ў сваім парадку: Пе́ршынец Хрыстос, потым — Хрыстовыя ў прыход Ягоны;

 

Але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстос, затым тыя, што Хрыстовы, у час прыйсця Яго;

потым — канец, калі Ён перадасьць Валадарства Богу і Бацьку, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу, і сілу.

 

потым канец, калі перадасць Ён валадарства Богу і Айцу ды калі знішчыць усякае начальства, усякую ўладу ды моц.

Бо Яму належыць валада́рыць, пакуль ні пакладзе ўсіх ворагаў пад Ногі Ягоныя.

 

Бо Яму належыць валадарыць, аж дакуль пакладзе пад ногі Свае ўсіх ворагаў.

(І) апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць;

 

Апошні вораг будзе знішчаны — смерць.

бо ўсё пакарыў (Бацька) пад Ногі Ягоныя. А калі ска́зана, што ўсё пакорана (Яму, дык) ясна, што акрамя Таго, Хто пакарыў Яму ўсё.

 

Бо ўсё Ён кінуў пад ногі Свае. Калі сказана: «Усё падначалена Яму», то, канешне, акрамя Таго, Хто Яму ўсё падначаліў.

А калі будзе пакорана Яму ўсё, тады і Сам Сын пакорыцца Таму, Хто пакарыў Яму ўсё, каб быў Бог усё ва ўсім.

 

А калі ўжо ўсё будзе Яму падначалена, тады і Сам Сын падначаліцца Таму, Хто Яму падначаліў усё, каб Бог быў усім ва ўсіх.

Інакш што будуць рабіць тыя, каго хрысьцяць дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім ня ўваскрашаемы, дык для чаго і хрысьцяцца дзеля мёртвых?

 

Бо што робяць тыя, што прымаюць хрост дзеля памерлых? Калі памерлыя наогул не ўваскрасаюць, дык нашто прымаюць хрост дзеля іх?

Дзеля чаго і мы ў небясьпецы ўсякі час?

 

Дык нашто і мы ставім сябе штохвіліну пад небяспеку?

Я кожны дзень паміраю: аддаю ў залог маю пахвалу, якую я маю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.

 

Я штодня паміраю, і гэта праз ваша ўхваленне, браты, якое маю ў Хрысце Ісусе, Госпадзе нашым.

Калі (проста) па-чалавечаму змагаўся я зь дзікімі зьвярамі ў Эхвесе, (дык) якая мне (ад гэтага) карысьць, калі мёртвыя ня ўваскрашаемы? Станем есьці і піць, бо заўтра памром!

 

Калі я толькі, як чалавек у Эфесе, змагаўся з дзікімі звярамі, што мне з таго? Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык будзем есці і піць, бо заўтра памром.

Ня абманвайце сябе: благія сяброўствы псуюць добрыя норавы.

 

Не падманвайце сябе: «Благія сяброўствы псуюць добрыя звычаі».

Абразумце сябе да праведнасьці і ня грашыце, таму што нікаторыя з вас ня ведаюць Бога: на сорам вам кажу.

 

Ацверазіцеся як след і перастаньце грашыць! Бо ёсць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. На сорам вам кажу.

Але хто-небудзь скажа: якім чынам мёртвыя ўваскрашаемы? Ды ў якім целе прыходзяць?

 

Але скажа нехта: «А як памерлыя ўваскрасаюць? У якім целе прыходзяць яны?»

Няразумны! тое, што ты сееш, ня ажыве, калі ня памрэ.

 

О неразумны! Дык жа тое, што ты сееш, не ажыве, калі перш не памрэ.

І тое, што ты сееш, (дык) сееш ня цела будучае, але голае зерне, якое надарыцца — пшанічнае альбо якое-небудзь іншае.

 

І тое, што сееш, ты сееш не як цела, якім яно стане потым, але як звычайнае зерне, скажам, пшанічнае або якое іншае.

А Бог дае яму цела, як хоча, і кожнаму зярняці сваё цела.

 

Але Бог дае яму такое цела, якое захацеў; і кожнаму насенню сваё ўласнае цела.

Ня ўсякае цела (ёсьць) аднолькавае цела, але іншае цела — у людзей, іншае ж цела — у жывёлаў, іншае ж — у рыбаў, іншае ж — у птушак.

 

Не кожнае цела тое самае цела, але адно ў людзей, іншае ў быдла, а яшчэ іншае ў птушак, ды іншае ў рыб.

І (ёсьць) целы нябесныя і целы зямныя; але іншая слава нябесных, іншая — зямных.

