Лукаша 14 разьдзел

 

 

І сталася Яму прыйсьці ў суботу ў дом нейкага начальніка хварысэяў паесьці хлеба, і яны сачылі за Ім;

 

I stałasia, kali Jezus uwajšoŭ u dom niejkaha staršaha faryzeja ŭ subotu jeści chleb, a jany nahladali za im.

і вось зьявіўся перад Ім нейкі чалавек, хворы на вадзянку.

 

I woś niejki apuchły čaławiek byŭ pierad im:

І, загаварыўшы да законьнікаў і хварысэяў, Ісус запытаў (іх) кажучы: ці дазваляецца (па Закону) аздараўляць у суботу?

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ da wučonych u zakonie i faryzejaŭ, kažučy: Ci dazwolena azdaraŭlać u subotu?

Яны ж прамаўчалі. І, дакрануўшыся, аздаравіў яго і адправіў.

 

A jany maŭčali. Jon-ža ŭziaŭšy azdarawiŭ jaho i adprawiŭ.

І, загаварыўшы да іх, запытаў: калі чый-небудзь із вас асёл ці вол уваліцца ў студню, ці ня адразу выцягнеце яго ў дзень суботы?

 

I adkazwajučy skazaŭ da ich: U kaho z was asioł abo woł uwalicca ŭ studniu, to ci nia zaraz-ža wyciahnie jaho ŭ dzień subotni?

І ня змаглі (яны) Яму запярэчыць на гэта.

 

I nie mahli jamu na hetaje adkazać.

Казаў жа (Ён) запрошаным прыповесьць, убачыўшы як (яны) выбіралі першыя мейсцы, гаворачы ім:

 

Kazaŭ-ža prypowieść i da zaprošanych, uhledajučysia, jak jany wybirali pieršyja miascy, kažučy da ich:

калі ты запрошаны кім-небудзь на вясельле, ня узьлягай на першае мейсца, каб сярод запрошаных ім ня аказаўся (нехта) больш шаноўны за цябе,

 

Kali ty budzieš zaprošany na wiasielle, nie sadzisia na pieršym miescy, kab časam nia byŭ zaprošany im pawažniejšy za ciabie,

і той, хто запрасіў цябе і яго, падыйшоўшы, скажа табе: саступі яму мейсца; і тады (ты) з сорамам зоймеш апошняе мейсца.

 

i kab pryjšoŭšy toj, katory ciabie i jaho paklikaŭ, skazaŭ tabie: Daj hetamu miesca, i tady sa stydam pačaŭ-by ty zajmać apošniaje miesca.

Але, калі (ты) запрошаны, прыйшоўшы, узьляж на апошнім мейсцы, каб, калі падыйдзе той, хто цябе запрасіў, сказаў табе: дружа! перайдзі вышэй. Тады будзе табе гонар перад узьляжачымі з табою.

 

Ale kali ty budzieš paklikany, idzi, siadź na apošnim miescy, kab pryjšoŭšy toj, katory paklikaŭ ciabie, skazaŭ tabie: Druža, uzyjdzi wyšej. Tady budzie tabie sława pierad razam siadziačymi.

Бо кожны, хто ўзвышае сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, узвышаны будзе.

 

Bo kožny, chto siabie pawyšaje, budzie panižany; a chto siabie panižaje, budzie pawyšany.

Казаў жа (Ён) і запрасіўшаму Яго: калі ты ладзіш абед ці вячэру ня кліч сяброў тваіх, ні братоў тваіх, ні сваякоў тваіх, ні суседзяў багатых, каб і яны цябе ня запрасілі (узаемна) каб ня сталася табе адплата.

 

Kazaŭ i da taho, chto jaho paklikaŭ: Kali ty daješ abied abo wiačeru, nia klič pryjacielaŭ twaich, ani bratoŭ twaich, ani swajakoŭ, ani bahatych susiedziaŭ, kab časam i jany ciabie nie paklikali, i kab nia było dla ciabie naharody.

Але, калі ты ладзіш урачысты абед, запрашай убогіх, калекаў, кульгавых, сьляпых,

 

Ale kali robiš pačastunak, paklič ubohich, kalekich, kulhawych i ślapych,

і шчасьлівы будзеш, бо яны ня могуць адплаціць табе; бо аддасца табе ў ускрасеньне праведных.

 

i budzieŭ bahasłaŭleny zatym što nia mohuć naharadzić tabie. Bo budzie naharodžana tabie wa ŭskrašeńni sprawiadliwych.

Нехта ж з узьляжачых, пачуўшы гэта, сказаў Яму: шчасьлівы той, хто будзе есьці хлеб у Каралеўстве Бога.

 

Kali pačuŭ hetaje niechta z tych, što razam siadzieli, skazaŭ jamu: Bahasłaŭleny, chto budzie jeści chleb u karaleŭstwie Božym.

Ён жа сказаў яму: нейкі чалавек зладзіў багатую вячэру і запрасіў многіх.

 

A jon skazaŭ jamu: Adzin čaławiek sprawiŭ wialikuju wiačeru i paklikaŭ mnohich.

І паслаў раба свайго ў час вячэры сказаць запрошаным: прыходзьце, бо ўжо ўсё гатова.

 

I pasłaŭ słuhu swajho ŭ hadzinu wiačery skazać zaprošanym, kab prychodzili, bo ŭsio ŭžo hatowa.

