1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Прыпамінаю вам, браты, Дабравесьць, каторую я абяшчаў вам, каторую вы й прынялі, у каторай стаіце,
Прыгадваю вам, браты, Евангелле, якое я вам раней вясціў і якое вы прынялі ды ў якім трываеце,
Каторай і спасаецеся, калі дзяржыце моцна слова, каторае я абяшчаў вам, як Дабравесьць, хіба што надарма ўверылі.
і праз якое збаўляецеся, калі яго захаваеце такім, якім я вясціў вам, інакш уверылі вы надарма.
Бо я перш-наперш падаў вам, што й я прыняў, што Хрыстос памер за грахі нашы, подле Пісьмаў,
Бо я перш перадаў вам тое, што і я прыняў, што Хрыстос памёр за нашы грахі паводле Пісання,
І што Ён быў пахаваны, і што ўскрзс на трэйці дзень, подле Пісьмаў,
і што быў пахаваны, і што ўваскрос на трэці дзень паводле Пісання,
І што зьявіўся Кіфе, адлі двананцацём;
і што з’явіўся Кіфу, і затым дванаццаці,
Адлі зьявіўся звыш пяцьсот братом адразу, з каторых бальшыня перабывае дагэтуль, але некатрыя й заснулі;
што пасля з’явіўся больш чым пяцістам братам адначасова; большасць з іх жыве дасюль, некаторыя і паўміралі;
Потым зьявіўся Якаву, адлі ўсім апосталам.
пасля паказаўся Якубу, пазней усім Апосталам,
І, наапошку, як нейкаму ськіненаму, зьявіўся й імне.
напрыканцы, як неданоску, ужо па ўсіх, паказаўся таксама мне.
Бо я найменшы з апосталаў і нягодны звацца апосталам, бо я перасьледаваў царкву Божую.
Бо я найменшы з Апосталаў і няварты называцца Апосталам, бо я пераследаваў Царкву Божую.
Але ласкаю Божаю я ё тое, што я ё; і ласка Ягоная ў імне ня была дарма, але я папрацаваў найпладней за ўсіх іх; ня я, адылі, але ласка Божая, што з імною.
Але з ласкі Бога ёсць тым, кім ёсць, ды дадзеная мне ласка Яго не была дарэмнай. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, дый не я, аднак, але ласка Божая са мною.
Дык ці я, ці яны, мы так абяшчаем і так верым.
Дык ці я, ці яны, мы так прапаведуем, каб вы так паверылі.
Калі ж праз Хрыста абяшчаюць, што Ён ускрэс ізь мертвых, дык як некатрыя з памеж вас кажуць, што ўскрысеньня мертвых няма?
Калі аб Хрысце прапаведуецца, што Ён уваскрос з мёртвых, дык як некаторыя паміж вас кажуць, што няма ўваскрэсення мёртвых?
Калі няма ўскрысеньня мертвых, дык і Хрыстос ня ўскрэс.
Калі няма ўваскрэсення мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос.
А калі Хрыстос ня ўскрэс, тады запраўды й абяшчаньне наша пустое, пустая й вера нашая.
А калі Хрыстос не ўваскрос, дык дарэмнае навучанне наша, ды дарэмная таксама вера ваша.
Ды мы апынуліся б і хвальшывымі сьветкамі Бога, бо сьветчылі б праз Бога, што Ён ускрысіў Хрыста, Каторага Ён ня ўскрышаў, калі запраўды мертвыя ня ўскрысаюць;
А мы аказаліся б фальшывымі сведкамі Бога, бо мы сведчым пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.
Бо калі мертвыя ня ўскрысаюць, дык і Хрыстос ня ўскрэс;
Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос.
А калі Хрыстос ня ўскрэс, дык вера вашая бескарысная: вы яшчэ ў грахох сваіх;
А калі Хрыстос не ўваскрос, неразумная вера ваша, і вы дасюль застаецеся ў грахах сваіх.
Тады й тыя, што заснулі ў Хрысту, загінулі б.
Дык тады і тыя, што памерлі ў Хрысце, загінулі.
Калі толькі ў гэтым жыцьцю надзею маем у Хрысту, мы найняшчасьнейшыя з усіх людзёў.
Калі ў гэтым жыцці толькі мы спадзяёмся на Хрыста, дык мы найнешчаслівейшыя з усіх людзей.
Вось жа, Хрыстос ускрэс ізь мертвых, пяршак із заснулых.
Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых — першынец сярод памерлых.
