1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Паведамляю вам, браты, Эвангельле, якое я дабравесьціў вам, і якое вы прынялі, і ў якім стаіцё,
Сказую же вамъ братие благовествование, еже благовестих вамъ, еже и приасте, в немже и стоите,
і праз якое збаўляецеся, калі будзеце трымацца таго слова, якое я дабравесьціў вам, калі толькі не надарма паверылі.
имже и спасаетеся • Яковыми словы благовестих вамъ, держите ли • Аще ли же ни, въсуе веровасте •
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыняў, што Хрыстос памёр за грахі нашыя паводле Пісаньняў,
Предах бо вамъ исперва еже и приасте • Яко Христосъ умре за грехи наши, по Писаниехъ •
і што Ён быў пахаваны і ўваскрос на трэці дзень, паводле Пісаньняў,
И яко погребенъ бысь, и яко воста во третій день по Писаниих •
і што Ён зьявіўся Кіфе, а пасьля — Дванаццаці,
И яко явися Кифе, тажъ обеманадесяте,
пасьля зьявіўся больш чым пяцістам братам за раз, з якіх многія дагэтуль жывуць, а некаторыя паўміралі;
потом же явися более пятисотъ братіам единою • От нихже множайши пребывають доселе, а неціи почиша •
пасьля зьявіўся Якубу, пасьля — усім апосталам,
Потомъ явися Якову, таже Апостоломъ всемъ •
а апошняму з усіх зьявіўся і мне, быццам неданоску.
Последи же всехъ яко искидку, явися и мне •
Бо я — найменшы з апосталаў, які ня варты называцца апосталам, бо я перасьледаваў царкву Божую,
Азъ бо есмъ мній Апостолъ, иже несмъ достоинъ нарещися Апостолъ • Занеже гоних Церков Божию •
але з ласкі Бога ёсьць тым, кім ёсьць, і ласка Ягоная ў-ва мне не была дарэмнай, але я больш за іх усіх працаваў; дый ня я, але ласка Божая, якая са мною.
Благодатию же Божиею есмъ тымъ имъже есмъ • И благодат Его яже во мне не дща бысть, но паче всехъ потрудихся не азъ но благодат Божия яже со мною •
Дык ці я, ці яны, мы гэтак абвяшчаем, і вы гэтак паверылі.
Аще убо азъ, аще ли они • Тако проповедуемъ, и тако веровасте •
А калі пра Хрыста абвяшчаецца, што Ён уваскрос з мёртвых, як некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасеньня мёртвых?
Естъ ли же Христосъ проповедуется яко из мертвых воста • Како глаголють неціи в васъ иже воскресения мертвымъ несть?
Калі няма ўваскрасеньня мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос;
Аще же воскресения мертвымъ несть, ни Христосъ воста •
а калі Хрыстос не ўваскрос, тады дарэмнае і абвяшчэньне нашае, дарэмная і вера вашая.
И аще Христосъ не воста, то дще проповедание наше, дща же и вера ваша,
А нас знайшлі б фальшывымі сьведкамі Божымі, бо мы сьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.
обретаемся же илъжесведетели Божие, иже послушествовахом на Бога, яко воскреси Христа, Егоже не воскреси •
Бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос;
Аще бо мерътвіи не востануть, ни Христосъ воста •
а калі Хрыстос не ўваскрос, дык вера вашая марная, вы яшчэ ў грахах вашых.
Аще ли Христосъ не въста, суетна ест вера ваша • И еще есте во гресехъ ваших •
Таму і тыя, якія памерлі ў Хрысьце, загінулі.
Но и умершие о Христе погыбоша •
Калі мы толькі ў гэтым жыцьці спадзяемся на Хрыста, мы найбольш жалю вартыя з усіх людзей.
Естъ ли же въ животе семъ толико надежу имамы о Христе, беднейше всехъ человекъ есмо •
Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых, стаўся Першынцам сярод памёршых.
Ныне же Христосъ воскресе от мертвых, начатокъ умершимъ бысть •
Бо як праз чалавека сьмерць, гэтак праз чалавека і ўваскрасеньне мёртвых.