І пачалí дружна, усе як адзін, прасіць прабачэньня. Першы сказаў яму: (я) купіў зямлю і мне трэба пайсьці паглядзець яе; прашу цябе, прабач мне.

 

I pačali ŭsie razam apraŭdywacca. Pieršy skazaŭ jamu: Ja kupiŭ sialibu i treba mnie pajści i pahladzieć jaje, prašu ciabie, miej mianie za apraŭdanaha.

І другі сказаў: (я) купіў пяць пар валоў, і іду выпрабаваць іх; прашу цябе, прабач мне.

 

A druhi skazaŭ: Ja kupiŭ piać par wałoŭ i idu probawać ich, prašu ciabie, miej mianie za apraŭdanaha.

І іншы сказаў: (я) ажаніўся, і таму ня магу прыйсьці.

 

A inšy skazaŭ: Ja žonku ŭziaŭ, i dziela hetaha nie mahu pryjści.

І, вярнуўшыся, раб той пераказаў гэтае гаспадару свайму. Тады, разгневаўшыся, гаспадар дому сказаў рабу свайму: выйдзі хутчэй на вуліцы і завулкі места і прывядзі сюды ўбогіх і калекаў, і сьляпых, і кульгавых.

 

I wiarnuŭšysia słuha pawiedamiŭ ab hetym pana swajho. Tady pan, zahniewaŭšysia, skazaŭ słuzie swajmu: Wyjdzi skora na wulicy i wułački horadu, i prywiadzi siudy ŭbohich i kalekich i ślapych i kulhawych.

І сказаў раб: гаспадар! сталася, як ты загадаў, і яшчэ ёсьць мейсца.

 

I skazaŭ słuha: Panie, stałasia, jak ty zahadaŭ, ale jašče jość miesca.

І сказаў гаспадар рабу: выйдзі на дарогі і каля платоў і ўгавары прыйсьці, каб напоўніўся дом мой.

 

I skazaŭ pan słuzie: Wyjdzi na darohi i zaścienki i prymuś uwajści, kab dom moj byŭ poŭny.

Бо кажу вам, што ніхто з тых запрошаных мужчын ня пакаштуе маёй вячэры.

 

A kažu wam, što niwodzien z tych mužoŭ, jakija byli paklikany, nie pakaštuje wiačery majej.

І вялікія грамады ішлі за Ім, і Ён, абярнуўшыся, сказаў ім:

 

I išli wialikija hramady. I abiarnuŭšysia, skazaŭ im:

Калі хто прыходзіць да Мяне і ня зьнянавідзіць бацьку свайго і матку, і жонку і дзяцей, і братоў і сёстраў, а яшчэ і жыцьцё сваё, ня можа быць Маім вучнем;

 

Kali chto idzie da mianie i nia maje ŭ nienawiści baćki swajho, i matki, i žonki, i dziaciej, i bratoŭ, i siaścior, a jašče i žyćcia swajho, nia moža być maim wučniem.

і хто ня нясе крыжа свайго і ідзе за Мною, ня можа быць вучнем Маім.

 

I chto nie niasie kryža swajho i nia idzie za mnoju, nia moža być maim wučniem.

Бо хто з вас, жадаючы пабудаваць вежу, перш, сеўшы, ня палічыць выдаткі, ці мае (патрэбнае) для завяршэньня,

 

Bo chto z was, chočučy zbudawać wiežu, ci-ž upierad sieŭšy nie abličyć koštaŭ, jakich patreba, ci maje, kab skončyć?

Каб калі паложыць ён падмурак і ня здолее дакончыць, усе назіраючыя ня пачалí сьмяяцца зь яго,

 

Kab paśla, jak załažyŭ fundament i nia moh skončyć, usie hledziačy nie pačali śmiajacca z jaho,

кажучы: гэты чалавек пачаў будаваць і ня здолеў дакончыць.

 

kažučy: Što hety čaławiek pačaŭ buduwać i nia moh skončyć?

Або які кароль ідучы на вайну супраць другога караля, сеўшы, перш, ня параіцца, ці здолее (ён) з дзесяцьцю тысячамі сустрэць ідучага на яго з дваццацьцю тысячамі?

 

Abo jaki karol, katory maje iści prociŭ druhoha karala, sieŭšy ŭpierad nie padumaje, ci zmoža z dziesiaćma tysiačami pieraniać taho, katory idzie na jaho z dwaccaćma tysiačami?

Бо калі не, дык пакуль той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасольства прасіць міру.

 

Bo inakš, pakul toj jašče daloka, wyšle pasolstwa, prosiačy adnosna miru.

Гэтак кожны з вас, хто ня адрачэцца ад усяго, што мае, ня можа быць Маім вучнем.

 

Tak-to kožny z was, chto nie adračecca ad usiaho, što maje, nia moža być maim wučniem.

Соль — добрая (рэч), але калі соль страціць сілу, як вернеш ёй салёнасьць?

 

sol dobraja, ale kali sol źwiatreje, to čym jaje pryprawić?

Ні ў зямлю, ні на ўгнаеньне яна ня прыдатная; вон выкідаюць яе. Хто мае вушы, каб чуць, няхай слухае!

 

Jana nie nadajecca ani ŭ ziamlu, ani ŭ hnoj, ale won budzie wykinuta. Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje!