1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Напамінаю вам, браты, тое Евангелле, якое я дабраве́сціў вам, якое і прынялí вы, у якім і ўмацаваліся,
Сказую же вамъ братие благовествование, еже благовестих вамъ, еже и приасте, в немже и стоите,
праз якое і спаса́ецеся, калі трыма́ецеся таго, што я дабраве́сціў вам, калі толькі не марна ўверавалі.
имже и спасаетеся • Яковыми словы благовестих вамъ, держите ли • Аще ли же ни, въсуе веровасте •
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыня́ў: што Хрыстос памёр за грахі нашы, паводле Пісанняў,
Предах бо вамъ исперва еже и приасте • Яко Христосъ умре за грехи наши, по Писаниехъ •
і што Ён пахаваны быў, і што ўваскрэс на трэці дзень, паводле Пісанняў,
И яко погребенъ бысь, и яко воста во третій день по Писаниих •
і што Ён явіўся Кіфе, потым — дванаццаці;
И яко явися Кифе, тажъ обеманадесяте,
затым явіўся больш як пяцістам братам адначасова, многія з якіх жывыя дагэтуль, а некаторыя спачы́лі;
потом же явися более пятисотъ братіам единою • От нихже множайши пребывають доселе, а неціи почиша •
затым явіўся Іакаву, потым — усім Апосталам;
Потомъ явися Якову, таже Апостоломъ всемъ •
а пасля ўсіх явіўся і мне, як нейкаму неданоску.
Последи же всехъ яко искидку, явися и мне •
Бо я найменшы з Апосталаў, і не варты называцца Апосталам, бо я гнаў Царкву Божую.
Азъ бо есмъ мній Апостолъ, иже несмъ достоинъ нарещися Апостолъ • Занеже гоних Церков Божию •
Але па благадаці Божай я ёсць тое, што ёсць; і благадаць Яго ўва мне не была ма́рнаю, яж болей за ўсіх іх папрацаваў; не я, аднак, а благадаць Божая, якая са мною.
Благодатию же Божиею есмъ тымъ имъже есмъ • И благодат Его яже во мне не дща бысть, но паче всехъ потрудихся не азъ но благодат Божия яже со мною •
Дык вось, ці я, ці яны, — та́к мы прапаведуем, і та́к вы ўверавалі.
Аще убо азъ, аще ли они • Тако проповедуемъ, и тако веровасте •
Калі ж пра Хрыста прапаведуецца, што Ён уваскрэс з мёртвых, то як жа некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасення мёртвых?
Естъ ли же Христосъ проповедуется яко из мертвых воста • Како глаголють неціи в васъ иже воскресения мертвымъ несть?
Бо калі няма ўваскрасення мёртвых, то і Хрыстос не ўваскрэс;
Аще же воскресения мертвымъ несть, ни Христосъ воста •
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная і пропаведзь наша, ма́рная і вера ваша.
И аще Христосъ не воста, то дще проповедание наше, дща же и вера ваша,
Прытым мы аказваемся лжывымі сведкамі пра Бога, бо сведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрашаў, калі б было праўдай, што мёртвыя не ўваскрасаюць;
обретаемся же илъжесведетели Божие, иже послушествовахом на Бога, яко воскреси Христа, Егоже не воскреси •
бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, то і Хрыстос не ўваскрэс;
Аще бо мерътвіи не востануть, ни Христосъ воста •
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная вера ваша: вы яшчэ ў грахах вашых;
Аще ли Христосъ не въста, суетна ест вера ваша • И еще есте во гресехъ ваших •
тады і памерлыя ў Хрысце загінулі.
Но и умершие о Христе погыбоша •
Калі мы ў гэтым толькі жыцці спадзяёмся на Хрыста, то мы самыя няшчасныя з усіх людзей.
Естъ ли же въ животе семъ толико надежу имамы о Христе, беднейше всехъ человекъ есмо •
Але Хрыстос уваскрэс з мёртвых, пе́ршынец з паме́рлых.
