Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Бо Закон, які мае цень будучага дабра, а ня сам вобраз рэчаў, тымі ахвярамі, якія нязьменна прыносяцца штогод, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць [з імі].

 

Закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў, аднымі і тымі самымі ахвярамі, штогод без перастанку складанымі, ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыступаюцца [з імі].

Бо іначай перасталі б прыносіць іх, бо ўжо ня мелі б сьвядомасьці грахоў тыя, што служаць, аднойчы ачышчаныя.

 

Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, не мелі б ужо аніякага ўсведамлення грахоў.

Але праз гэтыя [ахвяры] штогод узгадваецца пра грахі,

 

Аднак у іх прыпамінанне грахоў штогод усё ж застаецца.

бо немагчыма, каб кроў валоў і казлоў забірала грахі.

 

Бо немагчыма крывёй валоў і казлоў ачысціцца ад грахоў.

Дзеля гэтага [Хрыстос], уваходзячы ў сьвет, кажа: «Ахвяры і дару Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў для Мяне.

 

Таму, прыходзячы на свет, кажа [Хрыстос]: «Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.

Цэласпаленьні і [ахвяры] за грэх Ты не ўпадабаў.

 

Цэласпаленні і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

Тады Я сказаў: “Вось, іду (на пачатку кнігі напісана пра Мяне) учыніць, Божа, волю Тваю”».

 

Тады сказаў Я: вось, іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю».

Сказаўшы перш, што «ахвяры, і дару, і цэласпаленьняў, і [ахвяры] за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», а яны прыносяцца паводле Закону,

 

Сказаўшы раней: «Ахвяр і прынашэнняў, цэласпаленняў і ахвяр за грэх не захацеў Ты, і не спадабаліся яны Табе», хоць і складаюцца паводле закону,

пасьля сказаў: «Вось, іду ўчыніць, Божа, волю Тваю». Касуе першае, каб паставіць другое.

 

потым сказаў: «Вось, іду, каб выканаць волю Тваю». Касуе першую, каб устанавіць другую.

Гэтай воляй мы асьвячоныя праз аднакротнае прынясеньне цела Ісуса Хрыста.

 

На моцы той волі асвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Ісуса Хрыста.

І ўсякі сьвятар штодня стаіць, спраўляючы служэньне і шматкроць прыносячы тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьняць грахоў.

 

І кожны святар штодзень служыць і часта складае тыя самыя ахвяры, якія ніяк не могуць зняць грахоў.

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,

чакаючы яшчэ, пакуль ворагі Ягоныя будуць пакладзены як падножжа ног Ягоных.

 

чакаючы, аж дакуль непрыяцелі Яго будуць пакладзены пад ногі Яго.

Бо Ён адным дарам назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, якіх асьвяціў.

 

Вось, Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на векі тых, якія асвечаны.

Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты, бо пасьля прадказана:

 

Сведчыць нам аб гэтым і Дух Святы, бо пасля таго Ён сказаў:

«Вось запавет, які Я заключу з імі пасьля дзён тых, — кажа Госпад, — даючы законы Мае ў сэрцы іхнія, напішу іх і ў думках іхніх,

 

«Вось якім будзе запавет, які Я размяшчу ў іх сэрцы і ў нутры іх упішу іх,

і грахоў іхніх і беззаконьняў іхніх больш не ўзгадаю».

 

дыграхоў і беззаконняў іх ужо ўспамінаць не буду».

А дзе адпушчэньне грахоў, ужо непатрэбны дар за іх.

 

А дзе адпушчэнне [грахоў], там ужо больш не трэба ахвяры за грэх.

Дык, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвятыню праз кроў Ісуса Хрыста,

 

Дык, маючы тады, браты, пэўнасць увайсці ў святое праз кроў Ісуса,

шляхам новым і жывым, які Ён усталяваў для нас праз заслону, гэта ёсьць цела Сваё,

 

Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,

і маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,

 

і вялікага Першасвятара над домам Божым,

будзем падыходзіць са шчырым сэрцам, у поўні веры, пакрапіўшы сэрцы, [каб ачысьціць] ад сумленьня злога, і абмыўшы цела чыстай вадою.

 

прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.