Бо як сьмерць перазь людзіну, перазь людзіну і ўскрысеньне зь мертвых;
Бо як праз чалавека смерць, так праз чалавека і ўваскрэсенне з мёртвых;
Бо як ув Адаму ўсі паміраюць, так таксама ў Хрысту ўсі ажывуць.
бо як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажывуць.
Але кажны ў собскім парадку сваім: пяршак Хрыстос, потым Хрыстовыя ў часе прыходу Ягонага.
Але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстос, затым тыя, што Хрыстовы, у час прыйсця Яго;
Адлі канец, як Ён перадасьць гаспадарства Богу а Айцу, як скасуе ўсялякі ўрад і ўсялякую ўладу а магутнасьць;
потым канец, калі перадасць Ён валадарства Богу і Айцу ды калі знішчыць усякае начальства, усякую ўладу ды моц.
Бо яму належыцца гаспадарстваваць, пакуль не пакладзець усіх непрыяцеляў пад ногі Свае.
Бо Яму належыць валадарыць, аж дакуль пакладзе пад ногі Свае ўсіх ворагаў.
Апошні ж скасаваны непрыяцель — сьмерць,
Апошні вораг будзе знішчаны — смерць.
Бо ўсе паддаў пад ногі Ягоныя». Калі ж сказана, што ўсе паддана, дык ясна, што апрача таго, хто паддаў Яму ўсе.
Бо Ён ўсё пакарыў пад ногі Яго. Калі сказана: «Усё падначалена Яму», то, канешне, акрамя Таго, Хто Яму ўсё падначаліў.
Калі ж усе будзе паддана Яму, тады Сын і Сам паддасца Таму, хто паддаў усе Яму, каб Бог быў усе ў вусім.
А калі ўжо ўсё будзе Яму падначалена, тады і Сам Сын падначаліцца Таму, Хто Яму падначаліў усё, каб Бог быў усім ва ўсіх.
Бо што ўчыняць тыя, што хрысьцяцца дзеля мертвых? Калі мертвыя ня ўскрысаюць сусім, дык нашто й хрысьціцца дзеля мертвых?
Бо што робяць тыя, што прымаюць хрост дзеля памерлых? Калі памерлыя наогул не ўваскрасаюць, дык нашто прымаюць хрост дзеля іх?
Нашто ж і мы церпім небясьпечнасьць кажнае гадзіны?
Дык нашто і мы ставім сябе штохвіліну пад небяспеку?
Я кажны дзень паміраю, подле пахвалы вашае, браты, каторую я маю ў Хрысту Ісусу, Спадару нашым.
Я штодня паміраю, і гэта праз ваша ўхваленне, браты, якое маю ў Хрысце Ісусе, Госпадзе нашым.
Калі гукаць палюдзку, як я змагаўся ізь зьверанятамі ў Ефэсе, што за карысьць імне, калі мертвыя ня ўскрысаюць? Ежма а піма, бо заўтра памрэм!
Калі я толькі, як чалавек у Эфесе, змагаўся з дзікімі звярамі, якая карысць мне з таго? Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык будзем есці і піць, бо заўтра памром.
Ня дайцеся зводзіць: благія таварыствы псуюць добрыя звычаі.
Не падманвайце сябе: «Благія сяброўствы псуюць добрыя звычаі».
Прачхніцеся запраўды і не грашыце, бо некатрыя ня маеце знацьця Бога. На сорам вам гэта кажу.
Ацверазіцеся як след і перастаньце грашыць! Бо ёсць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. На сорам вам кажу.
Але хто-колечы скажа: «Як ускрысаюць мертвыя і ў якім целе прыходзяць?»
Але скажа нехта: «А як памерлыя ўваскрасаюць? У якім целе прыходзяць яны?»
Неразумны; што ты сееш, не ажывець, калі не памрэць.
О неразумны! Дык жа тое, што ты сееш, не ажыве, калі перш не памрэ.
І што сееш, сееш ня цела будучае, але голае зярнё, можа пшонку альбо што іншае.
І тое, што сееш, ты сееш не як цела, якім яно стане потым, але як звычайнае зерне, скажам, пшанічнае або якое іншае.
Але Бог даець яму цела, як хоча, і кажнаму насеньню свае цела.
Але Бог дае яму такое цела, якое захацеў; і кожнаму насенню сваё ўласнае цела.
Ня кажнае цела такое ж цела; але накшае цела ў людзёў, накшае ў зьверанят, накшае ў рыбы, накшае ў птушак.