Ныне же Христосъ воскресе от мертвых, начатокъ умершимъ бысть •
Бо паколькі праз чалавека смерць, то праз чалавека і ўваскрасенне мёртвых.
Понеже человека деля смерть сталася ест, и человека ради воскресение ис мертвых •
Як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажыву́ць,
Якоже бо о Адаме вси умирають, тако о Христе вси оживут,
але кожны сваёю чаргою: пе́ршынец Хрыстос, затым Хрыстовы,у прышэсце Яго.
каждый во своемъ чину • Найпервей Христосъ, потом Христови, ониже во пришествие Его уверили суть •
А потым канец: калі Ён перадасць Царства Богу і Айцу, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу і сілу;
А потомъ кончина, егда предасть Царство Богу и Отцу, егда испразнить всяку власть, и всяко владычество, и силу •
бо Яму належыць царстваваць, пакуль не пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.
Подобаеть убо Ему царствовати, дондеже положит вся врагы под ногама своима •
І апошні вораг будзе знішчаны — смерць,
Последній пакъ враг разрушается смерть •
таму што Ён усё пакары́ў пад ногі Яго; калі ж скажа, што ўсё пако́рана Яму, то ясна, што акрамя Таго, Хто пакары́ў Яму ўсё.
Вся бо покори под нозе Его • Егда же речеть Писание, яко вся покорена суть Ему • Яве ест иже кроме толико покорившего Ему вся •
Калі ж Яму будзе пако́рана ўсё, тады і Сам Сын пако́рыцца Таму, Хто пакары́ў Яму ўсё, каб быў Бог усё ва ўсім.
И егда покорены будуть Ему вси речи, тогда и Самъ Сынъ покорится покорившему Ему всячьская • Да ест Бог все во всех •
Бо, інакш, што будуць рабіць тыя, хто прымае хрышчэнне дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, то навошта прымаюць хрышчэнне дзеля мёртвых?
Понеже что крещаются мертвыхъ ради, аще никако мертвіи не востануть?
Чаму і мы ўвесь час падвярга́ем сябе небяспе́цы?
Почто и мы беды приемлем на всяк часъ?
Я кожны дзень паміраю: прысяга́ю ў гэтым, браты, пахвало́ю вашаю, якую ма́ю ў Хрысце Іісусе, Госпадзе нашым.
По вся дни умирающе: тако ми и похвалы вашея, юже имамъ о Христе Ісусе, о Господе нашем •
Калі я з чалавечыхпамкненняў змагаўся са звярамі ў Эфесе, то якая мне карысць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? Давайце будзем есці і піць, бо заўтра памром!
Естъ ли же по человеку боряхся со зверми во Ефесе, кая ми полза ест аще мертвіи не востають? Ежъмы жъ и піимы утре бо умремы •
Не ашуквайце сябе: кепскае асяроддзе псуе́ добрыя звы́чаі.
Не льститеся, казать убо обычае добрые, беседы злые •
Ацверазіцеся як нале́жыць і не грашыце; бо некаторыя з вас не знаюць Бога,— на сорам вам кажу.
Истрезвитеся ж справедливе, а не согрешайте, неведение бо о Бозе неціи имеють • Ко съраму вамъ глаголю •
Але нехта скажа: як уваскрэснуць мёртвыя́ і ў якім целе прыйдуць?
Но речеть некто: како востануть мертвіи, и со яковым телом пріидуть?
Неразумны! тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ;
Безумне • Ты еже сееши, не оживеть аще первее не умреть •
і калі ты сееш, то сееш не цела будучае, а голае зерне, будзь гэта пшанічнае ці якое іншае;
И то что сееши, не ест тело, иже имать родитися, но голое зерно • Буди пшеница, или что ино от семен •
Бог жа дае яму цела, як Ён хоча, і кожнаму насенню — сваё цела.
Богъ пакъ даеть тело ему якоже хощеть, и единому каждому от семенъ ест свое тело •
Не кожная плоць — такая самая плоць; але адна плоць у людзей, другая плоць у скаціны, іншая — у рыб, іншая — у птушак.
