Марка 6 разьдзел

 

 

І, выйшаўшы адтуль, Ісус прышоў у Сваю бацькаўшчыну; вучні Яго ішлі за Ім.

 

І выйшаў адтуль і прыйшоў у сваю бацькаўшчыну; і за Ім ішлі Ягоныя вучні.

І, калі прыйшла субота, пачаў вучыць у сінагозе. І многія, слухаючы, здзіўляліся, кажучы: «Скуль жа гэта ўсё ў Яго? І што гэта за мудрасць, дадзеная Яму, ды цуды такія, што дзейнічаюць праз Яго рукі?

 

І калі настала субота, пачаў вучыць у бажніцы; і многія чуючы, дзівіліся, кажучы: адкуль у Яго гэта? І што за мудрасьць дана Яму; што і гэткія цуды чыняцца Ягонымі рукамі?

Ці ж гэта не цясляр, сын Марыі, ці не брат Якуба і Язэта, Юды і Сімона? Ці ж і Яго сёстры не тут з намі?» І горшыліся з Яго.

 

Ці-ж гэта ня цесьля, сын Марыі, брат Якубы, і Язэпа, і Юды, і Сымона? Ці-ж гэта не Ягоныя сёстры, што пасярод нас? І горшыліся з Яго.

І гаварыў ім Ісус: «Няма прарока без пашаны, акрамя як у сваёй бацькаўшчыне, ды ў сваіх родных, ды ў доме сваім».

 

Ісус жа сказаў ім: ня бывае прарока без пашаны, хіба толькі ў сваёй бацькаўшчыне і ў родных і ў сваім доме.

І не мог там учыніць ніводнага цуду, толькі некалькі хворых аздаравіў, усклаўшы рукі на іх.

 

І ня мог там ўчыніць ніякага цуду; толькі некоторых хворых аздаравіў, усклаўшы на іх рукі.

І дзівіўся з іх недаверства. І хадзіў па ваколічных вёсках, навучаючы.

 

І дзівіўся з іхняга недаверства. І хадзіў па ваколічных сёлах, навучаючы.

І паклікаў дванаццаць, і пачаў пасылаць іх па двое, і даваў ім уладу над нячыстымі духамі,

 

І паклікаў дзанаццацёх і пачаў іх рассылаць па двух; і даў і ўладу над нячыстымі духамі.

і загадаў ім, каб не бралі нічога ў дарогу, апрача толькі кія: ані торбы, ані хлеба, ані грошай у капшуку,

 

І сказаў ім нічога ня браць ў дарогу акрамя аднаго кія: ні торбы, ні хлеба, ні грошай у поясе

каб толькі ў пасталы абуваліся і не апраналі дзвюх вопратак.

 

і каб абуваліся ў сандалы і не адзяваліся ў дзьве вопраткі.

Ды казаў ім: «Дзе зойдзеце ў дом, там заставайцеся, пакуль не сыдзеце адтуль.

 

І сказаў ім: калі ўвойдзеце ў дом, аставайцеся ў ім, пакуль выйдзеце адтуль.

А калі ў якім месцы вас не прымуць і не будуць слухаць, выходзячы, абтрасіце пыл з вашых ног на сведчанне ім. Сапраўды, кажу вам, лягчэй будзе Садому і Гаморы ў дзень суда, чым гораду гэтаму.»

 

І калі дзе ня прыймуць вас і ня будуць слухаць вас, выходзячы адтуль, абтрасеце пыл з вашых ног на сьведчаньне на іх.

І яны, выйшаўшы, прапаведавалі і заклікалі да навяртання,

 

І выйшаўшы прапаведвалі, каб каяліся

ды многа дэманаў выганялі, і многіх нямоглых намашчалі алеем і аздараўлялі.

 

і выганялі многа дэманаў і многіх хворых мазалі аліваю і аздараўлялі.

І дачуўся цар Ірад, бо імя Яго сталася вядомым. І сказаў: «Ян Хрысціцель уваскрос з мёртвых, і таму многа цудаў ён творыць».

 

І цар Ірад дачуўсл аб Ісусу, бо Ягонае імя стала вядомым, і сказаў: гэта Іван Хрысьціцель уваскрос і дзеля гэтага праз яго дзеюцца цуды.

Другія ж казалі: «Гэта Ілля». Яшчэ іншыя казалі: «Гэта прарок або як адзін з прарокаў».

