1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Прыпамінаю вам, браты, Дабравесьць, каторую я абяшчаў вам, каторую вы й прынялі, у каторай стаіце,
Сказую же вамъ братие благовествование, еже благовестих вамъ, еже и приасте, в немже и стоите,
Каторай і спасаецеся, калі дзяржыце моцна слова, каторае я абяшчаў вам, як Дабравесьць, хіба што надарма ўверылі.
имже и спасаетеся • Яковыми словы благовестих вамъ, держите ли • Аще ли же ни, въсуе веровасте •
Бо я перш-наперш падаў вам, што й я прыняў, што Хрыстос памер за грахі нашы, подле Пісьмаў,
Предах бо вамъ исперва еже и приасте • Яко Христосъ умре за грехи наши, по Писаниехъ •
І што Ён быў пахаваны, і што ўскрзс на трэйці дзень, подле Пісьмаў,
И яко погребенъ бысь, и яко воста во третій день по Писаниих •
І што зьявіўся Кіфе, адлі двананцацём;
И яко явися Кифе, тажъ обеманадесяте,
Адлі зьявіўся звыш пяцьсот братом адразу, з каторых бальшыня перабывае дагэтуль, але некатрыя й заснулі;
потом же явися более пятисотъ братіам единою • От нихже множайши пребывають доселе, а неціи почиша •
Потым зьявіўся Якаву, адлі ўсім апосталам.
Потомъ явися Якову, таже Апостоломъ всемъ •
І, наапошку, як нейкаму ськіненаму, зьявіўся й імне.
Последи же всехъ яко искидку, явися и мне •
Бо я найменшы з апосталаў і нягодны звацца апосталам, бо я перасьледаваў царкву Божую.
Азъ бо есмъ мній Апостолъ, иже несмъ достоинъ нарещися Апостолъ • Занеже гоних Церков Божию •
Але ласкаю Божаю я ё тое, што я ё; і ласка Ягоная ў імне ня была дарма, але я папрацаваў найпладней за ўсіх іх; ня я, адылі, але ласка Божая, што з імною.
Благодатию же Божиею есмъ тымъ имъже есмъ • И благодат Его яже во мне не дща бысть, но паче всехъ потрудихся не азъ но благодат Божия яже со мною •
Дык ці я, ці яны, мы так абяшчаем і так верым.
Аще убо азъ, аще ли они • Тако проповедуемъ, и тако веровасте •
Калі ж праз Хрыста абяшчаюць, што Ён ускрэс ізь мертвых, дык як некатрыя з памеж вас кажуць, што ўскрысеньня мертвых няма?
Естъ ли же Христосъ проповедуется яко из мертвых воста • Како глаголють неціи в васъ иже воскресения мертвымъ несть?
Калі няма ўскрысеньня мертвых, дык і Хрыстос ня ўскрэс.
Аще же воскресения мертвымъ несть, ни Христосъ воста •
А калі Хрыстос ня ўскрэс, тады запраўды й абяшчаньне наша пустое, пустая й вера нашая.
И аще Христосъ не воста, то дще проповедание наше, дща же и вера ваша,
Ды мы апынуліся б і хвальшывымі сьветкамі Бога, бо сьветчылі б праз Бога, што Ён ускрысіў Хрыста, Каторага Ён ня ўскрышаў, калі запраўды мертвыя ня ўскрысаюць;
обретаемся же илъжесведетели Божие, иже послушествовахом на Бога, яко воскреси Христа, Егоже не воскреси •
Бо калі мертвыя ня ўскрысаюць, дык і Хрыстос ня ўскрэс;
Аще бо мерътвіи не востануть, ни Христосъ воста •
А калі Хрыстос ня ўскрэс, дык вера вашая бескарысная: вы яшчэ ў грахох сваіх;
Аще ли Христосъ не въста, суетна ест вера ваша • И еще есте во гресехъ ваших •
Тады й тыя, што заснулі ў Хрысту, загінулі б.
Но и умершие о Христе погыбоша •
Калі толькі ў гэтым жыцьцю надзею маем у Хрысту, мы найняшчасьнейшыя з усіх людзёў.
Естъ ли же въ животе семъ толико надежу имамы о Христе, беднейше всехъ человекъ есмо •
Вось жа, Хрыстос ускрэс ізь мертвых, пяршак із заснулых.