Не всяка же и плоть ест единакова, но ина плоть есть человекомъ, ина же плоть скотом, ина же рыбамъ, а ина птицамъ •
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя; але інакшая слава нябесных, інакшая — зямных;
К тому суть телеса небесная, и суть телеса земная • Но ина ест слава небеснымъ, ина же земнымъ •
адна слава сонца, а другая слава месяца, а іншая слава зорак; і зорка ад зоркіадрозніваецца славаю.
Ина слава солнецу, ина слава месецу, ина слава звездамъ • Звезда же звезду превышаеть светлостию •
Так і пры ўваскрасенні мёртвых: сеецца ў тленні — паўстае́ ў нятленні;
Тако и воскресение мертвым, сеется во истление, и востаеть в нетление •
сеецца ў бясчэсці — паўстае́ ў славе; сеецца ў слабасці — паўстае́ ў сіле;
Сеется в не честь, а востаеть во славу • Сеется в немощи, и востаеть в силу •
сеецца цела душэўнае — паўстае́ цела духоўнае. Ёсць цела душэўнае і ёсць целадухоўнае.
Сеется плоть телесная, и востаеть плот духовна, ест убо плоть животна и ест плоть духовна •
Так і напісана: «першы чалавек Адам стаў душою жывою», а апошні Адам — духам жыватворчым.
Якоже пишеть: бысть первы человекъ Адамъ в душу живу • Последній же Адамъ въ духъ оживотворящій •
Але не духоўнае спачатку, а душэўнае, потым духоўнае.
А не прежде духовный, но телесный, потом же духовный •
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі чалавек — Гасподзь з неба.
Первый человек от земли, земный • Вторый человекъ Господь с небеси •
Які зямны, такія і зямныя; і які нябесны, такія і нябесныя;
Яковый бе земный, такови и тіи еже земни суть • И яковый ест небесный, такови и тіи иже небесніи суть •
і я́к мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць вобраз і нябеснага.
А яко облекохомся во образъ земнаго, тако облечемся и во образ небеснаго •
Але тое скажу, браты, што плоць і кроў не могуць унаследаваць Царства Божага, і тленне не наследуе нятлення.
Сия же реку братия яко тело и кровь Царствия Божия наследити не можеть • Ниже истление неистления наследить •
Кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе пераменімся
Се тайну вамъ глаголю: вси убо не уснемъ, вси же изменимся,
раптам, у імгненне вока, пры гуку апошняй трубы: бо затру́біць, і мёртвыя ўваскрэснуць нятленнымі, а мы пераменімся;
в часе прекратком, во мгненіи ока, во последней трубе • Вострубит бо труба, и мертвіи востанут неистленни, и мы изменимся •
бо тленнаму гэтаму належыць апрану́цца ў нятленне, і смяротнаму гэтаму — апрану́цца ў бессмяротнасць.
Подобаеть убо истленному сему нашему телу, облещися во неистление • И мертвеному облещися во бесмертие •
Калі ж тленнае гэтае апра́нецца ў нятленне і смяротнае гэтае апра́нецца ў бессмяротнасць, тады здзейсніцца слова напісанае: «паглыну́та смерць перамогаю».
Егда же тленное сее наше тело облечется во нетление, и мертвеное сее облечется во бесмертие • Тогда наполнятся слова написаные: пожерта бысть смерть победою •
«Смерць! дзе тваё джала? пекла! дзе твая перамога?»
Где ест смерти жало твое? Где ест аде победа твоя?
Джала смерці — грэх; а сіла граху — закон.
Жало бо смерти естъ грехъ • Сила пакъ греху законъ •
Але дзякуем Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Іісуса Хрыста!
Богови же похвала дающему намъ победу Господемъ нашим Ісусъ Христомъ •
Дык вось, браты мае́ ўзлю́бленыя, будзьце цвёрдымі, непахіснымі, цалкам адданымі справе Гасподняй заўсёды, ведаючы, што праца ваша не ма́рная перад Госпадам.
Темже братия моя возлюбленная тверди бывайте, и неподвижими и помножайтеся в деле Господьнем всегда • Ведяще яко трудъ вашъ несть празнъ о Господи •
