1 да Карынфянаў 15 разьдзел

 

 

Прыпамінаю вам, браты, Дабравесьць, каторую я абяшчаў вам, каторую вы й прынялі, у каторай стаіце,

 

Нагадваю вам, браты, Дабравесьце, якое я зьвеставаў вам, якое вы і прынялі, у якім і ўмацаваліся,

Каторай і спасаецеся, калі дзяржыце моцна слова, каторае я абяшчаў вам, як Дабравесьць, хіба што надарма ўверылі.

 

якім і ратуецеся, калі настаўленьне памятаеце так, як я зьвеставаў вам, калі толькі ня марна ўверавалі.

Бо я перш-наперш падаў вам, што й я прыняў, што Хрыстос памер за грахі нашы, подле Пісьмаў,

 

Бо я найперш перадаў вам, што і сам прыняў, гэта значыцца, што Хрыстос памёр за грахі нашыя, паводле Пісаньня,

І што Ён быў пахаваны, і што ўскрзс на трэйці дзень, подле Пісьмаў,

 

і што ён пахаваны быў і што ўваскрэс на трэйці дзень, паводле Пісаньня,

І што зьявіўся Кіфе, адлі двананцацём;

 

і што зьявіўся Кіфу, потым дванаццаці;

Адлі зьявіўся звыш пяцьсот братом адразу, з каторых бальшыня перабывае дагэтуль, але некатрыя й заснулі;

 

потым зьявіўся больш чым пяці сотням братоў у адзін час, зь якіх большая частка дагэтуль жывуць, а некаторыя і спачылі;

Потым зьявіўся Якаву, адлі ўсім апосталам.

 

потым зьявіўся Якаву, таксама ўсім апосталам;

І, наапошку, як нейкаму ськіненаму, зьявіўся й імне.

 

а пасьля ўсіх зьявіўся і мне, як нейкаму вылюдку.

Бо я найменшы з апосталаў і нягодны звацца апосталам, бо я перасьледаваў царкву Божую.

 

Бо я найменшы з апосталаў, і ня варты называцца апосталам, бо гнаў Царкву Божую.

Але ласкаю Божаю я ё тое, што я ё; і ласка Ягоная ў імне ня была дарма, але я папрацаваў найпладней за ўсіх іх; ня я, адылі, але ласка Божая, што з імною.

 

Але зь мілаты Божае я ёсьць тое, што ёсьць; і мілата Ягоная ўва мне ня была марная, але я болей за іх усіх папрацаваў; ня я, зрэшты, а мілата Божая, якая са мною.

Дык ці я, ці яны, мы так абяшчаем і так верым.

 

І вось, ці то я, ці яны, мы так прапаведуем, і вы так уверавалі.

Калі ж праз Хрыста абяшчаюць, што Ён ускрэс ізь мертвых, дык як некатрыя з памеж вас кажуць, што ўскрысеньня мертвых няма?

 

Калі пра Хрыста прапаведуецца, што Ён паўстаў зь мёртвых, дык як некаторыя з вас кажуць, быццам няма ўваскрэсеньня зь мёртвых?

Калі няма ўскрысеньня мертвых, дык і Хрыстос ня ўскрэс.

 

Калі няма ўваскрэсеньня зь мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрэс;

А калі Хрыстос ня ўскрэс, тады запраўды й абяшчаньне наша пустое, пустая й вера нашая.

 

а калі Хрыстос не ўваскрэс, дык і пропаведзь нашая марная, марная і вера ваша.

Ды мы апынуліся б і хвальшывымі сьветкамі Бога, бо сьветчылі б праз Бога, што Ён ускрысіў Хрыста, Каторага Ён ня ўскрышаў, калі запраўды мертвыя ня ўскрысаюць;

 

Пры гэтым мы сталіся б тады і непраўдзівымі сьведкамі пра Бога, бо сьведчылі б пра Бога, што Ён уваскрэсіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрэшваў, калі, гэта значыцца, мёртвыя не ўваскрасаюць;

Бо калі мертвыя ня ўскрысаюць, дык і Хрыстос ня ўскрэс;

 

бо, калі мёртвыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрэс;

А калі Хрыстос ня ўскрэс, дык вера вашая бескарысная: вы яшчэ ў грахох сваіх;

 

а калі Хрыстос не ўваскрэс, дык вера ваша марная; вы яшчэ ў грахах вашых;

Тады й тыя, што заснулі ў Хрысту, загінулі б.

 

таму і памерлыя ў Хрысьце загінулі.

Калі толькі ў гэтым жыцьцю надзею маем у Хрысту, мы найняшчасьнейшыя з усіх людзёў.