 

Ёсць целы нябесныя і целы зямныя, але адна слава нябесных, іншая зямных.

Іншая слава ў сонца і іншая слава ў месяца, і іншая слава ў зорак; бо зорка ад зоркі адрозьніваецца славай.

 

І адна светласць сонца, а іншая светласць месяца, ды іншая светласць зорак; і зорка ад зоркі адрозніваецца светласцю.

Гэтак і ўваскрашэньне мёртвых: сеецца ў тленьні, уваскрашаецца ў нятленьні;

 

Падобна і з уваскрэсеннем мёртвых: сеецца на знішчэнне, а ўваскрасае ў незнішчальнасці;

сеецца ў няславе, уваскрашаецца ў славе, сеецца ў немачы, уваскрашаецца ў сіле;

 

сеецца ў паніжэнні, а ўваскрасае ў славе; сеецца ў кволасці, а ўваскрасае ў моцы;

сеецца цела душэўнае, уваскрашаецца цела духовае. Ёсьць цела душэўнае, і ёсьць цела духовае.

 

сеецца цела душэўнае, а паўстае цела духоўнае. Калі ёсць цела душэўнае, дык ёсць і духоўнае.

Гэтак і напісана: «стаўся першы чалавек Адам душою жывою»; апошні Адам (ёсьць) Дух жыцьцятворчы.

 

Так вось і напісана: «Стаўся першы чалавек, Адам, жывою душою», а апошні Адам — Духам жыватворчым.

Але (у чалавеку) спачатку ня духовае, а душэўнае, духовае (ж) затым.

 

Аднак перш не тое, што духоўнае, але тое, што душэўнае; духоўнае ж потым.

Першы чалавек — зь зямлі, зямны; наступны Чалавек — Госпад зь Неба.

 

Першы чалавек з зямлі, зямны, другі чалавек — [Госпад] з неба.

Які зямны, гэткія і зямныя; і Які Нябесны, гэткія і нябесныя.

 

Які зямны, такія і зямныя; які нябесны, такія і нябесныя,

І як мы насілі абраз зямнога, (гэтак) будзем насіць і абраз Нябеснага.

 

і як насілі мы вобраз зямнога, так будзем насіць вобраз нябеснага.

Гэта ж кажу (вам), браты, што цела і кроў Валадарства Бога атрымаць у спадчыну ня могуць, і тленьне ня спадкуе нятленьня.

 

Кажу вам, браты, што цела і кроў не могуць успадкаеміць Валадарства Божага, ды тое, што знішчальнае, не можа мець спадчыны ў незнішчальным.

Вось, кажу вам тайну: ня ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,

 

Вось кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,

раптам, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затру́біць, і мёртвыя будуць уваскрэшаны нятленнымі, а мы будзем пераменены.

 

адразу, імгненна, на гук апошняй трубы; бо затрубіць, і паўстануць памерлыя незнішчальнымі, і мы будзем пераменены.

Бо належыць гэтаму тленнаму апрануцца ў нятленнасьць, і сьмяротнаму гэтаму апрануцца ў нясьмяротнасьць.

 

Бо трэба, каб тое, што знішчальнае, прыадзелася ў незнішчальнасць і смяротнае прыадзелася ў несмяротнасць.

Калі ж тленнае гэтае апранецца ў нятленнасьць, і сьмяротнае гэтае апранецца ў нясьмяротнасьць, тады спраўдзіцца слова напíсанае: «сьмерць праглынена перамогаю».

 

А калі ўжо гэтае знішчальнае прыадзенецца ў незнішчальнасць, і смяротнае гэтае прыадзенецца ў несмяротнасць, тады збудуцца напісаныя словы: «Паглынута смерць перамогаю.

«Сьмерць, дзе тваё джала? Пекла, дзе твая перамога?»

 

Смерць, дзе твая перамога? Смерць, дзе тваё джала?»

Джала ж сьмерці — грэх, сіла ж грэху — Закон.

 

Джала смерці — грэх, а сіла граху — закон.

Але Богу падзяка, Які дае нам перамогу цераз Госпада нашага Ісуса Хрыста!

 

Богу ж падзяка, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста.

Дык вось, браты мае любасныя, будзьце цьвёрдыя, няпахісныя, маючы заўсёды посьпех у справе Госпада, ведаючы, што праца вашая ня марная перад Госпадам.

 

Дзеля таго, браты мае ўлюбёныя, будзьце стойкімі, непахіснымі, заўсёды рупліва занятымі справай Госпада, ведаючы, што праца ваша недарэмная перад Госпадам.