Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Таму што закон, маючы цень будучых даброт, а не сам вобраз рэчаў, аднымі і тымі ж ахвярамі, якія кожны год пастаянна прыносяцца, ніколі не можа зрабіць даскана́лымі тых, што прыходзяць з імі.

 

Закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў, аднымі і тымі самымі ахвярамі, штогод без перастанку складанымі, ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыступаюцца [з імі].

Інакш перасталі б прыносіць іх, бо тыя, што выконваюць служэнне, будучы адзін раз ачы́шчанымі, не мелі б ужо ніякага ўсведамле́ння грахоў.

 

Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, не мелі б ужо аніякага ўсведамлення грахоў.

Наадварот, ахвяры нага́дваюць пра грахі штогод,

 

Аднак у іх прыпамінанне грахоў штогод усё ж застаецца.

бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў знішча́ла грахі.

 

Бо немагчыма крывёй валоў і казлоў ачысціцца ад грахоў.

Таму Хрыстос, уваходзячы ў свет, кажа: «ахвяры і прынашэ́ння Ты не пажада́ў, а ўгатава́ў Мне цела;

 

Таму, прыходзячы на свет, кажа [Хрыстос]: «Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.

усеспале́нняў і ахвяр за грэх не ўпадаба́ў Ты.

 

Цэласпаленні і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

Тады Я сказаў: вось, іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб вы́канаць волю Тваю, Божа».

 

Тады сказаў Я: вось, іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю».

Сказаўшы перш, што «ні ахвяры, ні прынашэння, ні ўсеспаленняў, ні ахвяры за грэх, якія прыносяцца паводле закона, не пажада́ў і не ўпадаба́ў Ты»,

 

Сказаўшы раней: «Ахвяр і прынашэнняў, цэласпаленняў і ахвяр за грэх не захацеў Ты, і не спадабаліся яны Табе», хоць і складаюцца паводле закону,

Ён потым дадаў: «вось, іду, каб вы́канаць волю Тваю, Божа». Ён адмяня́е першае, каб пастанавіць другое.

 

потым сказаў: «Вось, іду, каб выканаць волю Тваю». Касуе першую, каб устанавіць другую.

Па гэтай волі мы асвячо́ны прынашэ́ннем Цела Іісуса Хрыста раз назаўжды.

 

На моцы той волі асвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Ісуса Хрыста.

І кожны свяшчэннік штодзень стаіць, слу́жачы і шмат разоў прыно́сячы адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі.

 

І кожны святар штодзень служыць і часта складае тыя самыя ахвяры, якія ніяк не могуць зняць грахоў.

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,

чакаючы з таго часу, пакуль ворагі Яго будуць пакладзены «у падножжа ног Яго»;

 

чакаючы, аж дакуль непрыяцелі Яго будуць пакладзены пад ногі Яго.

бо адным прынашэ́ннем Ён назаўсёды зрабіў даскана́лымі тых, хто асвяча́ецца.

 

Вось, Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на векі тых, якія асвечаны.

Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо ска́зана:

 

Сведчыць нам аб гэтым і Дух Святы, бо пасля таго Ён сказаў:

«вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, кажа Гасподзь: укладу законы Мае́ ў сэ́рцы іх, і ў думках іх напішу іх», а потым:

 

«Вось якім будзе запавет, які Я размяшчу ў іх сэрцы і ў нутры іх упішу іх,

«і грахоў іх і беззаконняў іх не згадаю больш».

 

дыграхоў і беззаконняў іх ужо ўспамінаць не буду».

А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там не патрэбна прынашэ́нне за грэх.

 

А дзе адпушчэнне [грахоў], там ужо больш не трэба ахвяры за грэх.

Дык вось, браты, маючы адвагу ўваходзіць у свяцілішча дзякуючы Крыві Іісуса Хрыста, шля́хам новым і жывым,

 

Дык, маючы тады, браты, пэўнасць увайсці ў святое праз кроў Ісуса,

які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз Плоць Сваю,

 

Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,

і маючы Свяшчэнніка вялікага над домам Божым,

 

і вялікага Першасвятара над домам Божым,

будзем прыступа́ць са шчырым сэрцам, у паўнаце́ веры, ачы́сціўшы сэ́рцы ад ліхога сумле́ння і абмы́ўшы цела вадою чыстаю,

 

прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.

будзем трымацца вызна́ння надзеі непахíсна, бо верны Той, Хто абяцаў;

 

Трымаймася непарушнага вызнання надзеі, бо верны ёсць Той, Які даў абяцанне;

і будзем ува́жлівымі адно да аднаго, заахво́чваючы да любові і добрых спраў;

 

і зважайма адзін на аднаго, заклікаючы да любові і да добрых учынкаў.

не будзем пакіда́ць сходу нашага, як гэта для некаторых стала звы́чаем, а будзем падтры́мліваць адно аднаго, і тым больш, чым бліжэй вы бачыце дзень той.

 

Не прапускайма нашых супольных сходаў, як сталася звычкай некаторых, але суцяшаймася, і тым больш, чым больш вы бачыце надыходзячы дзень.

Бо калі мы, атрыма́ўшы пазна́нне ісціны, па сваёй волі грашы́м, то ўжо больш няма ахвяры за грахі,

 

Бо калі мы добраахвотна грашым, прыняўшы пазнанне праўды, дык не застаецца ўжо ахвяры за грэх,

а застае́цца нейкае страшнае чака́нне суду́ і лю́тасць агню́, гатовага пажэ́рці супраціўных.

 

але толькі нейкае страшнае чаканне суда і жар агню, які павінен будзе паліць супраціўнікаў.

Калі таго, хто адкінуў закон Маісееў, пры двух альбо трох све́дках, без літасці караюць смерцю,

 

Хто не падпарадкоўваецца закону Майсея, таго без ніякай міласэрнасці караюць смерцю пры двух або трох сведках.

наколькі ж цяжэ́йшага, думаеце вы, пакара́ння ва́рты будзе той, хто зневажа́е Сына Божага, і не прызнае́ за святыню Кроў запавету, якою быў асвячоны, і Духа благадаці абража́е?

 

Падумайце самі, як шмат страшнейшых кар варты той, які Сына Божага патаптаў, ці кроў запавету, якой быў асвечаны, за звычайную лічыў і Духа ласкі зняважыў?

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «помста — Мая, Я адплачу́, кажа Гасподзь». І яшчэ: «Гасподзь будзе судзіць народ Свой».

 

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «Мне помста, і Я дам адплату», [— кажа Госпад, —] або зноў: «Сам Госпад будзе судзіць Свой народ».

Страшна трапіць у рукі Бога жывога!

 

Страшна трапіць у рукі Бога жывога.

Успо́мніце ж ранейшыя дні вашы, калі вы, будучы прасве́тленымі, вы́стаялі ў вялікім подзвігу пакут,

 

Прыпомніце мінулыя дні, у якія вы, асвечаныя, перанеслі вялікую навалу пакут,

ці самі падляга́ючы прылю́дным знява́гам і мукам, ці тое ж падзяля́ючы з іншымі;

 

іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зняваг і цярпенняў або іншы раз быўшы сучаснікамі тых, што падобнае перажывалі.

бо вы і маім кайдана́м спагада́лі, і рабава́нне сваёй маёмасці прыма́лі з радасцю, ведаючы, што ёсць у вас на нябёсах маёмасць лепшая і вечная.

 

Бо пакутавалі вы разам з увязненымі, і з радасцю прынялі вы рабунак вашай маёмасці, ведаючы, што маеце [ў небе] багацце лепшае, трывалае.

Дык не пакіда́йце спадзява́ння вашага, якому нале́жыць вялікая ўзнагарода.

 

Дык не пакідайце спадзявання вашага, якое мае вялікую ўзнагароду.

Стойкасць патрэбна вам, каб, вы́канаўшы волю Божую, атрыма́ць абяца́нае;

 

Цярплівасць жа вам патрэбна, каб, спаўняючы волю Божую, дачакаліся абяцання.

бо «яшчэ трохі, зусім крыху, і Той, Хто ма́е прыйсці, прыйдзе і не запо́зніцца.

 

Яшчэ вось крыху, крыху і прыйдзе Той, Які павінен прыйсці, і не замарудзіць.

Праведны ж вераю жыць будзе; а калі хто адсту́піцца, не ўпадаба́е яго душа Мая».

 

Бо “справядлівы з веры жыве; калі бхто хістаўся, не спагадная да таго душа Мая”.

Але мы не з тых, хто адступа́ецца на пагібель, а стаім у веры дзеля ўратава́ння душы́.

 

Мы ж не з’яўляемся хісткімі на загубу, але веруючымі на збаўленне душы.