Да Габрэяў 12 разьдзел

 

 

Затым і мы, маючы такі вялікі булак сьветак навокал сябе, ськіньма ізь сябе кажны цяжар а грэх, што так чыста аблытуе нас, бяжыма зь трывалкосьцяй на выперадкі, што перад намі,

 

Дзеля таго і мы, маючы вакол сябе такое мноства сведкаў, адкінуўшы ўсякі цяжар і грэх, што акручвае нас, будзем цярпліва бегчы ў вызначаным нам змаганні,

Уцеміўшыся ў Ісуса, правадыра й даканчаньніка веры, Каторы, маючы наўвеце радасьць, што была перад Ім, перацярпеў крыж, пагрэбаваўшы ганьбаю, і сеў паправе пасаду Божага.

 

гледзячы на пачынальніка і завяршыцеля веры, Ісуса, Які замест радасці, што была перад Ім, перанёс крыж, не дбаючы пра ганьбу, і сеў праваруч пасада Божага.

Бо зважча, які Тый, што цярпеў перачэньне ад грэшнікаў, каб вы ня прысталі, замлеўшы ў душах сваіх.

 

Разважце тады пра Таго, Які з боку грэшнікаў перанёс такую страшную нянавісць адносна Сябе, каб і вы не аслабелі, калі ў вас сілы душы не стане.

Яшчэ вы аж да крыві не спрацівіліся, ходаючыся супроці грэху;

 

Вы яшчэ не да крыві ваявалі, змагаючыся супраць граху,

І вы сусім забыліся ўмаўляньня, каторае кажа вам, як сыном: «Сыну Мой! ня май улегцы зыру Спадаровага, ня траць адвагі, як ты жураны Ім.

 

і забыліся аб перасцярозе, якую вам, як дзецям, дае: «Сыне мой, не грэбуй карай Госпада, не падай духам, калі Ён цябе выпрабоўвае;

Бо каго Спадар любе, таго зыра, і сьцёбае кажнага сына, каторага прыймае».

 

Бо каго Госпад любіць, таго і карае, ды б’е кожнага сына, якога прымае».

Калі вы церпіце зыр, Бог ставіцца да вас, як да сыноў. Бо ці ё які сын, якога бацька ня зырыў бы?

 

Калі вы церпіце кары, дык Бог абыходзіцца з вамі як з сынамі. Які ж гэта быў бы сын, каб яго бацька не навучаў?

Калі ж вы бяз зыраньня, каторае супольнае ўсім, дык вы бязбацькавічы, а ня сынове.

 

Але калі вы застанецеся без кары, — а ўсе павінны быць пакаранымі, — то гэта значыць, што не сыны вы, а байструкі.

Адлі, мы мелі айцоў цялесных, каторыя нас зырылі, і мы паважалі іх, дык ці ня шмат болей маем быць у падданстве Айцу духоў і жыць?

 

Адсюль, калі мы мелі бацькоў цела нашага, якія нас вучылі, і шанавалі іх, дык ці не шмат больш павінны мы падпарадкоўвацца Айцу духаў і жыць?

Яны запраўды зырылі дзеля няшмат дзён, як здавалася патрэбным ім, а Гэты — дзеля карысьці, дзеля ўчасьця ў сьвятасьці Ягонай.

 

І тыя навучалі нас, як ім здавалася, на кароткі час, Той жа робіць для дабра нашага, каб зрабіць нас супольнікамі Сваёй святасці.

Ніякае ж зыраньне ў цяперашнім часе не здаецца радасьцяй, але смуткам; пасьлей, адылі, навытыраным ім даець супакойны плод справядлівасьці.

 

Усякае пакаранне цяпер падаецца не радасцю, а сумам, але пасля навучаным праз яго дасць добры плод справядлівасці.

Дык падыйміце апушчаныя рукі і аслабянелыя калені

 

Дзеля таго «зрабіце дужымі рукі аслабелыя і калені самлелыя»,

І рабіце простыя сьцежкі нагам сваім, каб кульгавае ня скруцілася, але валей каб уздаравілася.

 

і «проста рабіце крокі нагамі вашымі, каб хто кульгавы не спрывіліў нагу, а лепш паздаравеў».

Ганіцеся да супакою з усімі і сьвятасьці, без каторых ніхто не абача Спадара.

 

Будзьце ў згодзе з усімі і ўсвячайцеся, бо без гэтага ніхто не ўбачыць Бога.

