Марка 6 разьдзел

 

 

І вы́йшаў адтуль, і прыйшоў у Сваю ба́цькаўшчыну; і за Ім ішлі вучні Ягоныя.

 

І выйшаў адтуль і прыйшоў у сваю бацькаўшчыну; і за Ім ішлі Ягоныя вучні.

І, калі настала субота, пачаў вучыць у школе; і многія, чуючы, з задзіўле́ньнем гаварылі: адкуль у Яго гэтае? І што за мудрасьць да́дзена Яму, што і гэткія цуды чы́няцца рукамі Яго?

 

І калі настала субота, пачаў вучыць у бажніцы; і многія чуючы, дзівіліся, кажучы: адкуль у Яго гэта? І што за мудрасьць дана Яму; што і гэткія цуды чыняцца Ягонымі рукамі?

Ці-ж гэта ня це́сьля, сын Марыі, брат Якава, Есіі, Юды і Сымона? Ці-ж гэта ня сёстры Ягоныя, што пасярод нас? í сумляваліся ў Ім.

 

Ці-ж гэта ня цесьля, сын Марыі, брат Якубы, і Язэпа, і Юды, і Сымона? Ці-ж гэта не Ягоныя сёстры, што пасярод нас? І горшыліся з Яго.

Ісус жа сказаў ім: ня бывае прарок без паша́ны, хіба толькі ў сваёй ба́цькаўшчыне і ў родных, і ў доме сваім.

 

Ісус жа сказаў ім: ня бывае прарока без пашаны, хіба толькі ў сваёй бацькаўшчыне і ў родных і ў сваім доме.

І ня мог там учыніць ніякага цуду, толькі некаторых хворых, ускла́ўшы рукі на іх, аздаравíў.

 

І ня мог там ўчыніць ніякага цуду; толькі некоторых хворых аздаравіў, усклаўшы на іх рукі.

І дзівіўся з недаве́рства іх. І хадзіў па вакалíчных селах, навуча́ючы.

 

І дзівіўся з іхняга недаверства. І хадзіў па ваколічных сёлах, навучаючы.

І паклікаў тых дванаццацёх, і пачаў іх слаць па двое, і даў ім уладу над нячы́стымі ду́хамі.

 

І паклікаў дзанаццацёх і пачаў іх рассылаць па двух; і даў і ўладу над нячыстымі духамі.

І сказаў ім нічога ня браць у дарогу, апрача аднаго кія: ні торбы, ні хле́ба, ні ме́дзі ў поясе,

 

І сказаў ім нічога ня браць ў дарогу акрамя аднаго кія: ні торбы, ні хлеба, ні грошай у поясе

 

і каб абуваліся ў сандалы і не адзяваліся ў дзьве вопраткі.

І сказаў ім: калі дзе́ ўвойдзеце ў дом, астава́йцеся ў ім, дакуль ня вы́йдзеце стуль;

 

І сказаў ім: калі ўвойдзеце ў дом, аставайцеся ў ім, пакуль выйдзеце адтуль.

 

І калі дзе ня прыймуць вас і ня будуць слухаць вас, выходзячы адтуль, абтрасеце пыл з вашых ног на сьведчаньне на іх.

І, пайшоўшы, прапаве́дывалі, каб ка́яліся;

 

І выйшаўшы прапаведвалі, каб каяліся

і выганялі многа дэманаў, і многіх хворых ма́залі аліваю і лячылі.

 

і выганялі многа дэманаў і многіх хворых мазалі аліваю і аздараўлялі.

І дачуўся цар Ірад (бо імя Ягонае сталася ве́дама) і сказаў: гэта Іоан Хрысьціцель уваскрос, і дзеля гэтага цуды праз Яго дзе́юцца.

 

І цар Ірад дачуўсл аб Ісусу, бо Ягонае імя стала вядомым, і сказаў: гэта Іван Хрысьціцель уваскрос і дзеля гэтага праз яго дзеюцца цуды.

Другія гаварылі: гэта Ільля; а іншыя казалі: гэта прарок, ці адзін із прарокаў.

 

Другія-ж гаварылі: гэта Ільля, а іншыя казалі: гэта прарок, ці адзін з прарокаў.

Ірад жа, пачуўшы, сказаў: гэта Іоан, якому я сьцяў галаву; ён паўстаў із мёртвых.

 

Ірад-жа, пачуўшы, сказаў: гэта Іван, якому я сьцяў галаву; ён устаў з мёртвых!.

