Да Рымлянаў 6 разьдзел

 

 

Што-ж скажам? ці аставацца нам у грэсе, каб памнажалася ласка? Няхай ня станецца!

 

Дык што скажам? Ці будзем трываць у граху, каб памнажалася ласка? Ніякім чынам!

Мы, якія паме́рлі для грэху, як жа будзем жыць у ім?

 

Бо калі мы памерлі для граху, дык як жа можам жыць у ім далей?

Няўжо-ж ня ве́даеце, што ўсе́ мы, якія ахрысьціліся ў Хрыста Ісуса, у сьмерць Яго ахрысьціліся?

 

Ці ж вы не ведаеце, што мы ўсе, ахрышчаныя ў Ісуса Хрыста, ахрышчаны ў смерць Яго?

Дык мы пахавалі сябе́ з Ім хрышчэньнем у сьме́рць, каб, як Хрыстос уваскрос з паме́ршых цераз славу Айца, так і нам хадзіць у абноўленым жыцьці.

 

Таму праз хрост мы разам з Ім пахаваны ў смерць, каб, як Хрыстос быў уваскрашоны з мёртвых славаю Айца, так і мы пачалі жыць абноўленым жыццём.

Бо, калі мы злучаны з Ім падабе́нствам сьме́рці Яго, дык павінны быць злучаны і падабе́нствам ускрасе́ньня,

 

Бо калі мы аб’яднаны з Ім падобнасцю Яго смерці, дык [будзем аб’яднаны падобнасцю] і ўваскрэсення.

ве́даючы тое, што адве́чны наш чалаве́к раскрыжаваны з Ім разам, каб зьніштожана было грэшнае це́ла, каб нам ня быць ужо слугамі грэху;

 

Ведаем гэта, што для знішчэння грэшнага цела даўнейшы наш чалавек быў разам з Ім укрыжаваны на тое, каб мы больш не служылі граху.

бо хто памёр, той вызваліўся ад грэху,

 

Хто бо памёр, апраўдаўся ад граху.

Калі-ж мы паме́рлі з Хрыстом, дык ве́рым, што й жыць будзем з ім разам,

 

Калі ж мы памерлі разам з Хрыстом, дык верым, што разам з Ім і жыць будзем,

ве́даючы, што Хрыстос, уваскросшы з паме́ршых, ужо ня ўмірае: сьме́рць ня мае ўжо ўлады над Ім.

 

ведаючы, што Хрыстос, уваскросшы з мёртвых, ужо не памірае, смерць над Ім не мае ўлады.

Бо, што Ён памер, дык памёр раз дзеля грэху, а што жыве́, то жыве дзеля Бога.

 

Калі Ён памёр, дык памёр толькі раз для граху, а што жыве, то жыве для Бога.

Гэтак і вы лічы́це сябе́ памёршымі дзеля грэху, жывымі-ж дзеля Бога ў Хрысьце́ Ісусе, Госпадзе нашым.

 

Так і вы лічыце сябе памерлымі для граху, а жывымі для Бога ў Хрысце Ісусе.

Дык няхай не пануе грэх у сьмяротным вашым це́ле, каб вам кары́цца прад ім у пажадлівасьці яго;

 

Дык хай жа грэх не валадарыць у вашым смяротным целе, каб вам слухацца пажадлівасці яго.

і не аддавайце грэху чле́ны вашыя, як прылады няпраўды, але Богу аддайце сябе́, як ажыўшых з мёртвых, і Богу вашыя чле́ны, як прылады праведнасьці.

 

Не аддавайце граху члены вашы як зброю несправядлівасці, але аддавайце сябе Богу як тыя, што пасля смерці ажылі, ды члены вашы Богу як зброю справядлівасці.

Няхай грэх не пануе над вамі, бо вы не пад законам, але пад ласкаю.

 

Няхай грэх не пануе над вамі, бо вы не пад законам, але пад ласкаю.

Дык што? ці пачне́м грашыць, бо мы не пад законам. а пад ласкаю? Няхай ня станецца!

 

Дык што ж? Будзем грашыць, бо мы не пад законам, але пад ласкай? Аніяк!

Няўжо-ж вы ня ве́даеце, што, каму вы аддаецё сябе́ за слугі на паслухмянасьць, таго вы і слугі, каго хлухаеце: ці грэху на сьме́рць, ці паслухмянасьці на праведнасьць.

 

Ці ж не ведаеце, што, каму аддаяце сябе паслугачом на паслухмянасць, становіцеся таго паслугачамі, каму паслухмяныя: ці граху на смерць, ці паслухмянасці на справядлівасць.

Дзякуй Богу, што вы, быўшы раней слугамі грэху, ад сэрца паслухалі таго тыпу навукі, якому аддалі сябе́.

 

Дзякуй Богу, што вы, якія былі нявольнікамі граху, ад шчырага сэрца паслухаліся таго ладу навукі, у якую вы аддалі сябе.

Вызваліўшыся-ж ад грэху, вы сталіся слугамі праўды.

 

Вызваленыя ж ад граху, вы сталіся паслугачамі справядлівасці.

Па-людзку гавару дзеля слабасьці це́ла вашага. Бо, як аддавалі вы чле́ны вашыя за слугі нячыстасьці й беззаконнасьці на беззаконнасьць, гэтак сягоньня аддайце чле́ны вашыя за слугі праўдзе на сьвятасьць.

 

Гавару, як прынята ў людзей, дзеля кволасці цела вашага. Як аддавалі вы члены вашы на службу нячыстасці і нягоднасці на беззаконне, так аддавайце цяпер члены вашы на службу справядлівасці на асвячэнне.

Бо, калі вы былі слугамі грэху, былі вы вольнымі ад праўды.

 

Калі вы былі нявольнікамі граху, тады былі вы свабоднымі ад справядлівасці.

Які-ж плод ме́лі вы тагды, што цяпе́р гэтага сароміцеся? Бо кане́ц гэтага — сьме́рць.

 

Які ж вы мелі плод тады з таго, чаго цяпер саромеецеся? Бо канец гэтага — смерць!

Але цяпе́р, вызваліўшыся ад грэху і стаўшыся рабамі Бога, маеце плод свой на сьвятасьць, а кане́ц — жыцьцё ве́чнае.

 

Цяпер жа, вызваленыя ад граху ды ўчыненыя паслугачамі Бога, маеце плод ваш на асвячэнне, а на канец — жыццё вечнае!

Бо заплата за грэх — сьме́рць, а дар Божы — жыцьцё ве́чнае ў Хрысьце́ Ісусе, Госпадзе нашым.

 

Бо плата за грэх — смерць, а дар Божы — жыццё вечнае ў Хрысце Ісусе, Госпадзе нашым.