Ныне же Христосъ воскресе от мертвых, начатокъ умершимъ бысть •
Бо як сьмерць перазь людзіну, перазь людзіну і ўскрысеньне зь мертвых;
Понеже человека деля смерть сталася ест, и человека ради воскресение ис мертвых •
Бо як ув Адаму ўсі паміраюць, так таксама ў Хрысту ўсі ажывуць.
Якоже бо о Адаме вси умирають, тако о Христе вси оживут,
Але кажны ў собскім парадку сваім: пяршак Хрыстос, потым Хрыстовыя ў часе прыходу Ягонага.
каждый во своемъ чину • Найпервей Христосъ, потом Христови, ониже во пришествие Его уверили суть •
Адлі канец, як Ён перадасьць гаспадарства Богу а Айцу, як скасуе ўсялякі ўрад і ўсялякую ўладу а магутнасьць;
А потомъ кончина, егда предасть Царство Богу и Отцу, егда испразнить всяку власть, и всяко владычество, и силу •
Бо яму належыцца гаспадарстваваць, пакуль не пакладзець усіх непрыяцеляў пад ногі Свае.
Подобаеть убо Ему царствовати, дондеже положит вся врагы под ногама своима •
Апошні ж скасаваны непрыяцель — сьмерць,
Последній пакъ враг разрушается смерть •
Бо ўсе паддаў пад ногі Ягоныя». Калі ж сказана, што ўсе паддана, дык ясна, што апрача таго, хто паддаў Яму ўсе.
Вся бо покори под нозе Его • Егда же речеть Писание, яко вся покорена суть Ему • Яве ест иже кроме толико покорившего Ему вся •
Калі ж усе будзе паддана Яму, тады Сын і Сам паддасца Таму, хто паддаў усе Яму, каб Бог быў усе ў вусім.
И егда покорены будуть Ему вси речи, тогда и Самъ Сынъ покорится покорившему Ему всячьская • Да ест Бог все во всех •
Бо што ўчыняць тыя, што хрысьцяцца дзеля мертвых? Калі мертвыя ня ўскрысаюць сусім, дык нашто й хрысьціцца дзеля мертвых?
Понеже что крещаются мертвыхъ ради, аще никако мертвіи не востануть?
Нашто ж і мы церпім небясьпечнасьць кажнае гадзіны?
Почто и мы беды приемлем на всяк часъ?
Я кажны дзень паміраю, подле пахвалы вашае, браты, каторую я маю ў Хрысту Ісусу, Спадару нашым.
По вся дни умирающе: тако ми и похвалы вашея, юже имамъ о Христе Ісусе, о Господе нашем •
Калі гукаць палюдзку, як я змагаўся ізь зьверанятамі ў Ефэсе, што за карысьць імне, калі мертвыя ня ўскрысаюць? Ежма а піма, бо заўтра памрэм!
Естъ ли же по человеку боряхся со зверми во Ефесе, кая ми полза ест аще мертвіи не востають? Ежъмы жъ и піимы утре бо умремы •
Ня дайцеся зводзіць: благія таварыствы псуюць добрыя звычаі.
Не льститеся, казать убо обычае добрые, беседы злые •
Прачхніцеся запраўды і не грашыце, бо некатрыя ня маеце знацьця Бога. На сорам вам гэта кажу.
Истрезвитеся ж справедливе, а не согрешайте, неведение бо о Бозе неціи имеють • Ко съраму вамъ глаголю •
Але хто-колечы скажа: «Як ускрысаюць мертвыя і ў якім целе прыходзяць?»
Но речеть некто: како востануть мертвіи, и со яковым телом пріидуть?
Неразумны; што ты сееш, не ажывець, калі не памрэць.
Безумне • Ты еже сееши, не оживеть аще первее не умреть •
І што сееш, сееш ня цела будучае, але голае зярнё, можа пшонку альбо што іншае.
И то что сееши, не ест тело, иже имать родитися, но голое зерно • Буди пшеница, или что ино от семен •
Але Бог даець яму цела, як хоча, і кажнаму насеньню свае цела.
Богъ пакъ даеть тело ему якоже хощеть, и единому каждому от семенъ ест свое тело •
Ня кажнае цела такое ж цела; але накшае цела ў людзёў, накшае ў зьверанят, накшае ў рыбы, накшае ў птушак.