Понеже человека деля смерть сталася ест, и человека ради воскресение ис мертвых •
Бо як у Адаме ўсе паміраюць, гэтак у Хрысьце ўсе ажывуць,
Якоже бо о Адаме вси умирають, тако о Христе вси оживут,
але кожны — у сваім парадку: Першынец — Хрыстос, пасьля — Хрыстовыя ў прыйсьце Ягонае,
каждый во своемъ чину • Найпервей Христосъ, потом Христови, ониже во пришествие Его уверили суть •
а пасьля — канец, калі Ён перадасьць Валадарства Богу і Айцу, калі зьнішчыць усякае начальства, і ўсякую ўладу і сілу,
А потомъ кончина, егда предасть Царство Богу и Отцу, егда испразнить всяку власть, и всяко владычество, и силу •
бо Яму належыць валадарыць, пакуль пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.
Подобаеть убо Ему царствовати, дондеже положит вся врагы под ногама своима •
Апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць,
Последній пакъ враг разрушается смерть •
бо ўсё падпарадкаваў пад ногі Яго. А калі сказана, што ўсё падпарадкавана, зразумела, што акрамя Таго, Які падпарадкаваў Яму ўсё.
Вся бо покори под нозе Его • Егда же речеть Писание, яко вся покорена суть Ему • Яве ест иже кроме толико покорившего Ему вся •
А калі ўсё будзе падпарадкавана Яму, тады і Сам Сын падпарадкуецца Таму, Які падпарадкаваў Яму ўсё, каб быў Бог усё ў-ва ўсім.
И егда покорены будуть Ему вси речи, тогда и Самъ Сынъ покорится покорившему Ему всячьская • Да ест Бог все во всех •
Іначай, што будуць рабіць тыя, якія хрысьцяцца дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, навошта хрысьціцца дзеля мёртвых?
Понеже что крещаются мертвыхъ ради, аще никако мертвіи не востануть?
Навошта і мы ўсякую гадзіну ў небясьпецы?
Почто и мы беды приемлем на всяк часъ?
Я штодня паміраю, сцьвяржае гэта пахвала вашая, якую маю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.
По вся дни умирающе: тако ми и похвалы вашея, юже имамъ о Христе Ісусе, о Господе нашем •
Калі б я па-чалавечаму змагаўся са зьвярамі ў Эфэсе, якая мне карысьць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? «Будзем есьці і піць, бо заўтра памром!»
Естъ ли же по человеку боряхся со зверми во Ефесе, кая ми полза ест аще мертвіи не востають? Ежъмы жъ и піимы утре бо умремы •
Не падманвайце сябе: благія таварыствы псуюць добрыя звычаі.
Не льститеся, казать убо обычае добрые, беседы злые •
Працьверазіцеся на праведнасьць і не грашыце; бо некаторыя [з вас] ня ведаюць Бога, на сорам вам кажу.
Истрезвитеся ж справедливе, а не согрешайте, неведение бо о Бозе неціи имеють • Ко съраму вамъ глаголю •
Але скажа нехта: «Як уваскрэснуць мёртвыя? Ды ў якім целе прыйдуць?»
Но речеть некто: како востануть мертвіи, и со яковым телом пріидуть?
Неразумны! Тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ.
Безумне • Ты еже сееши, не оживеть аще первее не умреть •
І тое, што сееш, сееш ня цела, якое будзе, але голае зерне, можа, пшанічнае, ці якое іншае,
И то что сееши, не ест тело, иже имать родитися, но голое зерно • Буди пшеница, или что ино от семен •
а Бог дае яму цела, як хоча, і кожнаму насеньню — сваё цела.
Богъ пакъ даеть тело ему якоже хощеть, и единому каждому от семенъ ест свое тело •
Ня ўсякае цела такое самае цела, але адно цела ў людзей, а іншае цела ў жывёлаў, іншае ў рыбаў, іншае ў птушак.
