Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Вось таму няма апраўданьня табе, кожны чалавеча, што судзіш другога; бо тым самым судом, якім судзіш другога, асуджаеш сам сябе; бо, асуджаючы другога, робіш тое самае.
Затым не бязвінны (беззаганны) ты, чалавеча, калі ты ня быў, які любіш асуджаць другіх. Бо асуджаючы іншага, асуджаеш сябе, бо робіш тое самае, за што асуджаеш.
А мы ведаем, што паводле ісьціны ёсьць суд Божы на тых, што такое чыняць.
Ведаем прытым, што Бог справядліва асудзіць тых, каторыя дапускаюцца такіх правінаў.
Няўжо думаеш ты, чалавеча, што ўнікаеш суду Божага, калі асуджаеш тых, якія ўчыняюць такое, і сам робячы тое самае?
Ці думаеш, чалавеча, каторы асуджаеш тых, якія дапускаюцца такіх правінаў як ты думаеш усьцерагчыся прысуду Божага?
Альбо пагарджаеш багацьцем даброці, лагоднасьці і вялікай цярплівасьці Божай, не разумеючы, што даброць Божая вядзе цябе да пакаяньня?
Як сьмееш зьневажаць шчодрасьць дабраты, цярплівасьці і вялікадушнасьці Бога, не разумеючы, што міласьцівасьць Божая прынукае цябе да пакуты (пакаяньня).
Але, з упартасьці тваёй і нераскаянага сэрца ты сам сабе зьбіраеш гнеў на дзень гневу і абвяшчэньня праведнага суду ад Бога,
Дзеля закамянеласьці тваёй і непакутаваньня сэрца, рыхтуеш сабе гнеў (Божы) на дзень аб'явы справядлівага суду Божага.
Які кожнаму аддасьць паводле дзеяў ягоных:
Ён аддасьць кожнаму па яго ўчынках.
тым, якія ўвесь час ў добрых дзеях шукаюць славы, гонару і бесьсьмяротнасьці, — жыцьцё вечнае;
Тым, што праз стойкасьць у добрых учынках шукаюць славы, уважэньня і несмяротнасьці — жыцьцё вечнае;
а тым, якія ўпарцяцца і супрацівяцца ісьціне, ды аддаюцца няпраўдзе, — лютасьць і гнеў.
а тым, што ўпорыстыя, за праўдай ісьці ня хочуць, а аддаюцца няправасьці — гнеў і запальчывасьць.
Смутак і скруха ўсякай душы чалавека, які чыніць ліхое: першаму Юдэю, потым і Эліну!
Гора і прагнёт (зваліцца) на кожнага чалавека, каторы дапускаецца зла, перш на Юдэя, а потым на Грэка.
Наадварот жа, слава і гонар і мір кожнаму, хто робіць добрае: першаму Юдэю, потым і Эліну!
Хвала і пашана і супакой на чалавека, чынячага дабро — найперш Юдэя, а потым Грэка.
Бо няма прывабы да асобы ў Бога.
Бо Бог не зважае на асобу.
Тыя, што без закона зграшылі, без закона і загінуць; а тыя, якія ў законе зграшылі, паводле закона прымуць суд,
Бо тыя, што ня маючы Закону саграшылі, без закону — пагінуць, а тыя, што маючы закон — саграшылі, — законам будуць асуджаны,
бо не слухачы закона праведныя перад Богам, а выканаўцы закона апраўданы будуць;
ня тыя, што слухаюць чытаньня Закону — справядлівыя ў Бога, але тыя, што выпаўняюць Закон — будуць апраўданы.
бо, калі язычнікі, ня маючы закона, ад прыроды законнае робяць, дык, ня маючы закона, яны самі сабе закон:
Калі пагане ня маючы ніякага Закону па прыродзе робяць тое, што загадвае Закон — самі сабе Законам.
