3 царстваў 13 разьдзел

 

 

І калі Ерабаам стаяў на ахвярніку, каб кадзіць, прыйшоў тады чалавек Божы з Юдэі ў Бэтэль па загадзе Госпада;

 

И се мужъ Божий пришолъ естъ от людей Іюдиныхъ со словесем Господьним во Вефиль, и знайде Еровоама стоящего на требнице и кладущего кадило на углие,

і закрычаў ён на ахвярнік па слову Госпада, кажучы: «Ахвярнік, ахвярнік, вось што кажа Госпад: “Вось, у доме Давіда народзіцца сын, на імя Осія, і ён на табе прынясе ў ахвяру святароў узгоркаў, якія кадзяць пры табе, і будуць на табе паліць людскія косці”».

 

и возпи къ требнику словесемъ Господьним, и рече: «Требнице, требънице! Сия глаголеть Господь Богъ: Се, народится сынъ з дому Давыдова, именем Іосия, и приносити будуть на тобе жерци горъ высоких, ониже ныне приносять на тобе кадило, кости людьскии на тобе палити будуть».a

І ў той жа дзень даў знак, кажучы: «Гэта будзе знак, пра які сказаў Госпад: гэты ахвярнік распадзецца, і попел, які на ім, развеецца».

 

И далъ естъ в той день знамение, глаголя: «Сие будеть знамение, иже молвилъ ест Господь: се, требникъ распадется и попел, иже в немъ ест, высыплется».

І калі цар пачуў словы чалавека Божага, якія ён выкрыкнуў супраць ахвярніка ў Бэтэлі, выцягнуў ён руку сваю да ахвярніка, кажучы: «Схапіце яго!» І здранцвела рука яго, якую ён выцягнуў супраць яго, і ён не мог яе вярнуць да сябе.

 

И внегда услыша царь Еровоамъ слова мужа Божия, глаголющего на требникъ той, иже во Вефиле, протягнулъ ест руку свою на требнице и рече: «Имите его». И усхла рука ему, юже протягнул былъ на нь, и нижъ можаше притягнути ее к собе.

Таксама ахвярнік распаўся, і попел з ахвярніка развеяўся паводле знака, які прадказаў чалавек Божы па загадзе Госпада.

 

Требникъ теже распался и попел высыпался из требника подлугъ знамения, еже былъ поведелъ мужъ Божий словесемъ Господьним.

І прасіў цар у чалавека Божага: «Малі аблічча Госпада, Бога твайго, і памаліся за мяне, каб вярнулася рука мая да мяне». Памаліўся чалавек Божы да аблічча Госпада, і вярнулася рука цара да яго, і стала такою, як была раней.

 

Тогда рече царь къ мужу Божию: «Поклонися лицу Господа, Бога твоего, и умоли Его, да навратить мне руку мою». И молился естъ мужъ Божий предъ лицемъ Господьнимъ, и навращена ест рука царева, и бысть здрава, яко и первей.

Дык прасіў цар чалавека Божага: «Хадзем са мной у дом, каб паесці, і дам табе падарункі».

 

Тогда рече царь мужу Божиему: «Внииди в домъ мой и обедуй со мною, и дамъ ти дары».

І чалавек Божы адказаў цару: «Калі б ты і палову дома свайго даваў мне, не пайшоў бы я з табой і не еў бы хлеба, і не піў бы вады ў гэтым месцы;

 

Отвеща мужъ Божий къ царю: «Бы ми далъ еси половину имения своего, не пойду с тобоюb и ниже ести буду хлеба и ни пити воды на томъ месте,

бо так загадаў мне Госпад, кажучы: “Не еш хлеба і не пі вады, і не вяртайся тою дарогаю, па якой прыбыў”».

 

понеже тако ми заповедал Господь словомъ Своимъ, глаголя: “Не будешъ ести хлеба и ни пити воды и нижъ возвратишся путемъ тымъ, имъже еси пришолъ”».c

Такім чынам, пайшоў ён іншаю дарогаю, і не вярнуўся тою дарогаю, па якой ён прыйшоў у Бэтэль.

 

Протожъ от[ъ]иде инымъ путем и не возвратися тымъ путемъ, имъже былъ пришолъ до Вефиля.