Не всяка же и плоть ест единакова, но ина плоть есть человекомъ, ина же плоть скотом, ина же рыбамъ, а ина птицамъ •
І [ёсьць] целы нябесныя, і целы зямныя; але адна слава нябесных, а другая — зямных,
К тому суть телеса небесная, и суть телеса земная • Но ина ест слава небеснымъ, ина же земнымъ •
іншая слава сонца, і іншая слава месяца, і іншая слава зорак, бо зорка ад зоркі розьніцца ў славе.
Ина слава солнецу, ина слава месецу, ина слава звездамъ • Звезда же звезду превышаеть светлостию •
Гэтак і ўваскрасеньне мёртвых: сеецца ў сапсутасьці, уваскрашаецца ў незьнішчальнасьці;
Тако и воскресение мертвым, сеется во истление, и востаеть в нетление •
сеецца ў ганьбе, уваскрашаецца ў славе; сеецца ў нядужасьці, уваскрашаецца ў моцы;
Сеется в не честь, а востаеть во славу • Сеется в немощи, и востаеть в силу •
сеецца цела душэўнае, уваскрашаецца цела духоўнае. Ёсьць цела душэўнае, і ёсьць цела духоўнае.
Сеется плоть телесная, и востаеть плот духовна, ест убо плоть животна и ест плоть духовна •
Гэтак і напісана: «Стаўся першы чалавек Адам душою жывою», а апошні Адам — дух, які ажыўляе.
Якоже пишеть: бысть первы человекъ Адамъ в душу живу • Последній же Адамъ въ духъ оживотворящій •
Але спачатку не духоўнае, але душэўнае; духоўнае пасьля.
А не прежде духовный, но телесный, потом же духовный •
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі Чалавек — Госпад з неба.
Первый человек от земли, земный • Вторый человекъ Господь с небеси •
Які зямны, гэтакія і зямныя; і які Нябесны, гэтакія і нябесныя.
Яковый бе земный, такови и тіи еже земни суть • И яковый ест небесный, такови и тіи иже небесніи суть •
І як мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць і вобраз Нябеснага.
А яко облекохомся во образъ земнаго, тако облечемся и во образ небеснаго •
А тое скажу, браты, што ня могуць цела і кроў успадкаеміць Валадарства Божага, і сапсутасьць не ўспадкаеміць незьнішчальнасьці.
Сия же реку братия яко тело и кровь Царствия Божия наследити не можеть • Ниже истление неистления наследить •
Вось, кажу вам тайну: ня ўсе мы памром, але ўсе пераменімся,
Се тайну вамъ глаголю: вси убо не уснемъ, вси же изменимся,
у адзін момант, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць, і мёртвыя ўваскрэснуць незьнішчальнымі, і мы пераменімся.
в часе прекратком, во мгненіи ока, во последней трубе • Вострубит бо труба, и мертвіи востанут неистленни, и мы изменимся •
Бо зьнішчальнае гэтае мусіць апрануцца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае — апрануцца ў несьмяротнасьць.
Подобаеть убо истленному сему нашему телу, облещися во неистление • И мертвеному облещися во бесмертие •
А калі зьнішчальнае гэтае апранецца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае апранецца ў несьмяротнасьць, тады станецца напісанае слова: «Паглынутая сьмерць перамогаю».
Егда же тленное сее наше тело облечется во нетление, и мертвеное сее облечется во бесмертие • Тогда наполнятся слова написаные: пожерта бысть смерть победою •
«Сьмерць, дзе тваё джала? Пекла, дзе твая перамога?»
Где ест смерти жало твое? Где ест аде победа твоя?
Джала сьмерці — грэх, а сіла грэху — закон.
Жало бо смерти естъ грехъ • Сила пакъ греху законъ •
Падзяка ж Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста!
Богови же похвала дающему намъ победу Господемъ нашим Ісусъ Христомъ •
Так што, браты мае ўлюбёныя, будзьце непарушныя, непахісныя, у справе Госпадавай мейце рупнасьць заўсёды, ведаючы, што праца вашая не дарэмная перад Госпадам.
Темже братия моя возлюбленная тверди бывайте, и неподвижими и помножайтеся в деле Господьнем всегда • Ведяще яко трудъ вашъ несть празнъ о Господи •