Не всяка же и плоть ест единакова, но ина плоть есть человекомъ, ина же плоть скотом, ина же рыбамъ, а ина птицамъ •
Ё целы нябёсныя і целы земныя, але накшая слава нябёсных, а накшая земных;
К тому суть телеса небесная, и суть телеса земная • Но ина ест слава небеснымъ, ина же земнымъ •
Накшая слава сонца, і накшая слава месяца, і накшая слава гвездаў, бо гвязда ад гвязды розьніцца славаю.
Ина слава солнецу, ина слава месецу, ина слава звездамъ • Звезда же звезду превышаеть светлостию •
Гэтак і ўскрысеньне зь мертвых: сеецца псавальнае, ускрэсьне непсавальнае;
Тако и воскресение мертвым, сеется во истление, и востаеть в нетление •
Сеецца ў няславе, паўстаець у славе; сеецца ў кволасьці, паўстаець у магутнасьці;
Сеется в не честь, а востаеть во славу • Сеется в немощи, и востаеть в силу •
Сеецца цела душэўнае, паўстане цела духоўнае. Ё цела душэўнае, ёсьць і цела духоўнае.
Сеется плоть телесная, и востаеть плот духовна, ест убо плоть животна и ест плоть духовна •
Гэтак і напісана: «Першы чалавек Адам стаў душою жывучай, апошні Адам духам жыцьцё даючым».
Якоже пишеть: бысть первы человекъ Адамъ в душу живу • Последній же Адамъ въ духъ оживотворящій •
Але ня духоўнае ўперад, а душэўнае, адлі духоўнае.
А не прежде духовный, но телесный, потом же духовный •
Першая людзіна — ізь зямлі, земная; другая людзіна — зь неба.
Первый человек от земли, земный • Вторый человекъ Господь с небеси •
Якоў тый земны, таковыя й земныя; і якоў тый нябёсны, таковыя й нябёсныя.
Яковый бе земный, такови и тіи еже земни суть • И яковый ест небесный, такови и тіи иже небесніи суть •
І як мы несьлі абраз земнага, так панясем і абраз нябёснага.
А яко облекохомся во образъ земнаго, тако облечемся и во образ небеснаго •
Але гэта кажу, браты, што целу а крыві ня можа спасьці гаспадарства Божае ані папсуцьцю спасьці непсавальнае.
Сия же реку братия яко тело и кровь Царствия Божия наследити не можеть • Ниже истление неистления наследить •
Вось, кажу вам тайну: ня ўсі мы засьнем, але ўсі зьменімся,
Се тайну вамъ глаголю: вси убо не уснемъ, вси же изменимся,
Разам, якга, міг вока, на трубеньне апошняе; бо затрубе, і мертвыя ўскрэснуць непсавальнымі, а мы зьменімся;
в часе прекратком, во мгненіи ока, во последней трубе • Вострубит бо труба, и мертвіи востанут неистленни, и мы изменимся •
Бо псавальнаму належа адзецца ў непсавальнае, і сьмяротнаму — у несьмяротнае.
Подобаеть убо истленному сему нашему телу, облещися во неистление • И мертвеному облещися во бесмертие •
Як жа псавальнае адзенецца ў непсавальнае, і сьмяротнае адзенецца ў несьмяротнае, тады ўжыцьцёвіцца слова напісанае: «Глынена сьмерць перамогаю».
Егда же тленное сее наше тело облечется во нетление, и мертвеное сее облечется во бесмертие • Тогда наполнятся слова написаные: пожерта бысть смерть победою •
«Сьмерць! ідзе жыгала твае? пекла! ідзе перамога твая?»
Где ест смерти жало твое? Где ест аде победа твоя?
Жыгала ж сьмерці — грэх, а сіла грэху Закон.
Жало бо смерти естъ грехъ • Сила пакъ греху законъ •
Але дзякі Богу, Каторы даець нам перамогу пераз Спадара нашага Ісуса Хрыста.
Богови же похвала дающему намъ победу Господемъ нашим Ісусъ Христомъ •
Дык, браты мае любовыя, будзьце моцныя, непахісныя, збыткуйце ў працы Спадаровай заўсёды, ведаючы, што праца вашая не дарма ў Спадару.
Темже братия моя возлюбленная тверди бывайте, и неподвижими и помножайтеся в деле Господьнем всегда • Ведяще яко трудъ вашъ несть празнъ о Господи •