А ў Бэтэлі жыў адзін стары прарок; прыйшлі да яго сыны яго і расказалі яму пра ўсе справы, што зрабіў у той дзень чалавек Божы ў Бэтэлі, і словы, якія ён сказаў цару, таксама расказалі свайму бацьку.

 

Пророкъ же единъ старъ живяше во Вефиле. И пришедши, сынове его поведиша ему вся бывшая, еже учинилъ ест мужъ Божий в той день во Вефіле, и слова, еже глаголалъ къ царю, поведели суть отцу своему.

І спытаўся ў іх бацька іх: «Якою дарогаю ён пайшоў?» Сыны яго паказалі яму дарогу, па якой пайшоў чалавек Божы, які прыбыў з Юды.

 

Тогда рече к нимъ отець их: «Коимъ путемъ от[ъ]иде?» И показали ему сынове его путь, имъже былъ отшолъ мужъ Божий, пришедый от людей Іюдиныхъ.

І сказаў ён сынам сваім: «Асядлайце мне асла». Калі яны асядлалі яму асла, ён сеў на яго,

 

И рече паки к сыномъ: «Оседлайте ми осля». И внегда оседлаша ему, въсяде на нь,

і паехаў за чалавекам Божым, і знайшоў яго, калі ён сядзеў пад дубам, і сказаў яму: «Ці не ты чалавек Божы, які прыбыў з Юды?» Ён адказаў: «Я».

 

и еде за мужемъ Божиимъ, и знайде его седящего подъ древосъ смырковымъ, и рече к нему: «Ты ли еси мужъ Божий, пришедый от людей Іюдиныхъ?» Он же отвещалъ: «Азъ есмъ».

Ён сказаў яму: «Зайдзі да мяне ў дом, каб паесці хлеба».

 

Рече паки к нему: «Пойди со мною в домъ, и снеси хлеба».

Той кажа: «Не магу вярнуцца і пайсці з табою, і есці хлеб, і піць ваду ў гэтым месцы;

 

Той же отвеща: «Не могу навратитися и ни ити с тобою ани ести хлеба и ни пити воды на томъ месте,

бо так мне было сказана ў слове Госпада: “Не еш хлеб і не пі там вады, і не вяртайся дарогаю, па якой прыйшоў”».

 

понеже заповедалъ мне Господь словесемъ Своимъ, глаголя: “Не ежъ хлеба и не пий воды на месте томъ, и не возвращайся путемъ тымъ, имъже еси пришол”».

Сказаў ён яму: «І я прарок, падобны да цябе; і анёл сказаў мне па загадзе Госпада, кажучы: “Вярні яго з сабою ў дом свой, і хай ён есць хлеб і п’е ваду”».

 

И рече к нему: «Се, и азъ пророкъ есмъ, якоже и ты; и ангелъ молвилъ естъd ко мне Словесемъ Господьним, глаголя: “Возврати его в дом свой с собою, да снесть хлеба и напиется воды” ». И прельстилъ естъ его.

Ён падмануў яго і павёў з сабою; такім чынам, ён еў хлеб, і піў ваду ў яго доме.

 

И приведе и в домъ свой, и яде хлебъ и пие воду в доме его.

І калі сядзелі яны пры стале, Госпад накіраваў слова да прарока, які вярнуў яго з дарогі,

 

И внегда седели сут обадва за столомъ, бысть слово Господьне къ пророку, онже прельстилъ былъ его.

і сказаў ён да чалавека Божага, які прыйшоў з Юды, кажучы: «Гэта кажа Госпад: “За тое, што ты не паслухаў слова Госпада і не захаваў прыказання, якое даў табе Госпад, Бог твой,

 

И возпи к мужу Божию, иже прииде от земли Іюдины, глаголя: «Сия глаголеть Господь Богъ: Иже не послушалъ еси словесъ Божиихъ и не сохранилъ еси приказания, еже заповедалъ тобе Господь, Богъ твой,

і вярнуўся, і еў хлеб, і піў ваду ў месцы, у якім Я забараніў табе есці хлеб і піць ваду, твой труп не будзе ўнесены ў магілу бацькоў тваіх”».

 

и навратился еси, и елъ еси хлебъ, и пилъ еси воду на месте томъ, на немже заповедалъ был тобе Господь, абы не елъ хлеба и не пил воды, прото не будеть погребено тело твое во гробе отцевъ твоих».