яны паказваюць, што дзеі закона ў іх напісаны ў сэрцах, пра што сьведчыць сумленьне іхняе і думкі іхнія, якія то вінавацяць, то апраўдваюць адна адну,
Даказваюць яны, што зьмест Закона выпісаны на іхніх сэрцах, пра гэта сьведчыць іх сумленьне і думкі, каторыя то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна другую.
у дзень, калі паводле зьвеставаньня майго, Бог будзе судзіць таемныя дзеі людзей празь Ісуса Хрыста.
У той дзень, калі Бог будзе судзіць праз Езуса Хрыста таёмныя (дзеяньні) ўчынкі людзей як вясьціць мая Эвангелія.
Вось, ты называешся Юдэем, і супакойваеш сябе законам, і хвалішся Богам,
Калі аднак называемыя Гэбрэям і пакладаліся на Закон і ганарыліся Богам,
і ведаеш волю Ягоную, і разумееш лепшае, навучаючыся з закона,
ды павучаны Законам знаем Яго волю і разьбіраешся што лепшае,
і ўпэўнены пра сябе, што ты павадыр сьляпым, сьвятло тым, што ходзяць у цемры, —
і перакананы, што ты правадыром сьляпых ды, што ты сьвятлом для тых, што ў цемры,
выхавальнік неразумным, настаўнік дзецям, які мае ўзор розуму і ісьціны ў законе:
што ты выхавацель неўмекаў, настаўнікам моладзі (юнацтва), маючы па Закону поўнае пазнаньне і праўду.
як жа ты, навучаючы другога, ня вучыш сябе самога?
Дык як жа ты вучыш другіх, а сябе самога ня вучыш? Вучыш, што нельга красьці, а крадзеш.
Прапаведуючы ня красьці, крадзеш? кажучы: не распусьнічай, распусьнічаеш? грэбуючы ідаламі, рабуеш сьвятыні?
Вучыш, што нельга чужаложыць, а чужаложыш? Брыдзішся ідаламі, а абкрадваеш сьвятыні?
хвалішся законам, а, пераступаючы закон, зьневажаеш Бога?
Ганарышся Законам, а нарушаючы Закон, Бога зьневажаеш.
бо дзеля вас, як напісана, імя Божае ганьбуецца ў язычнікаў.
Дык жа напісана: "Дзеля вас пагане зьневажаюць імя Божае".
Абразаньне карыснае, калі выконваеш закон; а калі ты пераступаеш закон, дык абразаньне тваё сталася неабразаньнем.
Абразаньне тады карыснае (памочнае), калі спаўняем Закон. Калі аднак парушаеш Закон, будучы абрэзаным, становішся, як неабрэзаны.
Дык вось, калі неабразанец выконвае пастановы закона, дык ягонае неабразаньне ці не залічыцца яму за абразаньне?
А калі неабрэзаны спаўняеш пастановы Закону, дык ці ж яго неабрэзаньне не палічыцца яму за абразаньне?
І неабрэзаны ад прыроды, які выконвае закон, ці не асудзіць цябе, пераступніка закона зь Пісаньнем і абразаньнем?
Дык вось той, хто ад нараджэньня не абрэзаны, але спаўняе Закон — будзе судзіць цябе, які нарушаеш Закон, маючы пастановы (Закону) і абразаньне.
Бо ня той Юдэй, хто такі з выгляду, і ня тое абразаньне, якое вонкавае, на плоці;
Праўдзівы Юдэй (Жыд) не па выглядзе (уважаны за жыда) ды не такое абразанне, якое відацца на целе.
а той Юдэй, хто ўнутрана такі, і тое абразаньне, якое ў сэрцы паводле Духа, а не паводле літары: яму і пахвала не ад людзей, а ад Бога.
Але той, хто ў душы Юдэй (Жыд) — Юдэям, а праўдзівым абрэзаньнем — духовае абразаньне — сэрца, а ня літара (форма). Вось такі Юдэй мае пахвалу ў людзей і ў Бога.
