Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Чарняўскага 2012
Няма прабачэння табе, кожны чалавеча, які асуджаеш. Бо ў чым асуджаеш іншага, у тым сябе асуджаеш, таму што, асуджаючы, робіш тое самае.
Таму няма выбачэння табе, кожны чалавеча, калі асуджаеш. Ды ў чым асуджаеш іншага, асуджаеш сябе, бо робіш тое самае ты, які асуджаеш.
А мы ведаем, што суд Божы справядлівы над тымі, хто так робіць.
Ведаем бо, што Божы суд справядлівы супраць тых, якія дапускаюцца такога.
Няўжо ты думаеш, чалавеча, які асуджаеш тых, хто так робіць, хоць і сам робіш тое самае, уцячы ад Божага суда?
Ці думаеш, чалавеча, які асуджаеш тых, якія такое робяць, і сам робіш тое ж, што ты ўцячэш ад суда Божага?
А можа пагарджаеш багаццем Божай дабрыні, лагоднасці і доўгацярплівасці, не разумеючы, што дабрыня Божая вядзе цябе да пакаяння?
Ці пагарджаеш багаццем дабраты, цярплівасці і вялікадушнасці Яго, не разумеючы, што дабрата Божая прыводзіць цябе да навяртання?
За тваю жорсткасць і няздольнае да пакаяння сэрца ты сам сабе збіраеш гнеў на дзень гневу і аб’яўлення справядлівага суда Бога,
Дзеля закамянеласці тваёй і ненавернутага сэрца рыхтуеш сабе гнеў на дзень гневу і аб’явы справядлівага суда Бога,
які аддасць кожнаму паводле ягоных учынкаў:
Які аддасць кожнаму паводле яго ўчынкаў:
тым, хто з цярплівасцю ў добрай справе шукае славы, пашаны і нятленнасці, — вечнае жыццё,
тым, што праз стойкасць у добрых учынках шукаюць славы, пашаны і несмяротнасці — жыццё вечнае;
а тым, хто працівіцца і не слухаецца праўды, але слухаецца несправядлівасці, — гнеў і абурэнне.
а тым, што ўпорыстыя і за праўдай ісці не хочуць, але падпарадкоўваюцца нягоднасці, — гнеў і лютасць.
Нядоля і ўціск спаткае кожнага чалавека, які чыніць зло: спачатку юдэя, а пасля і грэка.
Пакуты і прыгнёт на кожную душу для людзей, што чыняць ліха, перш на юдэя, і на грэка.
А хвала, пашана і спакой — кожнага, хто чыніць дабро: спачатку юдэя, а пасля і грэка.
Хвала, і пашана, і супакой усякаму, хто чыніць дабро, найперш юдэю, і грэку.
Таму што Бог не зважае на асобу!
Бо ў Бога няма зважання на асобу.
Тыя, што, не маючы Закону, зграшылі, без Закону і загінуць, а тыя, што ў Законе зграшылі, праз Закон будуць асуджаны.
Тыя, што без закону зграшылі, без закону і загінуць, а тыя, што пры законе зграшылі, законам будуць асуджаны.
Бо не тыя, што слухаюць Закон, справядлівыя перад Богам, але тыя, што выконваюць, будуць апраўданыя.
Бо не тыя, што слухаюць закон, справядлівыя ў Бога, але тыя, што выконваюць закон, будуць апраўданы.
Калі язычнікі, не маючы Закону, па прыродзе робяць законнае, то, не маючы Закону, яны самі сабе закон.
Бо калі пагане, не маючы ніякага закону, па прыродзе робяць тое, што па законе, дык, не маючы закону, яны самі сабе закон.
Яны паказваюць, што Закон упісаны ў іх сэрцы, аб чым сведчыць іхняе сумленне ды думкі, якія то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна адну
Паказваюць яны, што змест закону напісаны ў іх сэрцах, пра гэта сведчыць іх сумленне і думкі, якія то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна адну,
ў дзень, калі Бог будзе судзіць тайныя ўчынкі людзей паводле майго дабравесця праз Езуса Хрыста.
у той дзень, калі Бог будзе судзіць праз Ісуса Хрыста таемныя [справы] людзей, паводле майго дабравесця.
Калі ты завешся юдэем і супакойваеш сябе Законам, хвалішся Богам
Калі ты завешся юдэем, то ўпэўнены ў законе і ўсхваляеш Бога,
і ведаеш Яго волю, умееш распазнаваць найважнейшае, навучаны дзякуючы Закону,
ды, навучаны законам, ведаеш волю [Яго], і разумееш, што лепшае,
калі перакананы, што ты правадыр сляпых, святло для тых, хто ў цемры,
і перакананы, што ты — павадыр сляпых, святло для тых, што ў цемры,
выхавацель неразумных, настаўнік малых, які мае ў Законе прыклад пазнання і праўды,
выхавацель неразумных, настаўнік маладых, і маеш у законе прыклад ведаў і праўды, —
то ці ж, навучаючы другога, не вучыш самога сябе? Навучаючы не красці, крадзеш?
дык як жа ты вучыш іншага, а сябе самога не вучыш? Ты, які прапаведуеш не красці, крадзеш?
Кажучы, не чужалож, чужаложыш? Маючы агіду да ідалаў, чыніш святатацтва?
Кажучы, што нельга чужаложыць, чужаложыш? Брыдзішся ідаламі, і абкрадваеш святыню?
Хвалішся Законам, а, парушаючы Закон, зневажаеш Бога?
Выхваляеш закон, а, парушаючы закон, Бога зневажаеш?
Як напісана: «Праз вас імя Божае зневажаецца сярод язычнікаў».
Як напісана: «З-за вас паміж паганаў блюзняць на імя Божае».
Абразанне карысна, калі выконваеш Закон. Калі ты парушаеш Закон, то тваё абразанне сталася неабразаннем.
Абразанне тады карыснае, калі падпарадкоўваешся закону. Калі ж ты парушальнік закону, то абразанне тваё сталася неабразаннем.
Таму, калі неабрэзаны выконвае наказы Закону, то ці не залічыцца яму яго неабразанне за абразанне?
А калі неабрэзаны падпарадкоўваецца пастановам закону, дык ці ж яго неабразанне не палічыцца яму за абразанне?
І неабрэзаны, выконваючы Закон, ці не асудзіць цябе, бо ты нягледзячы на літару Закону і абразанне парушаеш Закон?
Дык вось той, хто па прыродзе неабрэзаны, але выконвае закон, будзе судзіць цябе, парушальніка закону, які ведае літару закону і абрэзаны.
Таму што не той юдэй, хто такі знешне, і не тое абразанне, якое знешне на целе,
Бо не той юдэй, хто такі з выгляду, ды не тое абразанне, якое відаць на целе,
але хто ўнутры юдэй і абразанне мае ў сэрцы паводле духа, а не паводле літары. Такі мае пахвалу не ад людзей, але ад Бога.
але той, хто ўнутры юдэй і абразанне якога ў сэрцы па духу, а не паводле літары; такому і пахвала не ад людзей, а ад Бога.
