Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Закон мае цень будучых дабротаў, але не сам вобраз справаў. Таму адныя і тыя ж ахвяры, якія заўсёды прыносяцца штогод, ніколі не могуць зрабіць дасканалымі тых, хто з імі прыходзіць.

 

Закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў, аднымі і тымі самымі ахвярамі, штогод без перастанку складанымі, ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыступаюцца [з імі].

Бо ці не перасталі б яны прыносіць ахвяры, калі б тыя, хто здзяйсняе служэнне, раз ачысціўшыся, ужо не мелі б ніякага ўсведамлення грахоў.

 

Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, не мелі б ужо аніякага ўсведамлення грахоў.

Але ў гэтых ахвярах — штогадовы напамін пра грахі,

 

Аднак у іх прыпамінанне грахоў штогод усё ж застаецца.

бо немагчыма, каб кроў быкоў ды казлоў знішчала грахі.

 

Бо немагчыма крывёй валоў і казлоў ачысціцца ад грахоў.

Хрыстус прыходзіць у свет і кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў Мне.

 

Таму, прыходзячы на свет, кажа [Хрыстос]: «Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.

Усеспаленні і ахвяры за грэх не даспадобы Табе.

 

Цэласпаленні і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

Тады Я сказаў: Вось іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць волю Тваю, Божа».

 

Тады сказаў Я: вось, іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю».

Перад гэтым Ён сказаў: «Ахвяраў і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», хоць прыносяцца яны паводле Закону.

 

Сказаўшы раней: «Ахвяр і прынашэнняў, цэласпаленняў і ахвяр за грэх не захацеў Ты, і не спадабаліся яны Табе», хоць і складаюцца паводле закону,

Пасля сказаў: «Вось іду, каб выканаць волю Тваю». Адмяняе першае, каб устанавіць другое.

 

потым сказаў: «Вось, іду, каб выканаць волю Тваю». Касуе першую, каб устанавіць другую.

Паводле гэтай волі мы раз і назаўсёды асвячаныя ахвяраю цела Езуса Хрыста.

 

На моцы той волі асвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Ісуса Хрыста.

Кожны святар штодня стаіць у служэнні і шмат разоў прыносіць адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць знішчыць грахоў.

 

І кожны святар штодзень служыць і часта складае тыя самыя ахвяры, якія ніяк не могуць зняць грахоў.

А Езус Хрыстус, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,

чакаючы таго часу, калі ворагі Ягоныя будуць пакладзены да падножжа ног Ягоных.

 

чакаючы, аж дакуль непрыяцелі Яго будуць пакладзены пад ногі Яго.

Ён адной ахвярай назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, каго асвячаюць.

 

Вось, Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на векі тых, якія асвечаны.

Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо сказана:

 

Сведчыць нам аб гэтым і Дух Святы, бо пасля таго Ён сказаў:

«Вось запавет, які ўстанаўлю з імі пасля гэтых дзён, — кажа Пан, — і ўкладу законы Мае ў іхнія сэрцы, і запішу іх у розуме іхнім,

 

«Вось якім будзе запавет, які Я размяшчу ў іх сэрцы і ў нутры іх упішу іх,

аграхоў і беззаконняў іх больш не ўспомню».

 

дыграхоў і беззаконняў іх ужо ўспамінаць не буду».

А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там ужо няма ахвяры за іх.

 

А дзе адпушчэнне [грахоў], там ужо больш не трэба ахвяры за грэх.

Браты, маючы адвагу ўвайсці праз кроў Езуса ў Святое Месца новым і жывым шляхам,

 

Дык, маючы тады, браты, пэўнасць увайсці ў святое праз кроў Ісуса,

які Ён адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз сваё цела;

 

Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,

маючы вялікага святара над Божым домам,

 

і вялікага Першасвятара над домам Божым,

наблізімся са шчырым сэрцам і ў паўнаце веры, акрапіўшы сэрцы ад нячыстага сумлення і абмыўшы целы чыстаю вадою.

 

прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.

Будзем непахісна трымацца вызнання надзеі, бо верны той, хто абяцаў.

