1 да Карынфянаў 11 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Будзьце перайманьнікамі ў мяне, як я ў Хрыста.
Подобни ми бывайте, якоже и азъ Христу •
Але хвалю вас, браты, што вы ўсе мае памятуеце, і дзяржыце паданьні, як я падаў вам.
Хвалю же васъ братие яко всегда на мя помните • И якоже предах вамъ предания держете •
Хачу таксама, каб вы ведалі, што кажнага мужа галава Хрыстос; галава жончына — муж; а галава Хрыста — Бог.
И хощу дабы есте ведали, яко всякому мужу глава естъ Христосъ • А глава жене мужъ • Глава же Христу Богъ •
Каторы муж моліцца альбо праракае з накрытай галавою, сароме галаву сваю.
Всякъ мужъ молитву дея или прорицая, на главе же что имея • Срамлеть главу свою •
А кажная жонка, што моліцца альбо праракае праставалосая, сароме галаву сваю; бо гэта тое самое, як калі б яна была пагаліўшыся.
Всяка пакъ жена молитву деющи или прорицающе, откровенъною главою, срамляеть главу свою • Все бо за едно ест, якобы острыженая •
Бо калі жонка ня хоча накрывацца, няхай таксама стрыжэцца; а калі жонцы сорамна быць пастрыжанай альбо паголенай, няхай накрываецца.
Аще убо не покривается жена, да остригается, естъ ли же срамъ жене стрычися, или голитися да покривается •
Бо муж ня мае накрываць галавы, бо ён абраз а слава Божая; а жонка — слава мужава.
Мужъ пакъ не повиненъ ест покривати главу, образъ и слава Божия сый • А жена слава мужева ест •
Бо ня муж із жонкі, але жонка з мужа;
Несть бо мужъ от жены, но жена от мужа •
Бо таксама ня муж створаны дзеля жонкі, але жонка дзеля мужа.
И не созданъ ест мужъ жены для, но жена мужа деля •
Затым і мае мець жонка на галаве сваёй знак улады дзеля ангілаў.
Сего ради повинна ест жена власы имети на главе своей, Ангелъ деля •
Адылі, ані жонка бяз мужа, ані муж бяз жонкі ў Спадару.
Обаче ни мужъ безъ жены, ни жена безъ мужа о Господи •
Бо як жонка з мужа, так і муж пераз жонку; усе ж — з Бога.
Яко бо жена от мужа ест, тако и мужъ женою, вси же от Бога •
Разважча самы, ці гожа жонцы праставалосай маліцца Богу?
Вы сами судите то, подобно ли естъ жене откровенне молитися Богови?
Ціж сама прырода ня вуча вае, што калі муж мае даўгія валасы, няслава яму гэта;
Чили не само прирожение учить васъ тому, яко мужъ аще власы растить, безчестие ему ест •
Але калі жонка мае даўгія валасы, ёй слава, бо даўгія валасы даны ёй замест прыкрыцьця.
Жена пакъ аще власы растит, слава ей ест • Власы бо вместо одеания даны сут ей •
Але калі б хто думаў быць звадлівым, мы ня маем такога звычаю ані цэрквы Божыя.
Естъ ли же кто мнится сварливымъ быти • Мы таковаго обычая не имамы ни церкви Божія •
Але, сулячы гэта, не хвалю, што вы зьбіраецеся ня дзеля лепшага, але дзеля горшага.
Се же завещаваю вам, не хваля васъ, яко не налепшая, но нагоршая исходитеся •
Бо, першае, запраўды чую, што, як вы зыходзіцеся на збор, памеж вас бываюць падзелы, чаму часткава й веру.
Первее убо сходящимся вамъ во церкви • Слышу распря межи вами суща • И от части некоея верую,
Бо мусяць быць таксама гэрасі памеж вас, каб выявіліся памеж вас узумелыя.
подобаеть убо и ересемъ в васъ быти • Да искушеніи явни у васъ будуть •
Адлі, як зьбіраецеся, дык ня дзеля вячэры Спадаровае;
Сънемлющим же ся вамъ восполок • Не слушит убо Господския вечеры ясти •
Бо кажны барзьдзіць уперад есьці сваю ежу, і адзін галадуе, а другі п’яны.
Кажды бо свою вечерю напредъ береть ко снедению, единый же алчеть, а иный ожралъся ест •
Ціж у вас няма дамоў, каб есьці й піць? Або грэбуеце царквою Божай і сароміце тых, што ня маюць? Што сказаць вам? ці пахваліць вас за гэта? за гэта не пахвалю.
Еда бо домовъ не имате ко ядению и питию? И чили церковъ Божию възгаржаете, и срамляете неимеющих? Что вам реку? Похвалю ли вас? О сем не похвалю •
Бо я прыняў ад Спадара тое, што й перадаў вам, што Спадар Ісус тае ночы, каторае быў выданы, узяў хлеб
Азъ убо прияхъ от Господа, еже и предахъ вамъ • Яко Господь Ісусъ Христосъ в тую нощъ в нюже преданъ бывааше • Приемъ хлебъ,
І, даўшы падзяку, паламіў і сказаў: «Гэта цела Мае, каторае за вас ломіцца; гэта рабіце на Маю намятку».
и благодаривъ преломил и рече: приимете и ядите, се ест тело Мое, еже за вы ломимое • Се творите въ Мое воспоминание,
Таксама й чару па вячэры, кажучы: «Гэта чара ё новая ўмова ў крыві Маёй, гэта рабіце так часта, як п’іце, на Маю памятку»,
Такоже и чашу, по вечеряніи глаголя: сия чаша новый заветъ ест Моея Крови, се творите, елико бо аще пити будете, въ Мое воспоминание •
Так часта, як вы ясьце хлеб гэты і п’іце чару гэтую, сьмерць Спадарову абяшчаеце, пакуль Ён прыйдзе.
Колико кратъ убо ясте хлебъ сей, и чашу пиете • Смерть Господьню возвещаете, дондеже пріидеть •
Затым, хто будзе есьці хлеб гэты або піць чару Спадарову ня годна, вінен будзе Цела й Крыві Спадаровае.
Протож аще кто ясть хлебъ сей, и пиеть чашу Господьню недостойне, повиненъ будеть Телу и Крови Господьни •
Няхай жа спрабуе сябе людзіна, і гэтак еж із хлеба таго і з чары тае.
Да искушаеть же человекъ себе, и тако от хлеба да ясть, и от чаши да пиеть •
Бо хто есьць а п’ець ня годна, тый есьць а п’ець засуджэньне сабе, не разважаючы празь Цела.
Ядый бо и пия недостойне • Судъ собе ясть и пиеть, не разсужая Тела Господьня •
Ад гэтага шмат хто з вас кволы а хворы і ня мала засынае.
Сего ради в васъ мнози немощни и недужливи, и спять доволни •
Бо, калі б мы судзілі самы сябе, дык ня былі б суджаныя;
Естъ ли быхомъ сами себе разсуживали, не быхомъ осужени были •
Будучы ж суджаныя, мы казьнераныя Спадаром, каб ня былі засуджаныя ізь сьветам.
Судими же от Господа наказуемся, да не с миромъ осудімся •
Затым, браты мае, зьбіраючыся на вячэру, жджыце адзін аднаго.
Темже братия моя сходящеся ясти, друг друга ждите •
Калі хто хоча есьці, няхай есьць дома, каб зьбірацца вам не на засуджэньне. Засталае ўладжу, як прыйду.
Аще кто альчет в дому да ясть, да не ко осужению сходитеся • А иная егда пріиду разряжу •
