Да Рымлянаў 4 разьдзел

 

 

Што, скажам, знайшоў Абрагам, наш праайцец, паводле цела?

 

Дык спытайма, што (здабыў) наш прадзед Абрагам паводле цела (па целу)?

Калі Абрагам апраўдаўся ўчынкамі, то мае чым хваліцца, але не перад Богам.

 

Бо калі Абрагам быў апраўданы з учынкаў, мае права да хвальбы, але ня перад Богам.

Бо што кажа Пісанне? «Паверыў Абрагам Богу, і гэта залічылася яму як справядлівасць».

 

Бо што кажа Пісаньне? "Уверыў Абрагам Богу, і палічана яму гэта ў апраўданьне (за справядлівасьць)".

Плата працаўніку залічваецца не з ласкі, але з абавязку.

 

Вось жа таму, хто працуе, плаціцца ня з ласкі, але па належнасьці.

А таму, хто не працуе, але верыць у таго, хто апраўдвае бязбожнага, вера ягоная залічваецца як справядлівасць.

 

Таму аднак, хто не працуе, а верыць Таму, хто апраўдвае грэшніка, яго вера лічыцца на апраўданьне (за справядлівасьць).

Так і Давід называе шчаслівым чалавека, якому Бог залічвае справядлівасць незалежна ад учынкаў:

 

Так і Давід называе шчасьлівым чалавекам, якому Бог без учынкаў прызнае справядлівасьць:

«Шчаслівыя, каму беззаконне дараванае і чые грахі закрытыя;

 

"Шчасьлівыя тыя, каторым неправасьці адпушчаны ды каторых грахі закрытыя.

шчаслівы чалавек, якому Пан не залічыць граху».

 

Шчасьлівы чалавек, катораму Госпад не пачытае грахоў.

Ці гэтае шчасце датычыць абрэзаных, ці таксама неабрэзаных? Мы кажам, што «Абрагаму вера залічана як справядлівасць».

 

Дык ці гэта багаславнства адносіцца да абрэзаных, ці таксама да неабрэзаны? Мы кажам, што Абрагаму вера была палічана за справядлівасьць (апраўданьне).

Калі залічана? Пасля абразання ці да абразання? Не пасля абразання, але да абразання.

 

Якім спосабам была яму палічана: ці калі быў абразаны, ці да абразаньня?

І знак абразання ён атрымаў, як пячаць справядлівасці праз веру, якую меў у неабразанні, так што ён стаўся айцом усіх веруючых у неабразанні, каб таксама ім была залічана справядлівасць,

 

Ён атрымаў знак абразаньня, як пячаць апраўданьня, атрыманага з веры, метай яшчэ тады, калі ня быў абрэзаны. Такім чынам ён бацькам усіх тых, каторыя ня маючы абразаньня, вераць, каб і ім было гэта залічана на апраўданьне.

і айцом абрэзаных, якія не толькі прынялі абразанне, але таксама ідуць па слядах веры айца нашага Абрагама, якую ён меў да абразання.

 

А таксама бацькам тых абразаных, каторыя ня толькі па абразаньню, але ідуць слядамі тое веры, якую бацька наш Абрагам меў перад абразаньнем.

Абяцанне Абрагаму і ягонаму патомству, што ён будзе спадкаемцам свету, было дадзена не праз Закон, але праз справядлівасць веры.

 

Бо не Законам было дадзена Абрагаму і ягоным нашчадкам абяцаньне, што ён стане спадкаемцам (гаспадаром) сьвету, але з справядлівасьці веры.

Калі спадкаемцы тыя, што з Закону, то вера не мае значэння, і непатрэбнае абяцанне.

 

Калі бо спадкаемцамі становяцца тыя, што апіраюцца на Законе, дык вера станоцца пустой, а абяцаньне без выніку.

Бо Закон наклікае гнеў, а дзе няма Закону, няма і злачынства.

 

Бо ж Закон выклікае гнеў, а дзе няма Закону, там праступака (нарушэньня Закону).

Таму абяцанне — з веры, каб было справай ласкі, каб мела моц для ўсяго патомства. Не толькі для тых, хто абапіраецца на Закон, але і для тых, хто трымаецца веры Абрагама, які ёсць айцом усіх нас.

 

Зсюль гэта (спадкаемства, спадчына) залежыць ад веры, каб сапраўды было з ласкі, каб абяцаньне было запэўнена ўсяму патомству, а не толькі тым, што апіраюцца на Законе, але і ўсім, каторыя маюць веру Абрагама, бо ён Бацькам (Айцом) усіх нас,

Як напісана: «Я паставіў цябе айцом многіх народаў», — перад абліччам Бога, якому ён паверыў як таму, хто ажыўляе памерлых і кліча няіснае да існавання.

 

як напісана: "Устанавіў я Цябе Бацькам многіх народаў" перад Богам. Яму ён уверыў як Таму, Хто ажыўляе памёршых ды тое, што не існее — паклікае да існаваньня.

Ён насуперак надзеі паверыў з надзеяй, што стане айцом многіх народаў, паводле сказанага: «Такім будзе патомства тваё».

 

Абрагам без надзеі ўверыў надзеі (абнадзеіўся) стацца Бацькам многіх народаў, як было сказана: "Такім будзе тваё патомства".

І не аслаб у веры, хоць лічыў сваё амаль стогадовае цела ўжо змярцвелым і ўлонне Сары мёртвым.

 

І не захістаўся ў веры, хоць бачыў, што цела яго замірае, а было яму ўжо каля ста гадоў, дый Сара не магла ўжо радзіць.

Не засумняваўся ў абяцанні Божым, але ўмацаваўся ў веры, аддаючы хвалу Богу

 

І ў абяцаньне Божае не сумніваўся ані чуць, наадварот умацаваўся, вераю (даверам), славячы за гэта Бога,

і будучы цалкам упэўненым, што Бог мае моц выканаць абяцанае.

 

ён быў ўпэўнены, што Бог абяцаў, зможа зьдзейсьніць.

Таму гэта і залічана яму як справядлівасць.

 

Таму гэта палічана было яму за справядлівасць.

Не толькі дзеля яго аднаго напісана, што залічана яму,

 

А гэта напісана ня дзеля яго аднаго: "Будзе яму палічана",

але таксама дзеля нас, бо залічыцца і нам, якія вераць у таго, хто ўваскрасіў з мёртвых Езуса, Пана нашага,

 

але і дзеля нас, бо будзе палічана і нам, веручым у Таго, Хто ўскрасіў Езуса, Госпада нашага з умёршых,

які быў выдадзены за правіны нашыя і ўваскрос дзеля нашага апраўдання.

 

выдадзенага (ахвяраванага) за злачынствы нашыя ды ўскросшага з умёршых для апраўданьня (усправядлівеньня) нашага.