 

Трымаймася непарушнага вызнання надзеі, бо верны ёсць Той, Які даў абяцанне;

Будзем зважаць адзін на аднаго, каб заахвочваць да любові і добрых учынкаў.

 

і зважайма адзін на аднаго, заклікаючы да любові і да добрых учынкаў.

Не пакідайма нашага сходу, як стала звычаем некаторых, але будзем заахвочваць адзін аднаго, і тым больш, чым больш бачыце, як набліжаецца гэты дзень.

 

Не прапускайма нашых супольных сходаў, як сталася звычкай некаторых, але суцяшаймася, і тым больш, чым больш вы бачыце надыходзячы дзень.

Калі мы добраахвотна грашым, атрымаўшы пазнанне праўды, то ўжо больш не застаецца ахвяры за грахі,

 

Бо калі мы добраахвотна грашым, прыняўшы пазнанне праўды, дык не застаецца ўжо ахвяры за грэх,

але нейкае жахлівае чаканне суда і лютасці агню, які павінен паглынуць праціўнікаў.

 

але толькі нейкае страшнае чаканне суда і жар агню, які павінен будзе паліць супраціўнікаў.

Кожны, хто парушае Закон Майсея, падлягае смерці без літасці на падставе сведчання двух ці трох сведкаў.

 

Хто не падпарадкоўваецца закону Майсея, таго без ніякай міласэрнасці караюць смерцю пры двух або трох сведках.

Падумайце, наколькі большага пакарання заслугоўваюць тыя, хто зняважыў Божага Сына і зганьбіў кроў запавету, якой быў асвячаны, і пагардзіў Духам ласкі?

 

Падумайце самі, як шмат страшнейшых кар варты той, які Сына Божага патаптаў, ці кроў запавету, якой быў асвечаны, за звычайную лічыў і Духа ласкі зняважыў?

Мы ж ведаем таго, хто сказаў: «Помста за Мною, Я адплачу». І далей: «Сам Пан будзе судзіць свой народ».

 

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «Мне помста, і Я дам адплату», [— кажа Госпад, —] або зноў: «Сам Госпад будзе судзіць Свой народ».

Жахлівая рэч — патрапіць у рукі жывога Бога.

 

Страшна трапіць у рукі Бога жывога.

Узгадайце мінулыя дні, калі вы, будучы прасветленымі, вытрымалі цяжкія пакуты змагання.

 

Прыпомніце мінулыя дні, у якія вы, асвечаныя, перанеслі вялікую навалу пакут,

То вас выстаўлялі як відовішча на знявагі і ўціск, то вы станавіліся супольнікамі тых, з кім так абыходзіліся.

 

іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зняваг і цярпенняў або іншы раз быўшы сучаснікамі тых, што падобнае перажывалі.

Бо вы суперажывалі з тымі, хто ў кайданах, і з радасцю ўспрымалі рабаванне вашай маёмасці, ведаючы, што ёсць у вас лепшая і трывалая маёмасць.

 

Бо пакутавалі вы разам з увязненымі, і з радасцю прынялі вы рабунак вашай маёмасці, ведаючы, што маеце [ў небе] багацце лепшае, трывалае.

Дык не пакідайце вашай адвагі, якая мае вялікую ўзнагароду.

 

Дык не пакідайце спадзявання вашага, якое мае вялікую ўзнагароду.

А цярплівасць патрэбна вам, каб, выконваючы волю Божую, вы атрымалі абяцанае.

 

Цярплівасць жа вам патрэбна, каб, спаўняючы волю Божую, дачакаліся абяцання.

Таму што яшчэ крыху, і з’явіцца той, хто павінен прыйсці, і не спозніцца.

 

Яшчэ вось крыху, крыху і прыйдзе Той, Які павінен прыйсці, і не замарудзіць.

Амой справядлівы будзе жыць дзякуючы веры, і, калі адступіцца, не ўпадабае яго мая душа.

 

Бо “справядлівы з веры жыве; калі бхто хістаўся, не спагадная да таго душа Мая”.

Але мы не належым да тых, хто адступаецца сабе на згубу, але да тых, хто верыць, каб атрымаць жыццё.

 

Мы ж не з’яўляемся хісткімі на загубу, але веруючымі на збаўленне душы.