Назірайце, каб хто не спабыўся ласкі Божае, каб які «карэнь гарчэлі» ня вынік і не нарабіў клопату, і перазь яго шмат хто не забрудзяніўся;

 

Пільнуйцеся, каб не згубіў хто ласкі Божай, каб які горкі корань, вырасшы ўверх, не заглушыў яе, і праз гэта каб не спракудзіліся многія,

Каб ня было якога бязулі альбо нязбожніка, як Есаў, што за адну ежу прадаў першародзтва свае.

 

каб не стаў хто распуснікам або легкадумным, як той Эзаў, які за адну страву выракся свайго першародства.

Бо вы ведаеце, што просьле тога ён, жадаючы мець дабраславенства, быў адхінены, дарма што шукаў яго горача із сьлязьмі, бо не знайшоў месца да каяты.

 

Бо ведаеце, што пасля, жадаючы ўспадкаеміць дабраславенства, быў адхілены, і не знайшоў месца навяртання, хоць і шукаў яго са слязамі.

Бо вы дабліжыліся не да гары, каб льга было даткнуцца, але гарэла агнём, не да цямноты а цемры а буры,

 

Бо вы не прыступіліся да гары дакранальнай і палаючага агню, і шалеючага ветру ды туману і буры,

Не да трубнага гуку а голасу словаў, каторы чуючыя, праўдзячы сябе, прасілі, каб слова ня было гукана да іх болей.

 

і гуку трубы, і гоману слоў, ад якога чуўшыя прасіліся, каб не гаварылася да іх слова.

Бо яны не маглі сьцерпець таго, што расказана было: «Калі й жывёла даткнецца да гары, будзе ўкаменавана».

 

Бо не вытрымалі таго, што ім загадана было: «Нават калі жывёла дакранецца да гары, будзе ўкаменавана».

І такое жахлівае было бачанае, што Масей сказаў: «Я надзвычайна спалохаўся і ўвесь дрыжу».

 

І так страшным было тое, што бачылі, што Майсей сказаў: «Перапалоханы я і ў трымценні».

Але вы дабліжыліся да гары Сыёнскае а да места Бога жывога, нябёснага Ерузаліму, а да няшчысьлёных ангілаў

 

Але вы прыступіліся да гары Сіёна і горада Бога жывога, нябеснага Ерузаліма і безлічы анёлаў, да зграмаджэння

А да збору а царквы першакоў, запісаных на нябёсах, а да Бога, судзьдзі ўсіх, а да духоў справядлівых, дасканальных,

 

і да Царквы першародных, якія запісаны ў небе, і да Бога, Суддзі ўсіх, і да духаў справядлівых, што дасягнулі дасканаласці,

А да Ісуса, пасярэдніка новае змовы, а да крыві крапленьня, што гукае ляпей за Авеляву.

 

і да Пасярэдніка Новага Запавету, Ісуса, да крыві акраплення, што мацней за кроў Абэля прамаўляе.

Глядзіце, каб вы не адмовілі Таму, Хто гукае. Бо калі тыя не ўцяклі, што адмовілі таму, каторы навучаў на зямлі, шмат болей мы, калі адвернемся ад Тога, Хто навучаў зь неба,

 

Глядзіце, не адвярніцеся ад Крыві, што заклікае вас. Бо калі тыя не ўцяклі ад кары, адвярнуўшыся ад таго, які гаварыў на зямлі, то тым больш мы, калі адвернемся ад Таго, Які да нас з неба гаворыць.

Чый голас тады захістаў зямлю; а цяпер Ён абяцаў, кажучы: «Яшчэ раз захістаю ня толькі зямлю, але й неба».

 

Голас Яго страсянуў тады зямлю, а цяпер абвяшчае, кажучы: «Яшчэ раз страсяну і ўстрасу не толькі зямлю, але і неба».

Гэта ж «Яшчэ раз» знача аддаленьне хістанага, як учыненага, каб непахісное засталося.

 

Што кажа «яшчэ раз», дык абвяшчае змяненне рухомых рэчаў, каб засталіся толькі нерухомыя.

Дык мы, прыймаючы гаспадарства непахісное, майма ласку, каторай служым люба Богу ізь сьцёю й страхам,

 

Дык вось, каб атрымаць валадарства непарушнае, будзьма мець ласку, праз якую, падабаючыся Богу, будзем служыць Яму з ушанаваннем і страхам.

Бо Бог наш ёсьць агонь зьядаючы.

 

Бо Бог наш — гэта агонь паглынаючы.