Да Габрэяў 12 разьдзел

 

 

Дык і мы, маючы навокал нас гэткае воблака сьведкаў, адкінуўшы ўсякі цяжар і грэх, які нас аблытвае, з цярплівасьцю будзем бегчы ў змаганьні, што ляжыць перад намі,

 

Дзеля таго і мы, маючы вакол сябе такое мноства сведкаў, адкінуўшы ўсякі цяжар і грэх, што акручвае нас, будзем цярпліва бегчы ў вызначаным нам змаганні,

углядаючыся на Пачынальніка і Завяршальніка веры, Ісуса, Які замест радасьці, што была перад Ім, вытрываў крыж, пагардзіўшы сорамам, і сеў праваруч пасаду Божага.

 

гледзячы на пачынальніка і завяршыцеля веры, Ісуса, Які замест радасці, што была перад Ім, перанёс крыж, не дбаючы пра ганьбу, і сеў праваруч пасада Божага.

Бо паразважайце пра Таго, Які вытрываў гэтакую супраць Сябе варажнечу ад грэшнікаў, каб вы не зьнемагаліся, саслабеўшы душамі вашымі.

 

Разважце тады пра Таго, Які з боку грэшнікаў перанёс такую страшную нянавісць адносна Сябе, каб і вы не аслабелі, калі ў вас сілы душы не стане.

Вы яшчэ не да крыві ваявалі, змагаючыся супраць грэху,

 

Вы яшчэ не да крыві ваявалі, змагаючыся супраць граху,

і забыліся пра пацяшэньне, якое зьвяртаецца да вас, як да сыноў: «Сыне мой! Ня грэбуй настаўленьнем Госпадавым і не слабей, калі Ён цябе дакарае.

 

і забыліся аб перасцярозе, якую вам, як дзецям, дае: «Сыне мой, не грэбуй карай Госпада, не падай духам, калі Ён цябе выпрабоўвае;

Бо каго любіць Госпад, таго карае, і бічуе ўсякага сына, якога прыймае».

 

Бо каго Госпад любіць, таго і карае, ды б’е кожнага сына, якога прымае».

Калі вы зносіце пакараньне, Бог ставіцца да вас, як да сыноў. Бо ці ёсьць гэтакі сын, якога не карае бацька?

 

Калі вы церпіце кары, дык Бог абыходзіцца з вамі як з сынамі. Які ж гэта быў бы сын, каб яго бацька не навучаў?

А калі вы без пакараньня, удзельнікамі якога сталіся ўсе, дык вы — байструкі, а не сыны.

 

Але калі вы застанецеся без кары, — а ўсе павінны быць пакаранымі, — то гэта значыць, што не сыны вы, а байструкі.

Да таго, калі мы мелі бацькоў цела нашага, якія нас каралі, і саромеліся перад імі, ці ня шмат больш маем падпарадкоўвацца Айцу духаў і будзем жыць?

 

Адсюль, калі мы мелі бацькоў цела нашага, якія нас вучылі, і шанавалі іх, дык ці не шмат больш павінны мы падпарадкоўвацца Айцу духаў і жыць?

Бо тыя каралі, як самі думалі, на некалькі дзён; а Ён — на карысьць [нашую], каб нам удзельнічаць у сьвятасьці Яго.

 

І тыя навучалі нас, як ім здавалася, на кароткі час, Той жа робіць для дабра нашага, каб зрабіць нас супольнікамі Сваёй святасці.

Усякае ж пакараньне ў цяперашні час здаецца ня радасьцю, але смуткам; а пасьля дае навучаным праз яго мірны плод праведнасьці.

 

Усякае пакаранне цяпер падаецца не радасцю, а сумам, але пасля навучаным праз яго дасць добры плод справядлівасці.

Дзеля гэтага выпрастуйце рукі, што апусьціліся, і калені, што самлелі,

 

Дзеля таго «зрабіце дужымі рукі аслабелыя і калені самлелыя»,

і сьцежкі простыя рабіце нагамі вашымі, каб кульгавае нікуды ня збочыла, а лепш было аздароўленае.

 

і «проста рабіце крокі нагамі вашымі, каб хто кульгавы не спрывіліў нагу, а лепш паздаравеў».

Імкніцеся да супакою з усімі і да сьвятасьці, без якое ніхто ня ўбачыць Госпада,

 

Будзьце ў згодзе з усімі і ўсвячайцеся, бо без гэтага ніхто не ўбачыць Бога.