І, калі той з’еў хлеб і напіўся, ён асядлаў сабе асла прарока, які вярнуў яго;

 

И внегда поедалъ хлеба и напился воды мужъe Божий, егоже былъ вернулъ пророкъ той, оседлал осла своего и от[ъ]иде путемъ своим;

і, калі ён паехаў, сустрэў яго леў на дарозе і забіў, і труп яго ляжаў, кінуты на дарозе; а каля яго стаяў леў.

 

и внегда стретил его естъ левъ на пути, удавилъ и. И лежало тело его мертвое посреди путя, и стоялъ естъ оселъ подле телеси мертваго, и левъ стояше посполу с ним.

І вось, праходзячы, людзі ўбачылі труп, кінуты на дарозе, і льва, што стаяў каля трупа; і яны пайшлі і паведамілі ў горадзе, у якім жыў той стары прарок.

 

И се мужи, идущие путемъ, узрели суть тело мерътвое, лежащее на пути, и льва, стоящего при немъ, и пришедши, поведиша во граде томъ, в немъже пророк старый той живяше.

Калі гэта пачуў той прарок, які яго завярнуў з дарогі, ён сказаў: «Гэта чалавек Божы, які не паслухаўся загаду Госпада, і аддаў яго Госпад ільву, і ён раздзёр яго і забіў паводле слова Госпада, якое сказаў яму Ён».

 

Сия внегда услышалъ пророкъ той старый, онже былъ навратил его въспят в домъ свой, и рече: «То ест той мужъ Божий, онже не послуша словесъ Господьних, сего для предалъ ест его Богъ льву, и удавилъ и по словеси Господьнемъ, еже глагола к нему».

І сказаў ён сынам сваім: «Асядлайце мне асла!» Калі яны асядлалі

 

И рече сыномъ своимъ: «Оседлайте ми осля». Они же внегда оседлали ему,

і ён паехаў, то знайшоў труп яго, кінуты на дарозе, і асла, і льва, што стаялі каля трупа; леў не еў трупа і не раздзёр асла.

 

ехалъ естъ и найде тело его мертво на пути, а осла и льва стоящих у тела; и не яде его левъ и ниже что учинилъ ослу.

Дык прарок падняў труп чалавека Божага, і паклаў яго на асла, і прывёз яго назад у горад старога прарока, каб паплакаць над ім і пахаваць яго.

 

И взялъ естъ пророкъ тело мужа Божия, и возложилъ е на осла, и навратився, принесе е во град, в немъже живяше, и плакася над нимъ.

І паклаў ён нябожчыка ў яго магіле, і плакаў над ім: «О мой браце!»

 

И погребе тело его во гробе своем, глаголя: «Увы мне, увы мне, брате мой!»

І, калі пахавалі яго, сказаў сваім сынам: «Калі я памру, пахавайце мяне ў магіле, у якой пахаваны чалавек Божы; каля касцей яго пакладзіце косці мае.

 

И внегда отплакал его, рече к сыномъ своим: «Погребите мя в томъ гробе, в немже мужъ Божий положенъ ест; подле костей его положите кости мое,

Бо напэўна споўніцца слова, якое сказаў Госпад адносна ахвярніка, што ў Бэтэлі, і адносна ўсіх свяцілішчаў на ўзгорках, якія ў гарадах Самарыі».

 

воистинну убо наполнится слово то, еже пророковалъ повелением Божиим о олтари, иже въ Вефиле, и о всехъ храмех идольскихъ, иже суть во градехъ Самарейскихъ».

Пасля ўсяго гэтага Ерабаам не звярнуў з ліхой сваёй дарогі, але зноў рабіў ён святароў для ўзгоркаў з найгоршых людзей; хто толькі хацеў, таго пасвячаў у святары для ўзгоркаў.

 

По словесех же сихъ не отвратился ест Еровоамъ от путей своих злыхъ, но опять наделал жерцевъ от людей чуждих во храмехъ идольских;f кто убо толико восхотелъ, наполнилъ руку его и скоро былъ жерцемъ идолским.

З-за гэтай прычыны грашыў дом Ерабаама, і быў ён загублены і знішчаны з паверхні зямлі.

 

И тое для речи съгрешилъ естъ домъ Еровоамовъ, и скаженъ ест, и выгубленъ ест от земли.