 

Другія-ж гаварылі: гэта Ільля, а іншыя казалі: гэта прарок, ці адзін з прарокаў.

Пачуўшы гэта, Ірад гаварыў: «Гэта Ян, якому я адсёк галаву, ён уваскрос з мёртвых».

 

Ірад-жа, пачуўшы, сказаў: гэта Іван, якому я сьцяў галаву; ён устаў з мёртвых!.

Бо сам Ірад паслаў і схапіў Яна, і звязаў яго ў вязніцы дзеля Ірадыяды, жонкі Піліпа, брата свайго, бо ўзяў яе за жонку.

 

Бо гэты Ірад, паслаўшы, быў схапіў Івана і зьвязаў яго ў астрозе за Ірадзіяду, жонку свайго брата Піліпа, што быў жанаты з ёю.

Бо Ян казаў Іраду: «Нельга табе мець жонку брата твайго».

 

Бо Іван казаў Іраду: ня можна табе мець жонку твайго брата.

А Ірадыяда злавалася на яго і хацела яго забіць, але не магла,

 

Ірадзіяда-ж злавалася на яго і хацела забіць яго, але не магла,

бо Ірад баяўся Яна, ведаючы, што ён чалавек справядлівы і святы, і вартаваў яго ды шмат дзівіўся, слухаючы яго, і ахвотна яго слухаў.

 

бо Ірад баяўся Івана, ведаючы яго, як чалавека справядлівага і сьвятога, і сьцярог яго, ды шмат рабіў, слухаючы яго, і слухаў яго ахвотна.

І надышоў зручны дзень, і калі з нагоды свайго нараджэння Ірад справіў баль для князёў сваіх, трыбунаў і старэйшын галілейскіх,

 

І як надарыўся дзень угодкаў сваіх народзінаў, калі Ірад справіў банкет сваім вяльножам і ваяводам і важнейшым Галілейскім мужом,

і калі дачка самой Ірадыяды з’явілася і скакала, то спадабалася Іраду і тым, што разам узлягалі. І гаворыць цар дзяўчыне: «Прасі мяне, што хочаш, і я дам табе».

 

дык дачка Ірадзіяды ўвайшла і танцавала ды спадабалася Іраду і ягоным субяседнікам. І сказаў цар дзяўчыне: прасі ў мяне чаго хочац і дам табе.

І прысягнуў ёй моцна: «Пра што будзеш прасіць, дам табе, хоць бы да паловы царства майго».

 

І прысягнуў ёй: чаго папросіш у мяне, дам табе, хоць-бы палавіну майго царства.

Яна ж, як выйшла, сказала маці сваёй: «Чаго мне прасіць?» Тая ж сказала: «Галаву Яна Хрысціцеля».

 

Яна-ж выйшаўшы, сказала сваёй маці: чаго прасіць? Тая-ж адказала: галаву Івана Хрысьціцеля.

І калі яна адразу таропка ўвайшла да цара, то папрасіла, кажучы: «Хачу, каб зараз даў ты мне на блюдзе галаву Яна Хрысціцеля».

 

І ўраз-жа ўвайшоўшы борзда да цара папрасіла, кажучы: хачу, каб ты даў мне цяпер-жа на місе галаву Івана Хрысьціцеля.

І засмуткаваў цар, але дзеля прысягі ды дзеля ўзлягаўшых з ім не захацеў ёй адмаўляць,

 

І зажурыўся цар, але дзеля прысягі і дзеля субяседнікаў не хацеў ёй адмовіць.

і, адразу паслаўшы ката, цар загадаў прынесці галаву яго. І кат пайшоў, і адсёк галаву яму ў вязніцы,

 

І ўраз-жа цар паслаў ката, загадваючы прынесьці ягоную галаву.

і прынёс галаву яго на блюдзе, і даў дзяўчыне, а дзяўчына дала яе сваёй маці.

 

Той, пайшоўшы, сьцяў яго ў астрозе і прынёс ягоную галаву на місе і аддаў яе дзяўчыне, а дзяўчына аддала яе сваёй матцы.

Пачуўшы пра гэта, вучні яго прыйшлі, і забралі цела яго, і паклалі яго ў магіле.

 

Іванавы вучні, пачуўшы аб гэтым, прыйшлі і ўзялі ягонае цела ды палажылі яго ў гробе.

І, сышоўшыся да Ісуса, Апосталы паведамілі Яму пра ўсё, што рабілі і чаму вучылі.