 

І калі мы ў гэтым толькі жыцьці спадзяёмся на Хрыста, дык мы самыя няшчасныя з усіх людзей.

Вось жа, Хрыстос ускрэс ізь мертвых, пяршак із заснулых.

 

Але Хрыстос уваскрэс зь мёртвых, першынец з памерлых.

Бо як сьмерць перазь людзіну, перазь людзіну і ўскрысеньне зь мертвых;

 

Бо як сьмерць праз чалавека, так праз чалавека і ўваскрэсеньне зь мёртвых.

Бо як ув Адаму ўсі паміраюць, так таксама ў Хрысту ўсі ажывуць.

 

Як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысьце ўсе ажывуць.

Але кажны ў собскім парадку сваім: пяршак Хрыстос, потым Хрыстовыя ў часе прыходу Ягонага.

 

кожны ў сваім парадку; першынец Хрыстос, потым Хрыстовыя, у прышэсьце Ягонае.

Адлі канец, як Ён перадасьць гаспадарства Богу а Айцу, як скасуе ўсялякі ўрад і ўсялякую ўладу а магутнасьць;

 

А потым канец, калі Ён перадасьць Царства Богу і Айцу, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу і сілу;

Бо яму належыцца гаспадарстваваць, пакуль не пакладзець усіх непрыяцеляў пад ногі Свае.

 

бо Яму належыць валадарыць, пакуль «пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае»,

Апошні ж скасаваны непрыяцель — сьмерць,

 

а як апошні вораг зьнішчыцца — сьмерць,

Бо ўсе паддаў пад ногі Ягоныя». Калі ж сказана, што ўсе паддана, дык ясна, што апрача таго, хто паддаў Яму ўсе.

 

бо «ўсё пакарыў пад ногі Ягоныя»; калі ж сказана, што Яму ўсё падначалена, дык ясна, што акрамя Таго, Які пакарыў Яму ўсё.

Калі ж усе будзе паддана Яму, тады Сын і Сам паддасца Таму, хто паддаў усе Яму, каб Бог быў усе ў вусім.

 

Калі ж усё ўпакорыць Яму, тады і сам Сын скарыцца Таму, Хто скарыў ўсё Яму, хай будзе Бог усё ва ўсім.

Бо што ўчыняць тыя, што хрысьцяцца дзеля мертвых? Калі мертвыя ня ўскрысаюць сусім, дык нашто й хрысьціцца дзеля мертвых?

 

Інакш, што робяць тыя, якія прымаюць хрышчэньне для мёртвых? Калі мёртвыя наогул не ўваскрасаюць, дык навошта і прымаюць хрышчэньне для мёртвых?

Нашто ж і мы церпім небясьпечнасьць кажнае гадзіны?

 

Навошта ж і мы ўвесь час падупадаем небясьпецы?

Я кажны дзень паміраю, подле пахвалы вашае, браты, каторую я маю ў Хрысту Ісусу, Спадару нашым.

 

Я кожны дзень паміраю; прысягаю ў гэтым пахвалою вашаю, браты, якую я маю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.

Калі гукаць палюдзку, як я змагаўся ізь зьверанятамі ў Ефэсе, што за карысьць імне, калі мертвыя ня ўскрысаюць? Ежма а піма, бо заўтра памрэм!

 

Разважыўшы па-людзку, калі я змагаўся са зьвярамі ў Эфэсе, якая мне карысьць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? Будзем есьці і піць, бо заўтра памрэм.

Ня дайцеся зводзіць: благія таварыствы псуюць добрыя звычаі.

 

Не давайцеся ў зман; дрэнныя суполькі псуюць добрыя норавы.

Прачхніцеся запраўды і не грашыце, бо некатрыя ня маеце знацьця Бога. На сорам вам гэта кажу.

 

Працьверазецеся, як трэба, і не грашэце; бо на сорам вам кажу — некаторыя з вас ня ведаюць Бога.

Але хто-колечы скажа: «Як ускрысаюць мертвыя і ў якім целе прыходзяць?»

 

Але скажа хто-небудзь: як уваскрэснуць мёртвыя? і ў якім целе яны прыйдуць?

Неразумны; што ты сееш, не ажывець, калі не памрэць.

 

Неразумны! тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ;

І што сееш, сееш ня цела будучае, але голае зярнё, можа пшонку альбо што іншае.

 

і калі ты сееш, дык сееш ня цела будучае, а голае зерне, якое будзе, пшанічнае або іншае якое;

Але Бог даець яму цела, як хоча, і кажнаму насеньню свае цела.

 

але Бог дае яму цела як хоча, і кожнаму семені сваё цела.

Ня кажнае цела такое ж цела; але накшае цела ў людзёў, накшае ў зьверанят, накшае ў рыбы, накшае ў птушак.