гледзячы, каб хто ня страціў ласкі Божае; каб які корань горычы, вырасшы ўверх, не зрабіў шкоды, і каб праз яго не занячысьціліся многія;

 

Пільнуйцеся, каб не згубіў хто ласкі Божай, каб які горкі корань, вырасшы ўверх, не заглушыў яе, і праз гэта каб не спракудзіліся многія,

каб не было якога распусьніка ці паганага, як Эзаў, які за адну ежу аддаў першародзтва сваё.

 

каб не стаў хто распуснікам або легкадумным, як той Эзаў, які за адну страву выракся свайго першародства.

Бо ведаеце, што і пасьля ён, хочучы ўспадкаеміць дабраслаўленьне, быў адкінуты, бо не знайшоў месца навяртаньня, хоць і шукаў яго са сьлязьмі.

 

Бо ведаеце, што пасля, жадаючы ўспадкаеміць дабраславенства, быў адхілены, і не знайшоў месца навяртання, хоць і шукаў яго са слязамі.

Бо не падыйшлі вы да гары, да якой [можна] дакрануцца і якая палае агнём, ані да віхуры, і цемры, і буры,

 

Бо вы не прыступіліся да гары дакранальнай і палаючага агню, і шалеючага ветру ды туману і буры,

ані да гуку трубы і голасу словаў, пра якія тыя, што чулі, прасілі, каб да іх не было больш слова,

 

і гуку трубы, і гоману слоў, ад якога чуўшыя прасіліся, каб не гаварылася да іх слова.

бо ня вытрымалі перасьцярогі: «Калі і зьвер кранецца гары, будзе ўкаменаваны ці стралою забіты»,

 

Бо не вытрымалі таго, што ім загадана было: «Нават калі жывёла дакранецца да гары, будзе ўкаменавана».

і гэткая жахлівая была тая праява, што Майсей сказаў: «Я напалоханы і трасуся».

 

І так страшным было тое, што бачылі, што Майсей сказаў: «Перапалоханы я і ў трымценні».

Але вы падыйшлі да гары Сыён і да гораду Бога Жывога, да нябеснага Ерусаліму і да дзясяткаў тысячаў анёлаў,

 

Але вы прыступіліся да гары Сіёна і горада Бога жывога, нябеснага Ерузаліма і безлічы анёлаў, да зграмаджэння

да вальнага зграмаджэньня і царквы першародных, якія запісаныя ў небе, і да Бога, Судзьдзі ўсіх, і да духаў праведных і дасканалых,

 

і да Царквы першародных, якія запісаны ў небе, і да Бога, Суддзі ўсіх, і да духаў справядлівых, што дасягнулі дасканаласці,

і да Пасярэдніка новага запавету, Ісуса, і да крыві пакрапленьня, якая лепш за Абэлеву гаворыць.

 

і да Пасярэдніка Новага Запавету, Ісуса, да крыві акраплення, што мацней за кроў Абэля прамаўляе.

Глядзіце, не адвярніцеся ад Таго, Які гаворыць. Бо калі не ўцяклі тыя, што адвярнуліся ад таго, які прамаўляў на зямлі, тым больш мы, калі адкінем Таго, Які з неба,

 

Глядзіце, не адвярніцеся ад Крыві, што заклікае вас. Бо калі тыя не ўцяклі ад кары, адвярнуўшыся ад таго, які гаварыў на зямлі, то тым больш мы, калі адвернемся ад Таго, Які да нас з неба гаворыць.

голас Якога тады захістаў зямлю, а цяпер абяцаў, кажучы: “Яшчэ раз страсяну ня толькі зямлю, але і неба”.

 

Голас Яго страсянуў тады зямлю, а цяпер абвяшчае, кажучы: «Яшчэ раз страсяну і ўстрасу не толькі зямлю, але і неба».

А [словы] “яшчэ раз” паказваюць на зьмену таго, што хістаецца, як створанага, каб засталося тое, што не хістаецца.

 

Што кажа «яшчэ раз», дык абвяшчае змяненне рухомых рэчаў, каб засталіся толькі нерухомыя.

Дзеля гэтага мы, прыймаючы Валадарства непарушнае, будзем мець ласку, праз якую будзем служыць Богу, падабаючыся [Яму], з сарамлівасьцю і багабойнасьцю,

 

Дык вось, каб атрымаць валадарства непарушнае, будзьма мець ласку, праз якую, падабаючыся Богу, будзем служыць Яму з ушанаваннем і страхам.

бо Бог наш — агонь, які паглынае.

 

Бо Бог наш — гэта агонь паглынаючы.