 

І пасходзіліся апосталы да Ісуса і расказалі Яму ўсё, што рабілі і чаго навучылі!

І Ён гаворыць ім: «Ідзіце вы адны ў пустыннае месца ды адпачніце крыху». Бо многа было тых, што прыходзілі і адыходзілі, і нават паесці не мелі часу.

 

І сказаў ім Ісус: пайдзеце вы адны ў адлюднае мейсца ды крыху супачыньце. Бо так многа было тых, што прыходзілі і адходзілі, што нават ня мелі часу, каб што перакусіць.

І яны ў лодцы адплылі на бязлюднае месца адны.

 

І адплылі адны ў лодцы ў пустыннае мейсца.

Але многія бачылі іх, як адплывалі, і пазналі куды, і збегліся туды пешшу з усіх гарадоў, і апярэдзілі іх, і зышліся да Яго.

 

Але іх убачылі, ях адплывалі і многія пазналі іх; і беглі туды пехатою з усіх местаў і апярэдзілі іх.

І, выйшаўшы на бераг, Ісус убачыў вялікі натоўп людзей, і пашкадаваў іх, бо былі, як авечкі, што не маюць пастыра, і пачаў іх вучыць многа.

 

Ісус, выйшаўшы, угледзеў мноства народу ды зьлітаваўся над імі, бо яны былі, як авечкі без пастуха; і пачаў навучаць іх многа.

І, калі мінула шмат часу, прыйшлі да Яго вучні Яго, кажучы: «Тут пустыннае месца, а час ужо позні,

 

адпусці іх, каб пайшлі да бліжэйшых сёлаў і вёсак ды купілі хлеба, бо не маюць чаго есці».

 

Адказваючы, гаворыць ім Ісус: «Вы дайце ім есці». Яны кажуць: «Няўжо маем ісці, і купіць за дзвесце дынараў хлеба, і даць ім есці?»

 

І кажа Ён ім: «Колькі маеце хлябоў? Ідзіце і паглядзіце!» І, калі праверылі, кажуць: «Пяць і дзве рыбы».

 

Дык загадаў ім, каб пасадзілі ўсіх на зялёнай траве гуртамі.

 

І паселі, гурт за гуртам, па сто і па пяцьдзясят.

 

І Ісус, узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбы, глянуў у неба, дабраславіў, і паламаў хлябы, і даў вучням Сваім, каб падавалі людзям. І дзве рыбы раздзяліў на ўсіх.

 

І ўсе елі, і насыціліся,

 

і з астаткаў сабралі дванаццаць поўных кашоў і рэшткі рыбы.

 

А тых, што елі, было пяць тысяч мужчын.

 

І зараз змусіў Ён вучняў Сваіх сесці ў лодку, каб яны выправіліся ўперад на другі бок ў Бэтсайду, пакуль Ён адпусціць людзей.

 

І, адпусціўшы іх, Сам пайшоў на гару маліцца.

 

І, калі звечарэла, лодка была на сярэдзіне мора, Ён жа адзін на зямлі.

 

І, бачачы іх, як страцілі сілы, бо дзьмуў супраціўны ім вецер, каля чацвёртай начной варты прыйшоў да іх, ідучы па моры, і хацеў абмінуць іх.

 

Але яны, убачыўшы, што Ён ідзе па моры, думалі, што гэта здань, і закрычалі.

 

Бо ўсе бачылі Яго і ўстрывожыліся. Ён зараз жа загаварыў з імі ды кажа ім: «Супакойцеся, гэта Я, не бойцеся!»

 

І ўвайшоў у лодку да іх, і вецер сціх. Ды тым болей яны дзівіліся ў сабе,

 

бо нічога не зразумелі з хлябамі, бо сэрца іх зачарсцвела.

 

І, калі даплылі да зямлі, дасягнулі Генезарэта, і прысталі да берага.

 

І, ледзь выйшлі яны з лодкі, адразу пазналі Яго людзі,

 

і, разбегшыся па ўсёй той ваколіцы, пачалі на лежаках зносіць хворых туды, дзе, як чулі, быў Ён.

 

І, калі ўваходзіў у селішча, або горад, або вёску, клалі перад Ім хворых на вуліцах і прасілі Яго, каб хоць да краю Яго адзення дакрануцца, і, колькі з іх дакраналіся да Яго, аздараўляліся.