Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці ж не ведаеце, браты, — бо кажу тым, хто ведае Закон, — што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль той жыве?

 

Ці ж вы не ведаеце, браты, — бо гавару тым, хто ведае закон, — што, дакуль жыве чалавек, закон пануе над чалавекам?

Замужняя жанчына звязана Законам з жывым мужам. Калі муж памрэ, яна вольная ад мужа паводле Закону.

 

Падобна і замужняя жанчына звязана законам з жывым мужам; а калі муж памрэ, яна вызвалена ад мужа па законе.

Таму, калі жыве муж, а яна будзе жонкай другога, то будзе названа чужаложніцай. Калі ж памрэ муж, яна вольная ад гэтага Закону і не будзе чужаложніцай, выйшаўшы замуж за другога мужчыну.

 

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым мужу выйдзе замуж за другога; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону і не будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыста, каб належаць другому, які ўстаў з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

 

Так і вы, браты мае, памерлі для закону праз Цела Хрыстова, каб належаць другому, Таму, Які ўваскрос з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

Бо, калі мы былі ў целе, тады грахоўныя страсці праз Закон дзейнічалі ў нашых членах, каб даваць плод смерці.

 

Пакуль мы жылі ў целе, у членах нашых праз закон дзейнічалі грахоўныя жарсці, каб мы прыносілі плод смерці.

Цяпер жа, памерлыя для Закону, якім былі звязаны, мы вызваліліся ад яго, каб служыць у новым духу, а не паводле старой літары.

 

Цяпер жа мы вызвалены ад закону, у якім утрымліваліся, памерлі для яго, каб служыць Богу ў абнаўленні Духа, а не па старой літары.

Што ж скажам? Закон — грэх? Канешне, не! Але я не пазнаў бы граху, калі б не Закон, бо я не ведаў бы і пажадлівасці, калі б Закон не гаварыў: «Не пажадай».

 

Дык што скажам? Няўжо ад закону грэх? Ніякім чынам! Але я спазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы пажадлівасці, калі б закон не казаў: «Не пажадай».

Але грэх, пазнаны праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасць, бо без Закону грэх мёртвы.

 

Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, выклікаў у мяне ўсякія пажаданні, бо, каб не было закону, грэх быў бы мёртвы.

Я жыў калісьці без Закону, але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

 

Калісьці я жыў без закону, але, калі прыйшло прыказанне, ажыў і грэх,

а я памёр. І я ўбачыў, што запаведзь, дадзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці.

 

а я памёр; і я знайшоў, што прыказанне, якое было на жыццё, прывяло мяне на смерць.

Грэх, выкарыстоўваючы магчымасць праз запаведзь, звёў мяне і забіў ёю.

 

Бо грэх, што ўзяўся з нагоды прыказання, звёў мяне і праз яго забіў.

Таму закон святы, і запаведзь святая, і справядлівая, і добрая.

 

Вось жа, закон сам па сабе святы, і прыказанне святое, і справядлівае, і добрае.

Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Канешне, не! Але грэх, каб стацца грахом, карыстаючыся добрым, прынёс мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіў сваю згубную моц.

 

Дык што, добрае сталася для мяне смерцю? Ніякім чынам! Але грэх праз добрае спарадзіў мне смерць, і, такім чынам, грэх выявіўся; каб стаўся грэх празмерна грэшным праз прыказанне.

Ведаем, што Закон — духоўны, а я — цялесны, падлеглы граху.

 

Ведаем бо, што закон духоўны, а я — цялесны, падлеглы граху.

Я не разумею, што раблю, бо не тое раблю, што хачу, але тое раблю, што ненавіджу.

 

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу, раблю.

Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то прызнаю, што Закон добры.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон — добры.

Цяпер ужо не я раблю тое, але грэх, які жыве ўва мне.

 

Тады ўжо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

Ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць, у маім целе, добрае. Бо жаданне ёсць ува мне, але зрабіць добрае не знаходжу як!

 

Я бо ведаю, што ўва мне, значыць у целе маім, не жыве добрае: бо жаданне [дабра] побач са мною, але, каб зрабіць дабро, — не.

Дабро, якое хачу, не раблю, а зло, якога не хачу, раблю.

 

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло, якога не хачу.

Калі ж раблю не тое, што хачу, ужо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ўва мне жыве.

Тады я заўважаю, што, калі хачу рабіць дабро, ляжыць перада мною зло.

 

Дык вось, знаходжу ў сабе закон, што калі хачу рабіць дабро, то побач са мною зло.

Паводле духоўнага чалавека, знаходжу задавальненне ў Законе Божым,

 

Бо паводле ўнутранага чалавека захапляюся законам Божым,

але ў маіх членах бачу іншы закон, што змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне нявольнікам закону граху, які ў маіх членах.

 

але ў членах маіх бачу іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды няволіць мяне законам граху, які ёсць у членах маіх.

Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела смерці?

 

Нешчаслівы я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага смяротнага цела?

Дзякую Богу праз Езуса Хрыста, нашага Пана! Значыць я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону граху.

 

Дзякуй Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага! Вось, я розумам служу закону Божаму, хоць целам — закону граху.