Бо гэты Ірад, паслаўшы, схапіў быў Іоана і зьвязаў Яго ў вязьніцы за Ірадзіяду, жану́ брата свайго Піліпа, што ўзяў яе́ за жонку.

 

Бо гэты Ірад, паслаўшы, быў схапіў Івана і зьвязаў яго ў астрозе за Ірадзіяду, жонку свайго брата Піліпа, што быў жанаты з ёю.

Бо Іоан сказаў Іраду: ня гожа табе́ ме́ць жонку брата твайго.

 

Бо Іван казаў Іраду: ня можна табе мець жонку твайго брата.

Ірадзіяда, злуючы́ на яго, жадала забіць яго, ды не магла,

 

Ірадзіяда-ж злавалася на яго і хацела забіць яго, але не магла,

бо Ірад баяўся Іоана, ве́даючы яго, як чалаве́ка справядлівага ды сьвятога, і сьцярог яго; дый шмат рабіў, слу́хаючыся яго, і слухаў яго з ахвотай.

 

бо Ірад баяўся Івана, ведаючы яго, як чалавека справядлівага і сьвятога, і сьцярог яго, ды шмат рабіў, слухаючы яго, і слухаў яго ахвотна.

І, як нада́рыўся дзе́нь, калі Ірад, з прычыны сваіх урадзін, справіў банке́т сваім вяльможам, ваяводам ды іншым людзям Галіле́і,

 

І як надарыўся дзень угодкаў сваіх народзінаў, калі Ірад справіў банкет сваім вяльножам і ваяводам і важнейшым Галілейскім мужом,

дык дачка́ Ірадзіяды ўвайшла і танцавала й дагадзіла Іраду і банкетава́ўшым з ім. І сказаў цар дзяўчыне: прасі ў мяне́, чаго хочаш, і дам табе́,

 

дык дачка Ірадзіяды ўвайшла і танцавала ды спадабалася Іраду і ягоным субяседнікам. І сказаў цар дзяўчыне: прасі ў мяне чаго хочац і дам табе.

І прысягнуў ёй: чаго папросіш у мяне́, дам табе́, хоць бы палову царства майго.

 

І прысягнуў ёй: чаго папросіш у мяне, дам табе, хоць-бы палавіну майго царства.

Яна выйшла і спыталася ў маткі сваёй: чаго прасіць? Тая адказала: галаву Іоана Хрысьціцеля.

 

Яна-ж выйшаўшы, сказала сваёй маці: чаго прасіць? Тая-ж адказала: галаву Івана Хрысьціцеля.

І ўраз жа, вярнуўшыся борзда да цара́, папрасіла, ка́жучы: хачу, каб ты даў мне́ цяпе́р жа на місе галаву Іоана Хрысьціцеля.

 

І ўраз-жа ўвайшоўшы борзда да цара папрасіла, кажучы: хачу, каб ты даў мне цяпер-жа на місе галаву Івана Хрысьціцеля.

Цар, хоць і зажуры́ўшыся, але дзеля прысягі і тых, што банкетава́лі з ім, не схаце́ў ёй адмовіць.

 

І зажурыўся цар, але дзеля прысягі і дзеля субяседнікаў не хацеў ёй адмовіць.

І цар, ураз жа паслаўшы ка́та, загада́ў прыне́сьці галаву ягоную.

 

І ўраз-жа цар паслаў ката, загадваючы прынесьці ягоную галаву.

Той, пайшоўшы, сьцяў яго ў вязьніцы і прынёс галаву ягоную на місе і аддаў яе́ дзяўчыне, а дзяўчына аддала яе́ матцы сваёй.

 

Той, пайшоўшы, сьцяў яго ў астрозе і прынёс ягоную галаву на місе і аддаў яе дзяўчыне, а дзяўчына аддала яе сваёй матцы.

І, дачуўшыся, вучні яго прыйшлі і ўзялі це́ла ягонае ды палажылі яго ў магілу.

 

Іванавы вучні, пачуўшы аб гэтым, прыйшлі і ўзялі ягонае цела ды палажылі яго ў гробе.

І сабраліся апосталы да Ісуса і расказалі Яму ўсё, і што зрабілі і чаго навучалі.

 

І пасходзіліся апосталы да Ісуса і расказалі Яму ўсё, што рабілі і чаго навучылі!