Будзем трымацца няўхільна вызнаньня надзеі, бо верны Той, Які абяцаў,

 

Трымаймася непарушнага вызнання надзеі, бо верны ёсць Той, Які даў абяцанне;

і будзем зважаць адзін на аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

 

і зважайма адзін на аднаго, заклікаючы да любові і да добрых учынкаў.

не пакідаючы зграмаджэньня свайго, як ёсьць у некаторых звычай, але заклікаючы [ў яго], і тым больш, калі бачыце, што набліжаецца дзень той.

 

Не прапускайма нашых супольных сходаў, як сталася звычкай некаторых, але суцяшаймася, і тым больш, чым больш вы бачыце надыходзячы дзень.

Бо калі мы самахоць грашым, атрымаўшы пазнаньне праўды, ужо не застаецца ахвяра за грахі,

 

Бо калі мы добраахвотна грашым, прыняўшы пазнанне праўды, дык не застаецца ўжо ахвяры за грэх,

але нейкае жахлівае чаканьне суду і жару агню, які мае пажэрці супраціўнікаў.

 

але толькі нейкае страшнае чаканне суда і жар агню, які павінен будзе паліць супраціўнікаў.

Хто адкінуў Закон Майсея пры двух ці трох сьведках, бяз літасьці памірае.

 

Хто не падпарадкоўваецца закону Майсея, таго без ніякай міласэрнасці караюць смерцю пры двух або трох сведках.

Наколькі, думаеце, цяжэйшае кары варты той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою ён асьвячоны, за звычайную палічыў, і Духа ласкі зьняважыў?

 

Падумайце самі, як шмат страшнейшых кар варты той, які Сына Божага патаптаў, ці кроў запавету, якой быў асвечаны, за звычайную лічыў і Духа ласкі зняважыў?

Бо мы ведаем Таго, Які сказаў: «“Мне помста, Я аддам”, — кажа Госпад». І ізноў: «Госпад будзе судзіць народ Свой».

 

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «Мне помста, і Я дам адплату», [— кажа Госпад, —] або зноў: «Сам Госпад будзе судзіць Свой народ».

Жахліва трапіць у рукі Бога Жывога!

 

Страшна трапіць у рукі Бога жывога.

Узгадайце ж ранейшыя дні вашыя, калі вы, прасьветленыя, вытрывалі вялікае змаганьне пакутаў,

 

Прыпомніце мінулыя дні, у якія вы, асвечаныя, перанеслі вялікую навалу пакут,

ці то самі выстаўляныя на зьнявагі і зьдзекі, ці то стаўшыся супольнікамі тых, якія пераносяць такое.

 

іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зняваг і цярпенняў або іншы раз быўшы сучаснікамі тых, што падобнае перажывалі.

Бо вы і маім путам спачувалі, і рабунак маёмасьці вашае з радасьцю прыймалі, ведаючы, што маеце для сябе ў небе маёмасьць лепшую, якая застанецца.

 

Бо пакутавалі вы разам з увязненымі, і з радасцю прынялі вы рабунак вашай маёмасці, ведаючы, што маеце [ў небе] багацце лепшае, трывалае.

Дык не пакідайце адвагі вашае, якая мае вялікую нагароду.

 

Дык не пакідайце спадзявання вашага, якое мае вялікую ўзнагароду.

Бо вам патрэбная цярплівасьць, каб, учыніўшы волю Божую, атрымаць абяцаньне.

 

Цярплівасць жа вам патрэбна, каб, спаўняючы волю Божую, дачакаліся абяцання.

Бо яшчэ крыху, зусім крыху, і надыйдзе Той, Які надыходзіць, і не замарудзіць.

 

Яшчэ вось крыху, крыху і прыйдзе Той, Які павінен прыйсці, і не замарудзіць.

«А праведны з веры жыць будзе»; і: «Калі хто будзе хістацца, не ўпадабае яго душа Мая».

 

Бо “справядлівы з веры жыве; калі бхто хістаўся, не спагадная да таго душа Мая”.

Мы ж ня хісткія на загубу, але [стаім] у веры на здабыцьцё душы.

 

Мы ж не з’яўляемся хісткімі на загубу, але веруючымі на збаўленне душы.