 

Ня ўсякая плоць, але інакшая плоць у людзей, інакшая плоць у жывёлін, інакшая ў рыб, інакшая ў птушак.

Ё целы нябёсныя і целы земныя, але накшая слава нябёсных, а накшая земных;

 

Ёсьць целы нябесныя і целы зямныя: але інакшая слава ў нябесных, інакшая ў зямных;

Накшая слава сонца, і накшая слава месяца, і накшая слава гвездаў, бо гвязда ад гвязды розьніцца славаю.

 

інакшая слава ў сонца, інакшая слава ў месяца, інакшая ў зорак; і зорка ад зоркі розьніцца славаю.

Гэтак і ўскрысеньне зь мертвых: сеецца псавальнае, ускрэсьне непсавальнае;

 

Так і пры ўваскрэсеньні мёртвых; сеецца ў тленьні, паўстае ў нятленьні;

Сеецца ў няславе, паўстаець у славе; сеецца ў кволасьці, паўстаець у магутнасьці;

 

сеецца ў няславе, паўстае ў славе; сеецца ў немачы, паўстае ў сіле;

Сеецца цела душэўнае, паўстане цела духоўнае. Ё цела душэўнае, ёсьць і цела духоўнае.

 

сеецца цела душэўнае, паўстае цела духоўнае. Ёсьць цела душэўнае, ёсьць цела і духоўнае.

Гэтак і напісана: «Першы чалавек Адам стаў душою жывучай, апошні Адам духам жыцьцё даючым».

 

Так і напісана: «першы чалавек Адам стаўся душою жывою»; а апошні Адам ёсьць дух жыватворчы.

Але ня духоўнае ўперад, а душэўнае, адлі духоўнае.

 

Але ня духоўнае раней, а душэўнае, потым духоўнае.

Першая людзіна — ізь зямлі, земная; другая людзіна — зь неба.

 

Першы чалавек — зь зямлі, і зямны; другі чалавек — Гасподзь — зь неба.

Якоў тый земны, таковыя й земныя; і якоў тый нябёсны, таковыя й нябёсныя.

 

Які зь зямлі, такія зямныя; і які нябесны, такія і нябесныя;

І як мы несьлі абраз земнага, так панясем і абраз нябёснага.

 

і як мы насілі вобраз зямнога, так будзем насіць і вобраз нябеснага.

Але гэта кажу, браты, што целу а крыві ня можа спасьці гаспадарства Божае ані папсуцьцю спасьці непсавальнае.

 

Але тое скажу вам, браты, што плоць і кроў ня могуць успадкаваць Царства Божага, і тленьне ня спадкуе нятленьня.

Вось, кажу вам тайну: ня ўсі мы засьнем, але ўсі зьменімся,

 

Я кажу вам тайну, ня ўсе мы памрэм, але ўсе пераменімся;

Разам, якга, міг вока, на трубеньне апошняе; бо затрубе, і мертвыя ўскрэснуць непсавальнымі, а мы зьменімся;

 

раптам, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць, і мёртвыя ўваскрэснуць нятленьнымі, а мы пераменімся;

Бо псавальнаму належа адзецца ў непсавальнае, і сьмяротнаму — у несьмяротнае.

 

бо тленнае гэтае мае апрануцца ў нятленнае, і сьмяротнае гэтае — апрануцца ў несьмяротнасьць.

Як жа псавальнае адзенецца ў непсавальнае, і сьмяротнае адзенецца ў несьмяротнае, тады ўжыцьцёвіцца слова напісанае: «Глынена сьмерць перамогаю».

 

Калі ж тленьне гэтае апранецца ў нятленнасьць і сьмяротнае гэтае апранецца ў несьмяротнасьць, тады збудзецца слова напісанае: «паглынута сьмерць перамогаю.

«Сьмерць! ідзе жыгала твае? пекла! ідзе перамога твая?»

 

Сьмерць! дзе тваё джала? пекла! дзе твая перамога?».

Жыгала ж сьмерці — грэх, а сіла грэху Закон.

 

А джала сьмерці — грэх; а сіла грэху — закон.

Але дзякі Богу, Каторы даець нам перамогу пераз Спадара нашага Ісуса Хрыста.

 

Дзякаваць Богу, Які даў нам перамогу Госпадам нашым Ісусам Хрыстом.

Дык, браты мае любовыя, будзьце моцныя, непахісныя, збыткуйце ў працы Спадаровай заўсёды, ведаючы, што праца вашая не дарма ў Спадару.

 

Дык вось, браты любасныя, будзьце цьвёрдыя, непахісныя, заўсёды майце посьпех у справе Гасподняй, ведаючы, што праца вашая не змарнее перад Госпадам.