Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Няма прабачэння табе, кожны чалавеча, які асуджаеш. Бо ў чым асуджаеш іншага, у тым сябе асуджаеш, таму што, асуджаючы, робіш тое самае.
Затым не бязвінны (беззаганны) ты, чалавеча, калі ты ня быў, які любіш асуджаць другіх. Бо асуджаючы іншага, асуджаеш сябе, бо робіш тое самае, за што асуджаеш.
А мы ведаем, што суд Божы справядлівы над тымі, хто так робіць.
Ведаем прытым, што Бог справядліва асудзіць тых, каторыя дапускаюцца такіх правінаў.
Няўжо ты думаеш, чалавеча, які асуджаеш тых, хто так робіць, хоць і сам робіш тое самае, уцячы ад Божага суда?
Ці думаеш, чалавеча, каторы асуджаеш тых, якія дапускаюцца такіх правінаў як ты думаеш усьцерагчыся прысуду Божага?
А можа пагарджаеш багаццем Божай дабрыні, лагоднасці і доўгацярплівасці, не разумеючы, што дабрыня Божая вядзе цябе да пакаяння?
Як сьмееш зьневажаць шчодрасьць дабраты, цярплівасьці і вялікадушнасьці Бога, не разумеючы, што міласьцівасьць Божая прынукае цябе да пакуты (пакаяньня).
За тваю жорсткасць і няздольнае да пакаяння сэрца ты сам сабе збіраеш гнеў на дзень гневу і аб’яўлення справядлівага суда Бога,
Дзеля закамянеласьці тваёй і непакутаваньня сэрца, рыхтуеш сабе гнеў (Божы) на дзень аб'явы справядлівага суду Божага.
які аддасць кожнаму паводле ягоных учынкаў:
Ён аддасьць кожнаму па яго ўчынках.
тым, хто з цярплівасцю ў добрай справе шукае славы, пашаны і нятленнасці, — вечнае жыццё,
Тым, што праз стойкасьць у добрых учынках шукаюць славы, уважэньня і несмяротнасьці — жыцьцё вечнае;
а тым, хто працівіцца і не слухаецца праўды, але слухаецца несправядлівасці, — гнеў і абурэнне.
а тым, што ўпорыстыя, за праўдай ісьці ня хочуць, а аддаюцца няправасьці — гнеў і запальчывасьць.
Нядоля і ўціск спаткае кожнага чалавека, які чыніць зло: спачатку юдэя, а пасля і грэка.
Гора і прагнёт (зваліцца) на кожнага чалавека, каторы дапускаецца зла, перш на Юдэя, а потым на Грэка.
А хвала, пашана і спакой — кожнага, хто чыніць дабро: спачатку юдэя, а пасля і грэка.
Хвала і пашана і супакой на чалавека, чынячага дабро — найперш Юдэя, а потым Грэка.
Таму што Бог не зважае на асобу!
Бо Бог не зважае на асобу.
Тыя, што, не маючы Закону, зграшылі, без Закону і загінуць, а тыя, што ў Законе зграшылі, праз Закон будуць асуджаны.
Бо тыя, што ня маючы Закону саграшылі, без закону — пагінуць, а тыя, што маючы закон — саграшылі, — законам будуць асуджаны,
Бо не тыя, што слухаюць Закон, справядлівыя перад Богам, але тыя, што выконваюць, будуць апраўданыя.
ня тыя, што слухаюць чытаньня Закону — справядлівыя ў Бога, але тыя, што выпаўняюць Закон — будуць апраўданы.
Калі язычнікі, не маючы Закону, па прыродзе робяць законнае, то, не маючы Закону, яны самі сабе закон.
Калі пагане ня маючы ніякага Закону па прыродзе робяць тое, што загадвае Закон — самі сабе Законам.
Яны паказваюць, што Закон упісаны ў іх сэрцы, аб чым сведчыць іхняе сумленне ды думкі, якія то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна адну
Даказваюць яны, што зьмест Закона выпісаны на іхніх сэрцах, пра гэта сьведчыць іх сумленьне і думкі, каторыя то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна другую.
ў дзень, калі Бог будзе судзіць тайныя ўчынкі людзей паводле майго дабравесця праз Езуса Хрыста.
У той дзень, калі Бог будзе судзіць праз Езуса Хрыста таёмныя (дзеяньні) ўчынкі людзей як вясьціць мая Эвангелія.
Калі ты завешся юдэем і супакойваеш сябе Законам, хвалішся Богам
Калі аднак называемыя Гэбрэям і пакладаліся на Закон і ганарыліся Богам,
і ведаеш Яго волю, умееш распазнаваць найважнейшае, навучаны дзякуючы Закону,
ды павучаны Законам знаем Яго волю і разьбіраешся што лепшае,
калі перакананы, што ты правадыр сляпых, святло для тых, хто ў цемры,
і перакананы, што ты правадыром сьляпых ды, што ты сьвятлом для тых, што ў цемры,
выхавацель неразумных, настаўнік малых, які мае ў Законе прыклад пазнання і праўды,
што ты выхавацель неўмекаў, настаўнікам моладзі (юнацтва), маючы па Закону поўнае пазнаньне і праўду.
то ці ж, навучаючы другога, не вучыш самога сябе? Навучаючы не красці, крадзеш?
Дык як жа ты вучыш другіх, а сябе самога ня вучыш? Вучыш, што нельга красьці, а крадзеш.
Кажучы, не чужалож, чужаложыш? Маючы агіду да ідалаў, чыніш святатацтва?
Вучыш, што нельга чужаложыць, а чужаложыш? Брыдзішся ідаламі, а абкрадваеш сьвятыні?
Хвалішся Законам, а, парушаючы Закон, зневажаеш Бога?
Ганарышся Законам, а нарушаючы Закон, Бога зьневажаеш.
Як напісана: «Праз вас імя Божае зневажаецца сярод язычнікаў».
Дык жа напісана: "Дзеля вас пагане зьневажаюць імя Божае".
Абразанне карысна, калі выконваеш Закон. Калі ты парушаеш Закон, то тваё абразанне сталася неабразаннем.
Абразаньне тады карыснае (памочнае), калі спаўняем Закон. Калі аднак парушаеш Закон, будучы абрэзаным, становішся, як неабрэзаны.
Таму, калі неабрэзаны выконвае наказы Закону, то ці не залічыцца яму яго неабразанне за абразанне?
А калі неабрэзаны спаўняеш пастановы Закону, дык ці ж яго неабрэзаньне не палічыцца яму за абразаньне?
І неабрэзаны, выконваючы Закон, ці не асудзіць цябе, бо ты нягледзячы на літару Закону і абразанне парушаеш Закон?
Дык вось той, хто ад нараджэньня не абрэзаны, але спаўняе Закон — будзе судзіць цябе, які нарушаеш Закон, маючы пастановы (Закону) і абразаньне.
Таму што не той юдэй, хто такі знешне, і не тое абразанне, якое знешне на целе,
Праўдзівы Юдэй (Жыд) не па выглядзе (уважаны за жыда) ды не такое абразанне, якое відацца на целе.
але хто ўнутры юдэй і абразанне мае ў сэрцы паводле духа, а не паводле літары. Такі мае пахвалу не ад людзей, але ад Бога.
Але той, хто ў душы Юдэй (Жыд) — Юдэям, а праўдзівым абрэзаньнем — духовае абразаньне — сэрца, а ня літара (форма). Вось такі Юдэй мае пахвалу ў людзей і ў Бога.
