Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці-ж вы ня ве́даеце, браты (бо кажу да ве́даючых закон), што закон мае ўладу над чалаве́кам, пакуль той жыве́?

 

Ці ж вы не ведаеце, браты, — бо гавару тым, хто ведае закон, — што, дакуль жыве чалавек, закон пануе над чалавекам?

Замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; а калі муж памрэ, яна звальняецца ад мужа.

 

Падобна і замужняя жанчына звязана законам з жывым мужам; а калі муж памрэ, яна вызвалена ад мужа па законе.

Дзеля гэтага, калі пры жывым мужу будзе другога, блудніцай называцца будзе; калі-ж памрэ муж, яна вольная ад закону і ня будзе блудніцай, выйшаўшы за другога мужа.

 

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым мужу выйдзе замуж за другога; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону і не будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

Гэтак і вы, браты маі, паме́рлі для закону праз Це́ла Хрыстовае, каб нале́жаць другому, уваскросшаму з мёртвых, каб прынасіць плод Богу.

 

Так і вы, браты мае, памерлі для закону праз Цела Хрыстова, каб належаць другому, Таму, Які ўваскрос з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

Бо, калі мы былі ў це́ле, тады юрлівасьць грахоўная, што праз закон, дзе́яла ў чле́нах вашых, каб даваць плод сьме́рці;

 

Пакуль мы жылі ў целе, у членах нашых праз закон дзейнічалі грахоўныя жарсці, каб мы прыносілі плод смерці.

цяпе́р жа, паме́ршы для закону, якім былі зьвязаны, мы вызваліліся ад яго, каб нам служыць у абнаўле́ньні духа, а не па старой літары.

 

Цяпер жа мы вызвалены ад закону, у якім утрымліваліся, памерлі для яго, каб служыць Богу ў абнаўленні Духа, а не па старой літары.

Што-ж скажам? Закон — грэх? Няхай ня станецца! але я не пазнаў грэху, толькі праз закон, бо я ня ве́даў-бы й пажаданьня, калі-б закон не гаварыў: не пажадай (Выхад 20:16−17).

 

Дык што скажам? Няўжо ад закону грэх? Ніякім чынам! Але я спазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы пажадлівасці, калі б закон не казаў: «Не пажадай».

Але грэх, які ўзяўся праз запаведзь, выклікаў у мяне́ ўсякае пажаданьне; бо без закону грэх мёртвы.

 

Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, выклікаў у мяне ўсякія пажаданні, бо, каб не было закону, грэх быў бы мёртвы.

Я жыў калісь без закону; але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

 

Калісьці я жыў без закону, але, калі прыйшло прыказанне, ажыў і грэх,

а я памёр; і мной было знойдзена, што запаведзь, якая на жыцьцё, яна на сьме́рць,

 

а я памёр; і я знайшоў, што прыказанне, якое было на жыццё, прывяло мяне на смерць.

бо грэх, які ўзяўся праз запаведзь, зьвёў мяне і забіў е́ю;

 

Бо грэх, што ўзяўся з нагоды прыказання, звёў мяне і праз яго забіў.

дзеля гэтага закон сьвят, і запаведзь сьвятая і праведная і добрая.

 

Вось жа, закон сам па сабе святы, і прыказанне святое, і справядлівае, і добрае.

Дык няўжо-ж добрае сталася мне́ сьме́рцяй? Няхай ня станецца! Але грэх, каб зьявіўся грэхам, праз добрае робіць мне́ сьме́рць, каб грэх быў пераз ме́ру грэшным праз запаведзь.

 

Дык што, добрае сталася для мяне смерцю? Ніякім чынам! Але грэх праз добрае спарадзіў мне смерць, і, такім чынам, грэх выявіўся; каб стаўся грэх празмерна грэшным праз прыказанне.

Бо мы ве́даем, што закон духоўны, а я — цяле́сны, адданы пад грэх.

 

Ведаем бо, што закон духоўны, а я — цялесны, падлеглы граху.

Бо не разуме́ю, што ро́блю, бо ня тое ро́блю, што хачу, але, што ненавіджу, тое ро́блю.

 

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу, раблю.

Калі-ж ро́блю тое, чаго не хачу, то згаджаюся з законам, што ён добры,

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон — добры.

і цяпе́рака ўжо ня я ро́блю, але грэх, што жыве́ ў-ва мне́.

 

Тады ўжо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

Бо ве́даю, што ня жыве́ ў-ва мне́ (гэта ёсьць у це́ле маім) добрае; бо жаданьне ёсьць у-ва мне́, але каб зрабіць добрае, таго не знаходжу.

 

Я бо ведаю, што ўва мне, значыць у целе маім, не жыве добрае: бо жаданне [дабра] побач са мною, але, каб зрабіць дабро, — не.

Бо добрага, што хачу, ня ро́блю, а благое, якога не хачу, ро́блю.

 

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло, якога не хачу.

Калі-ж ро́блю тое, чаго не хачу, ужо ня я ро́блю гэта, але грэх, што жыве́ ў-ва мне́.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ўва мне жыве.

І вось я знаходжу закон, што, калі хачу рабіць добрае, ляжыць прада мною благое.

 

Дык вось, знаходжу ў сабе закон, што калі хачу рабіць дабро, то побач са мною зло.

Бо, водле нутрано́га чалаве́ка, знаходжу здавале́ньне ў законе Божым;

 

Бо паводле ўнутранага чалавека захапляюся законам Божым,

але ў чле́нах маіх бачу другі закон, што змагаецца з законам розуму майго і робіць мяне́ рабом закону грэху, які ёсьць у чле́нах маіх.

 

але ў членах маіх бачу іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды няволіць мяне законам граху, які ёсць у членах маіх.

Нешчасьлівы я чалаве́к! Хто вызваліць мяне́ ад гэтага це́ла сьме́рці?

 

Нешчаслівы я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага смяротнага цела?

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык жа сам я розумам маім служу закону Божаму, а це́лам — закону грэху.

 

Дзякуй Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага! Вось, я розумам служу закону Божаму, хоць целам — закону граху.