Не кожнае цела тое самае цела, але адно ў людзей, іншае ў быдла, а яшчэ іншае ў птушак, ды іншае ў рыб.
Ё целы нябёсныя і целы земныя, але накшая слава нябёсных, а накшая земных;
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя, але адна слава нябесных, іншая зямных.
Накшая слава сонца, і накшая слава месяца, і накшая слава гвездаў, бо гвязда ад гвязды розьніцца славаю.
І адна слава сонца, а іншая слава месяца, ды іншая слава зорак; і зорка ад зоркі адрозніваецца славай.
Гэтак і ўскрысеньне зь мертвых: сеецца псавальнае, ускрэсьне непсавальнае;
Падобна і з уваскрэсеннем мёртвых: сеецца на знішчэнне, а ўваскрасае ў незнішчальнасці;
Сеецца ў няславе, паўстаець у славе; сеецца ў кволасьці, паўстаець у магутнасьці;
сеецца ў паніжэнні, а ўваскрасае ў славе; сеецца ў кволасці, а ўваскрасае ў моцы;
Сеецца цела душэўнае, паўстане цела духоўнае. Ё цела душэўнае, ёсьць і цела духоўнае.
сеецца цела душэўнае, а паўстае цела духоўнае. Ёсць цела душэўнае, дык ёсць і духоўнае.
Гэтак і напісана: «Першы чалавек Адам стаў душою жывучай, апошні Адам духам жыцьцё даючым».
Так вось і напісана: «Стаўся першы чалавек, Адам, жывою душою», а апошні Адам — Духам жыватворчым.
Але ня духоўнае ўперад, а душэўнае, адлі духоўнае.
Аднак перш не тое, што духоўнае, але тое, што душэўнае; духоўнае ж потым.
Першая людзіна — ізь зямлі, земная; другая людзіна — зь неба.
Першы чалавек з зямлі, зямны, другі чалавек — Госпад з неба.
Якоў тый земны, таковыя й земныя; і якоў тый нябёсны, таковыя й нябёсныя.
Які зямны, такія і зямныя; які нябесны, такія і нябесныя,
І як мы несьлі абраз земнага, так панясем і абраз нябёснага.
і як насілі мы вобраз зямнога, так будзем насіць вобраз нябеснага.
Але гэта кажу, браты, што целу а крыві ня можа спасьці гаспадарства Божае ані папсуцьцю спасьці непсавальнае.
Кажу вам, браты, што цела і кроў не могуць успадкаеміць Валадарства Божага, ды тое, што знішчальнае, не можа мець спадчыны ў незнішчальным.
Вось, кажу вам тайну: ня ўсі мы засьнем, але ўсі зьменімся,
Вось кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,
Разам, якга, міг вока, на трубеньне апошняе; бо затрубе, і мертвыя ўскрэснуць непсавальнымі, а мы зьменімся;
адразу, у імгненне вока, на гук апошняй трубы; бо затрубіць, і паўстануць памерлыя незнішчальнымі, і мы будзем пераменены.
Бо псавальнаму належа адзецца ў непсавальнае, і сьмяротнаму — у несьмяротнае.
Бо трэба, каб тое, што знішчальнае, прыадзелася ў незнішчальнасць і смяротнае прыадзелася ў несмяротнасць.
Як жа псавальнае адзенецца ў непсавальнае, і сьмяротнае адзенецца ў несьмяротнае, тады ўжыцьцёвіцца слова напісанае: «Глынена сьмерць перамогаю».
А калі ўжо гэтае знішчальнае прыадзенецца ў незнішчальнасць, і смяротнае гэтае прыадзенецца ў несмяротнасць, тады збудуцца напісаныя словы: «Паглынута смерць перамогаю.
«Сьмерць! ідзе жыгала твае? пекла! ідзе перамога твая?»
Пекла, дзе твая перамога? Смерць, дзе тваё джала?»
Жыгала ж сьмерці — грэх, а сіла грэху Закон.
Джала смерці — грэх, а сіла граху — закон.
Але дзякі Богу, Каторы даець нам перамогу пераз Спадара нашага Ісуса Хрыста.
Богу ж падзяка, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста.
Дык, браты мае любовыя, будзьце моцныя, непахісныя, збыткуйце ў працы Спадаровай заўсёды, ведаючы, што праца вашая не дарма ў Спадару.
Дзеля таго, браты мае ўлюбёныя, будзьце стойкімі, непахіснымі, заўсёды рупліва занятымі справай Госпада, ведаючы, што праца ваша недарэмная перад Госпадам.