І сказаў ім: пайдзе́це адны ў пустыннае ме́сца ды крыху супачы́ньце. Бо так многа было, што прыхо́дзілі й адыхо́дзілі, дый е́сьці ім было не́калі.

 

І сказаў ім Ісус: пайдзеце вы адны ў адлюднае мейсца ды крыху супачыньце. Бо так многа было тых, што прыходзілі і адходзілі, што нават ня мелі часу, каб што перакусіць.

І паплылі ў пустыннае ме́сца ў чаўне́ адны.

 

І адплылі адны ў лодцы ў пустыннае мейсца.

Народ угле́дзіў іх е́дучы, і многія пазналі; і бе́глі туды пе́ша з усіх ме́стаў, і апярэдзілі іх дый зыйшліся да Яго.

 

Але іх убачылі, ях адплывалі і многія пазналі іх; і беглі туды пехатою з усіх местаў і апярэдзілі іх.

Ісус, вы́йшаўшы, угле́дзіў множства народу ды пашкадава́ў іх, бо яны былі, як аве́чкі бяз па́стыра; і пачаў навучаць іх многа.

 

Ісус, выйшаўшы, угледзеў мноства народу ды зьлітаваўся над імі, бо яны былі, як авечкі без пастуха; і пачаў навучаць іх многа.

І, як прайшло шмат часу, вучні Яго прыйшлі да Яго ды кажуць: ме́сца тут пустыннае, а час ужо позны.

 

Пусьці іх, каб, пайшоўшы ў вакалíчныя вёскі й сёлы, купілі сабе́ хле́ба, бо ня маюць чаго е́сьці.

 

Ён жа, адказваючы, сказаў ім: вы́ дайце ім е́сьці. І сказалі Яму: хіба нам пайсьці купіць хле́ба дынараў на дзьвесьце й даць ім е́сьці?

 

Але Ён спытаўся ў іх: колькі ў вас хлябоў? Пайдзе́це й паглядзе́це. Яны, даве́даўшыся, сказалі: пяць хлябоў і дзьве́ рыбы.

 

Тады загадаў ім рассадзіць усіх гурткамі на зялёнай траве́.

 

І пасе́лі радамі па сто ды па пяцьдзесят.

 

І, узяўшы пяць хлябоў і дзьве́ рыбы, паўзіраўшыся на не́ба, багаславíў і палама́ў хлябы́, і даў вучням Сваім, каб яны раздалі ім; і дзьве́ рыбы падзяліў усім.

 

І е́лі ўсе́ і нае́ліся.

 

І набралі кускоў хле́ба дванаццаць поўных карабо́ў і аста́ткаў ад рыбы.

 

А было е́ўшых хле́б каля пяцёх тысячаў людзе́й.

 

І зараз прымусіў вучняў сваіх увайсьці ў чо́вен ды плыці напе́рад на той бе́раг да Віфсаіды, пакуль Ён распусьціць народ.

 

І, распусьціўшы іх, пайшоў на гару памаліцца.

 

І, як настаў ве́чар, чо́вен быў пасярэдзіне мора, а Ён адзін на зямлі.

 

І ўбачыў, як ім цяжка плыці, бо ве́цер быў супраціўны; дык каля чацьве́ртай старожы ўначы́ йдзе́ да іх, ступа́ючы па моры; і хаце́ў абмінуць іх.

 

Яны-ж, угле́дзіўшы Яго ідучы́ па моры, падумалі, што гэта здань, ды загаласілі.

 

Бо ўсе́ бачылі Яго і спалохаліся. Дык ураз жа прамовіў да іх і сказаў ім: схамяне́цеся: гэта Я, ня бойцеся!

 

І ўвайшоў да іх у човен; і ве́цер заціх. І яны цераз ме́ру здуме́ліся ў сабе́ і дзівава́ліся.

 

Бо яны не зразуме́лі аб хлябох: бо сэрца іх было скамяне́ўшы.

 

І, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Генісарэцкую і прысталі да бе́рагу.

 

І, як яны выйшлі з чаўна́, за́раз пазнаўшыя Яго

 

абе́глі ўсю тую вако́ліцу, і пачалі на ложках прынасіць нядужых туды, дзе́, як чулі, быў Ён.

 

І, куды Ён ні прыходзіў у сёлы, у ме́сты і ў вёскі, клалі хворых на плошчах і прасілі Яго, каб ім хоць да краю адзе́жы Яго дакрану́цца. І тыя, што дакрана́ліся да Яго, спасьліся.